I CSK 320/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 320/10

POSTANOWIENIE

Dnia 18 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper

w sprawie z powództwa C. P.

przeciwko Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 listopada 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 11 grudnia 2009 r.

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej, kwotę 3.600 zł

(trzy

tysiące

sześćset)

tytułem

kosztów

postępowania

kasacyjnego;

przyznaje radcy prawnemu M. S. od Skarbu Państwa Sądu

Okręgowego w W. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej powodowi w postępowaniu kasacyjnym kwotę 3.600

zł (trzy tysiące sześćset) wraz z 22 % podatku od towarów i

usług.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda C. P. od

wyroku Sądu Okręgowego w W. oddalającego powództwo o zasądzenie od

pozwanej Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w W. kwoty 2.315.960 zł.

W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie art. 72 § 2 k.c. i art. 227

k.p.c.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparty został na

przesłankach wskazanych z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Skarżący wskazał, że

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne polegające na rozstrzygnięciu

kwestii dotyczącej trybu zawarcia umowy, względnie faktu zmiany trybu zawarcia

umowy z trybu przetargowego na tryb negocjacyjny w przypadku składania

wniosków o dofinansowanie na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia

2004 r. o narodowym Planie Rozwoju oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki

i Pracy z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie udzielania przez PARP pomocy

finansowej w ramach SPORZL w latach 2004 – 2006, oraz na rozstrzygnięciu jaki

jest wówczas zakres stosowania przepisów prawa cywilnego w stosunku do

wcześniej wskazanych przepisów prawa administracyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie wniesionej skargi do rozpoznania

prowadzi do wniosku, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przytoczonych w nim

przesłanek.

Utrwalony w orzecznictwie jest pogląd, że sformułowanie istotnego

zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nie może być

dokonane w sposób ogólny, a zwłaszcza przez ograniczenie się do samego

postawienia pytania, bez wyjaśnienia – jak czyni to skarżący – na czym polega

istota powstających na jego tle wątpliwości i przetoczenia uzasadniającej je

argumentacji jurydycznej (tak m. in. postanowienia SN z dnia 25 lutego 2008r., I UK

332/07 nie publ. i z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08 nie publ.).

Skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4), jeżeli bez

wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia, lub gdy jest pewne, że miały

one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia albo też podniesione zarzuty

oczywiście uzasadniają wniesioną skargę. Argumentacja uzasadnienia wniosku

o przyjęcie wniesionej skargi do rozpoznania ze względu na tę przesłankę, na tle

jej podstaw oraz motywów zaskarżonego wyroku nie daje podstaw do takiej oceny.

W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy

bierze pod rozwagę z urzędu.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., a w zakresie kosztów

postępowania na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 k.p.c., art. 391 § 1

i art. 39821 k.p.c. oraz § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), orzeczono jak

w sentencji.

md