I CSK 304/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 304/06

POSTANOWIENIE

Dnia 29 września 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie ze skargi W. P. Sportowej Spółki Akcyjnej w P., obecnie W. P. S.A. w P.

przeciwko J. P.

o uchylenie wyroku sądu polubownego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 września 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej skarżącego

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 4 kwietnia 2006 r.

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2006 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację W. P.

Sportowej Spółki Akcyjnej w P. od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 13

czerwca 2005 r. oddalającego skargę tej Spółki o uchylenie wyroku sądu

polubownego.

W skardze kasacyjnej skarżąca Spółka, zarzucając w ramach drugiej

podstawy kasacyjnej naruszenie art. 711 pkt 4 i art. 714 k.p.c., wniosła

o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji i przekazanie

sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3985 § 1 k.p.c., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który

wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia

orzeczenia

z

uzasadnieniem

stronie

skarżącej.

Doręczenie

orzeczenia

z uzasadnieniem, o którym mowa w art. 3985 § 1 k.p.c., rozumieć należy jako

doręczenie stosownie do art. 387 § 3 k.p.c. Przepis ten natomiast uzależnia

dokonanie doręczenia od zgłoszenia przez stronę w terminie tygodniowym od

ogłoszenia sentencji orzeczenia wniosku zawierającego żądanie doręczenia

orzeczenia

z

uzasadnieniem.

Tylko

doręczenie

prawidłowe,

tj.

zgodne

z wymaganiami art. 387 § 3 k.p.c., skutkować może rozpoczęciem biegu terminu

do wniesienia skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że jeżeli strona nie zażądała

skutecznie doręczenia jej orzeczenia z uzasadnieniem, termin do wniesienia

skargi kasacyjnej nie rozpoczyna w ogóle biegu i tym samym wniesienie jej nie

jest dopuszczalne. Stanowisko to nie pozostaje w sprzeczności z przepisem art.

387 § 4 k.p.c. Przepis ten – prawidłowo odczytany – reguluje bowiem wyłącznie

sytuację, gdy skargę kasacyjną wnosi Prokurator Generalny albo Rzecznik Praw

Obywatelskich. Tylko dla tych podmiotów przewidziane zostało uprawnienie do

wniesienia skargi niezależnie od zgłoszenia przez stronę żądania doręczenia

orzeczenia z uzasadnieniem. Zgłoszenie natomiast takiego żądania odnosi

jedynie ten skutek, że termin do wniesienia skargi biegnie dla wskazanych

podmiotów nie od momentu uprawomocnienia się orzeczenia, a od dnia

doręczenia stronie orzeczenia z uzasadnieniem (art. 3985 § 2 k.p.c.).

Stwierdzić poza tym trzeba, że – zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. –

skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego

uzasadnienie. Wymaganie to związane jest z instytucją tzw. przedsądu,

uregulowaną w art. 3989 k.p.c., a jego spełnienie polega na wskazaniu, że

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów lub, że zachodzi nieważność postępowania

lub,

że

skarga

kasacyjna

jest

oczywiście

uzasadniona.

W

utrwalonym

orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że przedstawienie okoliczności,

uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące

w sprawie

istotne

zagadnienie

prawne,

polega

na

sformułowaniu

tego

zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen

(por. postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1,

poz. 11 oraz z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz.

151).

Nie

powinno

także

budzić

wątpliwości,

że

zagadnienie

prawne

sformułowane w skardze kasacyjne musi nadawać się do rozstrzygnięcia przez

Sąd Najwyższy w ramach rozpoznawania skargi, a zatem mieścić się w granicach

zaskarżenia i podstaw kasacyjnych (art. 39813 § 1 k.p.c., por. niepublikowane

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 2003 r., III CK 120/03, z dnia

23 września 2004 r., I CK 412/04, oraz z dnia 12 kwietnia 2005 r., I CK 820/04).

Tymczasem zagadnienie sformułowane w przedmiotowej skardze nie odnosi się

podstaw kasacyjnych, lecz do jej dopuszczalności. Tym samym nie można uznać,

że skarżąca Spółka spełniła wymaganie określone art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Skarga kasacyjna dotknięta jest tym samym nieusuwalnym brakiem prowadzącym

również do jej odrzucenia.

Z podanych względów, na podstawie art. 398 6 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji.