Legislator Case Law & Legislation
I CSK 3212/22 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal on consumer contract abuse clause interpretation issues.

Case Number I CSK 3212/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the Bank's cassation appeal against a lower court ruling regarding abusive contract clauses. The Bank argued that specific wording of a margin clause required individual assessment under consumer protection law, while the Court held that such legal construction relies on standard interpretation rules rather than unique textual features. Consequently, the Court found no serious legal doubts warranting review and rejected the appeal, awarding costs to the consumers.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3851 § 1 k.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: The Supreme Court rejects cassation appeals where the legal issue does not involve serious interpretative doubts or divergent case law, as standard rules of legal interpretation suffice to resolve the matter without needing a universal ruling.

Keywords

AI generated
consumer contract clauses abusive terms assessment cassation appeal dismissal legal interpretation rules margin clause wording serious legal doubts consumer protection law

Cited Legislation

AI generated
Art. 3851 § 1 k.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
przeciwko Banca Romaneasca SA.).Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 390 § 1 k.p.c.
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. – zob.
Art. 65 k.c.
Art. 98 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw.
art. 3851 § 1 k.c
art. 3989 § 1 k.p.c
przeciwko Banca Romaneasca SA.).Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
przeciwko Banca Romaneasca SA.).Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.
art. 390 § 1 k.p.c
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c.
art. 65 k.c

Cited Case Law

AI generated
C-19/20
I UK 361/13
postanowienia SN z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob.
I UK 218/12
postanowienia SN z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob.
III CZP 16/15
Supreme Court rules that when an estate administrator is appointed but no estate exists, the applicant bears the cost.
I PK 129/12
postanowienia SN z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z 24 października 2012 r., I PK 129/12).
I CSK 266/21
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove serious legal doubts under Civil Procedure Code.
III CSK 53/21
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of general legal issue, citing specific fact pattern.
III CZP 29/17
Civil Code requires unfair contract clause assessment at signing time, not based on later practice.
C-186/16
uchwała 7 sędziów SN z 20 czerwca 2018 roku, III CZP 29/17 oraz wyrok TSUE z 20 września 2017 r., C-186/16, R.
I ACa 683/20
K.-K.‎przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w G.‎o ustalenie i zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w G.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku‎z 28 grudnia 2021 r., I ACa 683/20, 1.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 3212/22 POSTANOWIENIE 15 maja 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 15 maja 2023 r. w Warszawie,‎w sprawie z powództwa I. K., P. K. i J. K.-K.‎przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w G.‎o ustalenie i zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w G.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku‎z 28 grudnia 2021 r., I ACa 683/20, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od pozwanej na rzecz powodów kwotę 2 700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Pozwany Bank S.A. z siedzibą w G. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 22 grudnia 2021 r., wydanego w sprawie z powództwa I. K., P. K. i J. K.-K. o ustalenie i zapłatę.Skarżący przedstawił Sądowi Najwyższemu następujące zagadnienia prawne:1.Czy w świetle wiążących sądy krajowe wytycznych określonych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2021 r., wydanego w sprawie C-19/20, element wyodrębnionego redakcyjnie zapisu (postanowienia) umowy zobowiązujący kredytobiorcę do zapłaty na rzecz banku marży, która jest jednocześnie jednym z elementów składowych mechanizmu ustalenia wysokości świadczenia kredytobiorcy (raty), stanowi odrębne zobowiązanie (postanowienie) umowne podlegające indywidualnemu badaniu co do jego potencjalnie abuzywnego charakteru w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c.?2.Czy oceny, czy dane postanowienie umowne zostało sformułowane w sposób jednoznaczny, zgodnie z art. 3851 § 1 k.c. należy dokonywać z perspektywy przeciętnego konsumenta, tj. konsumenta dostatecznie poinformowanego, uważnego i rozsądnego?Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. – zob. m.in. postanowienia SN z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia SN z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z 24 października 2012 r., I PK 129/12).

Zagadnienie prawne powinno, przede wszystkim, być sformułowane w oparciu na okolicznościach mieszczących się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń, a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu. Skarżący, wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej.

Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym (zob. np. postanowienie SN z 26 października 2021 r., I CSK 266/21 oraz z 30 czerwca 2021 r., III CSK 53/21).Kwestie poruszane przez skarżącego nie stanowią skomplikowanych problemów prawnych, których nie dałoby się wyjaśnić przy pomocy podstawowych zasad wykładni przepisów prawa. Po pierwsze skonstruowanie normy prawnej wynikającej z postanowień umownych jest rezultatem procesu wykładni oświadczeń woli (art. 65 k.c.), nie zaś sposobu redakcyjnego czy edytorskiego podziału jednostek tekstu.Po drugie zagadnienie numer dwa zostało sformułowane w sposób nieadekwatny do skutku, jakiego poszukuje skarżący.

Pozytywna odpowiedź na tak zadane pytanie jest bowiem oczywista dla przeciętnego prawnika zważywszy na stałe i jednolite stanowisko doktryny i orzecznictwa w tym zakresie. Z takiego też wzorca przeciętnego konsumenta skorzystały sądy powszechne orzekające w niniejszej sprawie. Odpowiedź na to pytanie nie ma jednak wpływu na kwestionowane przez skarżącego podstawy zapadłego rozstrzygnięcia, ponieważ abuzywność postanowień umownych stwierdzona w niniejszej sprawie stanowi pochodną niemożności ustalenia wysokości zobowiązania konsumenta na podstawie klauzuli umownej.

Przymioty konsumenta nie mają w tym zakresie zatem znaczenia, skoro twórca wzoru umownego nie udostępnił mechanizmu pozwalającego dokonać stosownych obliczeń.Należy przypomnieć, że przesłankami stwierdzenia abuzywności klauzuli umownej są: brak indywidualnego uzgodnienia postanowienia umownego, jego sprzeczność z dobrymi obyczajami, rażące naruszenie interesów konsumenta. W przepisie tym zatem nie przewidziano uzależnienia orzeczenia w przedmiocie abuzywności od indywidualnych cech konsumenta, takich jak poziom jego wykształcenia lub zakres doświadczenia, z kolei konieczność oceny postanowień umownych na chwilę zawarcia umowy jednoznacznie wynika zarówno z orzecznictwa TSUE, jak i Sądu Najwyższego (zob. np. uchwała 7 sędziów SN z 20 czerwca 2018 roku, III CZP 29/17 oraz wyrok TSUE z 20 września 2017 r., C-186/16, R.

P. Andriciuc i in. przeciwko Banca Romaneasca SA.).Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.