Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I CSK 3237/23 AI generated

I CSK 3237/23 · Sąd Najwyższy

Case Number I CSK 3237/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

W związku ze skargą kasacyjną uczestników postępowania M. M. oraz G. M. od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z 16 marca 2023 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Legislator headnote

AI generated

art. 3989 § 1 k.p.c, art. 3984 § 2 k.p.c, art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c, art. 233 § 1 k.p.c, art. 123 § 1 pkt 1 k.c, art. 175 k.c; I CSK 3237/23 · Sąd Najwyższy: Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.

Keywords

AI generated
action for disturbance of possession proof of ownership right of residence advance entry into possession access to property unlawful entry

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 k.p.c
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
W celu zaś spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c
postanowienie Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2024 r., I CSK 942/23).Niezależnie od tego należy wskazać, że dowód z opinii biegłego podlega ocenie - przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c.
art. 123 § 1 pkt 1 k.c
Jednocześnie dokonana przez Sąd odwoławczy ocena okoliczności faktycznych i związana z tym wykładnia przepisów (wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku) mieściły się w granicach uznania sędziowskiego.Poza tym nie budzi obecnie wątpliwości fakt, że na tle regulacji art. 123 § 1 pkt 1 k.c.
art. 175 k.c
art. 3989 § 2 k.p.c
postanowienie Sądu Najwyższego z 21 lutego 2013 r., IV CSK 347/12, postanowienie Sądu Najwyższego z 24 marca 2017 r., I CSK 378/16).Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Cited Case Law

AI generated
II CSK 376/14
Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną.
V CSK 547/14
2 Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
II CSK 180/12
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do Uczestnik postępowania, Syndyk masy upadłości „T. Al” spółki z o.o. i „V.M.” S.A., jako interwenient uboczny po stronie uczestnika, złożyli skargi kasacyjne
II CSK 94/16
Pozwany T. z siedzibą w G. złożyło skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 10 września 2015 r., w sprawie z powództwa Prokuratora Okręgowego w P. o ustalenie oddalającego apelację pozwanego oraz zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 9 maja 2013 r. tylko w części dotyczącej ustalenia, że stowarzyszenie pod nazwą T. z siedziba w G., wpisane do rejestru stowarzyszeń KRS prowadzonego przez Sąd Rejonowy w P. pod numerem (…), nie mogło po dniu 25 listopada 1991 r. kontynuować działalności.Sąd Najwyższy, oceniając – na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. – skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:Ustawodawca, wprowadzając skargę kasacyjną jako nadzwyczajny środek prawny służący od prawomocnych orzeczeń, podkreślił, że jej celem jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury.
II CSK 12/18
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
I CSK 942/23
Wyrokiem z 11 maja 2021 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku, na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Łomży z 9 października 2020 r., zmienił zaskarżony wyrok w punktach I 1., 2., 3., 4., 5., 6., 7., 8., 9., w ten sposób, że oddalił powództwo (punkt Ia); w punktach III, IV w ten sposób, że zasądził od powodów na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 10.800 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu (punkt Ib); w punkcie VIII i IX w ten sposób, że nakazał pobrać od powodów na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Łomży kwotę 5.297,87 złotych tytułem brakujących kosztów sądowych (punkt Ic) oraz orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego (punkt II).W skardze kasacyjnej powódek H.
AI generated
I CSK 2370/24
S. – uczestnik postępowania z wniosku E. G. o zasiedzenie wywiódł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Płocku z 25 stycznia 2024 r. Uczestnik postępowania uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania potrzebą dokonania wykładni art. 172 § 1 i 2, art. 176 § 1 i 2, art. 336, art. 340 w zakresie rozbieżności dotyczących ustalania i rozumienia przesłanek zasiedzenia, w szczególności przejściowej przeszkody w posiadaniu. Ponadto wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ zachodzą liczne naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Powołanie się na przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania przez stronę skarżącą, że chodzi o wykładnię wyraźnie wskazanego przepisu prawa, którego treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania, w drodze stosownego jurydycznego wywodu, na czym owe wątpliwości polegają, a także że mają one poważny oraz rzeczywisty charakter i ich rozstrzygnięcie wiąże się z rozpatrywaną sprawą i jest istotne z punktu widzenia wyniku postępowania oraz publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.
I CSK 5630/22
Postanowieniem z 27 kwietnia 2022 r.
I CSK 2587/25
Postanowieniem z 23 lutego 2024 r.
II CSKP 662/23
Wnioskodawcy D.K., J.K. i E.Z. wnieśli o stwierdzenie, że z dniem 5 lutego 2013 r. albo z dniem 29 stycznia 2019 r. nabyli przez zasiedzenie udział w wysokości 1/2 we własności nieruchomości gruntowej, położonej przy ulicy B. w K., zabudowanej budynkiem mieszkalnym nr […], stanowiącej działkę nr […], dla której prowadzony był wykaz hipoteczny Lwh nr […]; ewentualnie wnieśli o stwierdzenie, że udział we własności nieruchomości, który nabyli przez zasiedzenie wynosi 1/3 część.Uczestniczki I.B. i B.K. wniosły o oddalenie wniosku.
IV CSK 431/20
W.P. - uczestniczka postępowania z wniosku A.S. o stwierdzenie zasiedzenia wywiodła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 18 marca 2020 r., oddalającego jej apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 listopada 2019 r., którym stwierdzono, że wnioskodawca i uczestniczka postępowania M. S. nabyli na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej własność nieruchomości położonej w R. (gmina R.) opisanej w sentencji. Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. – skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:W niniejszej skardze oparto się na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., podnosząc, że oczywista zasadność skargi wynika z błędnego - w ocenie skarżącej - przyjęcia przez Sąd odwoławczy, że niewniesienie przez C.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 3237/23 POSTANOWIENIE 20 sierpnia 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Krzysztof Wesołowski na posiedzeniu niejawnym 20 sierpnia 2024 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku S.S.‎z udziałem Powiatu O. – […], G.M., M.M.‎o rozgraniczenie,‎na skutek skargi kasacyjnej G.M., M.M.‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie‎z 16 marca 2023 r., II Ca 34/21, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. [P.L.]

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną uczestników postępowania M. M. oraz G. M. od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z 16 marca 2023 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.

Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparli na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przesłanka ta nie została spełniona.Skarżący, który jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał przyczynę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinien odpowiednio sformułować zagadnienie prawne, wskazać przepisy prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą możliwość rozbieżnych ocen prawnych oraz świadczącą o istotności tego zagadnienia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11; z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14).

Zagadnienie jest istotne, jeżeli jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla ukierunkowania praktyki sądowej i rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 18 września 2012 r., II CSK 180/12 oraz z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14), wywołuje poważne wątpliwości, a zarazem nie było dotychczas rozstrzygnięte w judykaturze albo dotychczasowe orzecznictwo wymaga zmiany (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16).Zdaniem skarżących w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, „polegające na ustaleniu, czy w sytuacji gdy Sąd meriti uznaje, że stwierdzenie określonej okoliczności wymaga wiadomości specjalnych, a następnie powołuje w tym zakresie dowód z opinii biegłego, może następnie ustalić tę okoliczność samodzielnie, z pominięciem wniosków opinii biegłego, czy też obowiązkiem sądu meriti, gdy uznaje ta opinię za sprzeczną, jest powołanie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego bądź opinii innego biegłego? Dodatkowo istotnym zagadnieniem prawnym występującym w sprawie jest problem, czy wniosek właściciela nieruchomości o jej rozgraniczenie przerywa bieg zasiedzenia w stosunku do samoistnego posiadacza tej nieruchomości.”Zagadnienia prawne sformułowane przez skarżących nie czynią zadość wskazanym na wstępie wymaganiom już dlatego, że ograniczyły się do wyrażenia wątpliwości w pytaniach bez odpowiedniej argumentacji jurydycznej.

W celu zaś spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nie wystarczy samo sformułowanie pytania do Sądu Najwyższego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 maja 2018 r., II CSK 12/18). Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ma mieć własne uzasadnienie, odrębne od uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Skarżący nie przedstawili żadnych, a tym bardziej pogłębionych, rozważań prawnych o charakterze ogólnym i abstrakcyjnym, wskazujących na poważne i istotne kontrowersje oraz rozbieżne oceny prawne, wymagające zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy w interesie publicznym zapewnienia jednolitej wykładni i prawidłowego stosowania prawa (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2024 r., I CSK 942/23).Niezależnie od tego należy wskazać, że dowód z opinii biegłego podlega ocenie - przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. - na podstawie właściwych dla jej przedmiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków.

Opinia biegłego nie ma w sprawie znaczenia rozstrzygającego i podlega ocenie jak każdy środek dowodowy, jednak z uwzględnieniem poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, sposobu motywowania sformułowanego stanowiska, stopnia stanowczości wyrażonych w niej ocen, zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej. Biegły wyraża opinię o tej części materiału dowodowego, którą wskazuje do celów jej wydania sąd, nie dokonuje natomiast wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego sprawy, co jest obowiązkiem sądu orzekającego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 października 2023 r., II USK 411/22).

Opinie biegłych, podobnie jak reszta materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postepowaniu, podlegały ocenie Sądu Okręgowego, zgodnie z zasadą swobodnego uznania sędziowskiego. Jednocześnie dokonana przez Sąd odwoławczy ocena okoliczności faktycznych i związana z tym wykładnia przepisów (wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku) mieściły się w granicach uznania sędziowskiego.Poza tym nie budzi obecnie wątpliwości fakt, że na tle regulacji art. 123 § 1 pkt 1 k.c. w zw. z art. 175 k.c. oprócz powództwa bezpośrednio zmierzającego do przywrócenia posiadania, windykacyjnego, posesoryjnego, przerwę biegu zasiedzenia spowodują także inne czynności przedsięwzięte w celu dochodzenia, ustalenia, zaspokojenia, zabezpieczenia prawa własności, a zatem również wniosek o rozgraniczenie, chyba że w konkretnych okolicznościach faktycznych, nie będzie go można kwalifikować jako czynności zmierzającej bezpośrednio do przerwania biegu zasiedzenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 lutego 2013 r., IV CSK 347/12, postanowienie Sądu Najwyższego z 24 marca 2017 r., I CSK 378/16).Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

M.L.[ał] ‎