I CSK 30/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 30/07

POSTANOWIENIE

Dnia 25 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

del. SSA Marta Romańska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Zakładów "D."

przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prezydenta Miasta W.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 maja 2007 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od postanowienia Sądu Apelacyjnego

z dnia 6 października 2006 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Przedsiębiorstwo Państwowe Zakłady „D.”, w związku z wypowiedzeniem mu

dotychczasowej stawki opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości,

złożyło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosek o ustalenie, że

podwyższenie opłaty za użytkowanie wieczyste było nieuzasadnione. Od

orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 25 lutego 2005 r.

oddalającego ten wniosek, Przedsiębiorstwo złożyło sprzeciw, przekazany do

rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W.

Prezydent Miasta W., który złożył oświadczenie o wypowiedzeniu powodowi

stawki opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntu, po przekazaniu sprawy na

drogę postępowania cywilnego wniósł o odrzucenie pozwu, wskazując na brak

własnej zdolności sądowej, a nadto – po sprecyzowaniu oznaczenia pozwanego –

wskazał na brak tożsamości pomiędzy podmiotami, które powód identyfikował jako

pozwanych w sprawie.

Postanowieniem z 20 lipca 2006 r. Sąd Okręgowy w W. określił stronę

pozwaną jako Skarb Państwa – Prezydenta Miasta W. i oddalił wniosek pozwanego

o odrzucenie pozwu. Sąd Okręgowy powołał się na art. 78 ust. 3 ustawy z 21

sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Dz. U. t.j. z 2004 r., nr 261, poz.

2.603 ze zm. (dalej – u.g.n.), z którego wynika, iż wniosek o ustalenie, że

aktualizacja

opłaty

z

tytułu

użytkowania

wieczystego

nieruchomości

jest

nieuzasadniona zastępuje pozew i winien być złożony przeciwko właściwemu

organowi. Skoro powód, dostosowując się do brzmienia ustawy, złożył wniosek

przeciwko Prezydentowi Miasta W., to trudno jest uznać, żeby dookreślenie strony

pozwanej już na etapie postępowania sądowego prowadziło do zmiany tożsamości

pozwanego

podmiotu.

Pozwanym

jest

bowiem

od

początku

właściciel

nieruchomości – Skarb Państwa.

W zażaleniu na postanowienie z 20 lipca 2006 r. pozwany zarzucił, że zostało

ono wydane z naruszeniem prawa materialnego, to jest art. 78 ust. 3 w zw. z art. 80

ust. 2 u.g.n. oraz z naruszeniem prawa procesowego, to jest art. 70 § 1 k.p.c. w zw.

z art. 199 § 1 pkt 3 k.p.c., art. 71 k.p.c., art. 67 § 2 k.p.c., art. 202 k.p.c. Pozwany

wniósł o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia,

zniesienie postępowania

prowadzonego w warunkach nieważności i odrzucenie wniosku, przy zasądzeniu

na jego rzecz kosztów postępowania.

Postanowieniem z 6 października 2006 r. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżone

postanowienie w ten sposób, że pozew odrzucił. Sąd Apelacyjny odwołał się do art.

199 § 1 pkt 3 k.p.c. i wskazał, że przepis ten jest podstawą odrzucenia pozwu w

przypadku, gdy jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo gdy powód nie ma

zdolności procesowej, a także wtedy, gdy za stronę nie działa jej przedstawiciel

ustawowy lub w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej powodem

zachodzą braki uniemożliwiające działanie. Odrzucenie pozwu następuje jednak

dopiero wtedy, gdy brak nie zostanie uzupełniony.

Wniosek o ustalenie wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania

wieczystego składa się nie przeciwko „właściwemu organowi”, lecz przeciwko

właścicielowi nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste, to jest Skarbowi

Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego, a stronami postępowania

zmierzającego do aktualizacji opłaty rocznej są strony stosunku prawnego

nawiązanego w wyniku zawarcia umowy użytkowania wieczystego. Stosownie do

art. 11a ustawy o samorządzie gminnym – Prezydent Miasta W. jest jedynie

organem gminy W. i nie ma zdolności sądowej w zakresie spraw cywilnych. Jeśli

natomiast stroną w tym procesie ma być Skarb Państwa, to prawidłowe oznaczenie

pozwanego winno zawierać to określenie ze wskazaniem właściwej państwowej

jednostki organizacyjnej, z którą wiąże się dochodzone roszczenie. Prawidłowe

oznaczenie pozwanego jest obowiązkiem powoda, aktualnym szczególnie wtedy,

gdy powód jest fachowo reprezentowany. Tymczasem organ wskazany przez

powoda w przedmiotowej sprawie może działać zarówno za Gminę W., jak i – w

zakresie gospodarowania nieruchomościami – za Skarb Państwa. Ta wada pozwu

powoduje konieczność jego odrzucenia (art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 387 § 2

k.p.c.).

W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Apelacyjnego z 6 października

2006 r., opartej na podstawie art. 3982 § 1 pkt 2 k.p.c., powód zarzucił, że

kwestionowane przez niego postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 199

§ 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 78 ust. 2 i 3 oraz art. 80 ust. 2 u.g.n. poprzez uznanie, iż

powód we wniosku o aktualizację opłaty rocznej w sposób nieprawidłowy oznaczył

stronę pozwaną, a wskazał przy tym podmiot nie posiadający zdolności sądowej.

Powód utrzymywał, że oznaczenia podmiotu, przeciwko któremu wniosek został

skierowany dokonał zgodnie z dyspozycją art. 78 ust. 3 u.g.n. Właściwym organem,

przeciwko któremu należało skierować wniosek był Prezydent Miasta W., jako

organ reprezentujący Skarb Państwa. Takie oznaczenie strony koresponduje z

treścią skierowanych do powoda oświadczeń o wypowiedzeniu stawki opłaty

rocznej

za

użytkowanie

wieczyste,

a gdyby

zaakceptować

pogląd

Sądu

Apelacyjnego, to i te oświadczenia należałoby uznać za nieskuteczne.

Wniosek złożony w trybie art. 78 ust. 3 u.g.n. zastępuje pozew dopiero

z chwilą

wniesienia

sprzeciwu

od

orzeczenia

samorządowego

kolegium

odwoławczego, ale to nie oznacza, że od samego początku ma spełniać

wymagania pozwu, łącznie z „właściwym oznaczeniem stron”. Wniosek ten jest

najpierw rozpatrywany na drodze administracyjnej, a zatem do jego formy mają

zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące

podania. Wniosek złożony przez powoda spełniał te wymagania, a po jego

przekazaniu na drogę postępowania przed sądem powszechnym zachowana

pozostaje tożsamość podmiotu, przeciwko któremu ma toczyć się postępowanie.

Z powołaniem się na zarzuty streszczone wyżej, powód wniósł o uchylenie

zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Ocenę zasadności skargi kasacyjnej trzeba zacząć od przypomnienia, że

stosunek użytkowania wieczystego ma charakter cywilny, a treść tego stosunku

jest, co do zasady, kształtowana umownie (por. uchwały Sądu Najwyższego

z 8 lutego 1994 r. III CZP 188/93, OSNC 1994, nr 9, poz. 169 i z 21 kwietnia

1994 r., III CZP 36/94, OSNC 1994, nr 11, poz. 209). Oplata roczna za użytkowanie

wieczyste jest świadczeniem cywilnoprawnym, bez względu na źródło powstania

użytkowania wieczystego. Czynności polegające na oznaczeniu jej wysokości także

mają charakter cywilny, a wysokość opłaty rocznej, przy zastosowaniu właściwej

stawki procentowej, ustalana jest umownie (art. 238 k.c. i art. 75 ust. 5 u.g.n.).

Zgodnie z art. 77 ust. 1 i 3 u.g.n.,

wysokość opłaty rocznej z tytułu

użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej może być aktualizowana, nie

częściej niż raz w roku, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie.

Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się z urzędu albo (w przypadkach oznaczonych

w art. 81 u.g.n.) na wniosek użytkownika wieczystego, na podstawie wartości

nieruchomości gruntowej określonej przez rzeczoznawcę majątkowego. Z art. 78

ust. 1 u.g.n. wynika, że właściwy organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną

z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej powinien wypowiedzieć

na

piśmie

wysokość

dotychczasowej

opłaty,

do

dnia

grudnia

roku

poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia jej nowej wysokości.

W wypowiedzeniu należy wskazać sposób obliczenia nowej wysokości opłaty

i pouczyć użytkownika wieczystego o sposobie zakwestionowania wypowiedzenia.

Do wypowiedzenia dołącza się informację o wartości nieruchomości oraz o miejscu,

w którym można zapoznać się z operatem szacunkowym. Do doręczenia

wypowiedzenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jeśli użytkownik wieczysty nie zakwestionuje wypowiedzenia, ofertę uznaje się za

przyjętą i strony począwszy od 1 stycznia roku następującego po roku, w którym

wypowiedziano dotychczasową wysokość opłaty, obowiązuje nowa jej wysokość.

W zgodzie z art. 78 ust. 2 u.g.n. użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni

od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium

odwoławczego, właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości,

wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest

uzasadniona w innej wysokości. Z art. 78 ust. 3 u.g.n. wynika, że wniosek składa

się przeciwko właściwemu organowi.

Od orzeczenia kolegium właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą

wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie

sprzeciwu

jest

równoznaczne

z żądaniem przekazania

sprawy do

sądu

powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości.

W razie wniesienia sprzeciwu w terminie, orzeczenie traci moc, nawet gdy

sprzeciw odnosi się tylko do części orzeczenia (art. 80 ust. 1 i 3 u.g.n.).

W postępowaniu cywilnym toczącym się na skutek sprzeciwu wniosek, o którym

mowa w art. 78 ust. 2, zastępuje pozew (art. 80 ust. 2 u,.g.n.).

Do aktualizacji opłaty rocznej, czyli do zmiany jej stawki, dochodzi zatem na

podstawie oświadczeń stron stosunku użytkowania wieczystego, a w razie braku

zgody pomiędzy nimi, wysokość tej opłaty kształtuje orzeczenie organu

administracji względnie sądu (pogląd o konstytutywnym charakterze orzeczenia

sądu ustalającego nową wysokość opłaty rocznej wyraził Sąd Najwyższy

w uchwale z 23 czerwca 2005 r., III CZP 37/05, OSNC 2006, nr 5, poz. 82).

Procedura rozstrzygania sporów w sprawie aktualizacji opłaty za użytkowanie

wieczyste ma charakter dwustopniowy, mieszany, administracyjno-sądowy (por.

orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 1996 r., K 11/95, OTK 1996, nr

2, poz. 9). Sprawy na tle sporów o zasadność aktualizacji opłaty za użytkowanie

wieczyste przekazane zostały przez ustawodawcę w pierwszej kolejności do

rozstrzygania

w

postępowaniu

prowadzonym

przez

samorządowe

kolegia

odwoławcze, które są organami administracji. Dopiero po zakończeniu tego

postępowania każda ze stron umowy może żądać rozstrzygnięcia sporu przez sąd

powszechny, a swoje prawo realizuje przez złożenie sprzeciwu od orzeczenia

kolegium. Taki sposób skonstruowania drogi ochrony prawnej stwarza stan

przejściowej niedopuszczalności drogi postępowania sądowego w sprawach,

o których mowa w art. 78 u.g.n.

Procedurę

stosowaną

przez

samorządowe

kolegia

odwoławcze

w postępowaniu prowadzonym w związku ze złożeniem wniosku, o jakim jest

mowa w art. 78 u.g.n. ustawodawca uregulował w art. 79 u.g.n., a w ust. 7 tego

przepisu wskazał, że do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wyłączeniu pracownika oraz

organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu,

z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń oraz przepisy o opłatach

i kosztach. Z zakresu odesłania wynika, że w postępowaniu dotyczącym

aktualizacji

opłaty

za

użytkowanie

wieczyste

nieruchomości

nie

znajdują

zastosowania wszystkie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego

regulujące procedurę jurysdykcyjną, a postępowanie w przedmiocie aktualizacji

opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste ma charakter swoisty, jest postępowaniem

administracyjnym szczególnego typu.

2. Podmiotami stosunku użytkowania wieczystego są - będący właścicielem

nieruchomości gruntowej - Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego lub

związek jednostek samorządu terytorialnego oraz osoba fizyczna lub prawna, której

oddano nieruchomość w użytkowanie wieczyste (art. 232 § 1 k.c.). Oświadczenia

odnoszące się do treści użytkowania wieczystego, w tym i o wysokości opłat

rocznych, składa użytkownikowi wieczystemu właściciel nieruchomości. Skoro

użytkowanie wieczyste może powstać tylko na nieruchomości gruntowej Skarbu

Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub związku jednostek samorządu

terytorialnego, to za tę osobę prawną, także w zakresie tego stosunku prawnego,

muszą działać jej organy w sposób przewidziany w ustawie i opartym na niej

statucie (art. 38 k.c.).

W art. 78 ust. 1, 3 i 4, art. 79 ust. 2 i 6, art. 80 ust. 1, art. 81 ust. 1 u.g.n.

ustawodawca nie wspomina jednak o „właścicielu nieruchomości” oddanej w

użytkowanie wieczyste, za to używa pojęcia „właściwy organ”. Z brzmienia tych

przepisów wynika, że „właściwy organ” ma dokonywać czynności w zakresie

stosunku użytkowania wieczystego (wypowiedzenie wysokości opłaty rocznej – art.

78 u.g.n.) i w postępowaniu wywołanym wnioskiem o aktualizację opłaty (żądanie

zwrotu kosztów – art. 79 ust. 6 u.g.n., wniesienie sprzeciwu – art. 80 ust. 1 u.g.n.),

a i sam wniosek w przedmiocie aktualizacji opłaty ma być złożony przez

użytkownika wieczystego „przeciwko właściwemu organowi” (art. 79 ust. 3 u.g.n.).

Z kontekstu, w jakim w przytoczonych wyżej przepisach używane jest pojęcie

„właściwy organ” nie można jednak wnioskować, że wyrażają one intencję

ustawodawcy przyznania zdolności prawnej, a następnie - sądowej w postępowaniu

o aktualizację opłaty za użytkowanie wieczyste, organom osób prawnych będących

właścicielami nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste. Organy osób

prawnych nie mają zdolności prawnej, nie są zatem podmiotami praw o charakterze

cywilnym. Z tej przyczyny nie została im też przyznana zdolność sądowa i nie mogą

występować w procesie cywilnym jako strona (art. 64 § 1 k.c.). W obrocie cywilnym

organy osób prawnych podejmują działania wyłącznie za te osoby prawne,

w strukturach których istnieją.

W świetle powyższego należy przyjąć, że pojęcie „właściwy organ” używane

przez ustawodawcę w art. 78 ust. 1, 3 i 4, art. 79 ust. 2 i 6, art. 80 ust. 1, art. 81 ust.

1 u.g.n. oznacza organ osoby prawnej, która jest właścicielem nieruchomości

oddanej w użytkowanie wieczyste, uprawniony do podejmowania za właściciela

czynności w zakresie stosunku użytkowania wieczystego. Czynności organu muszą

być identyfikowane z działaniem samego właściciela nieruchomości i to samo

odnieść trzeba do czynności podejmowanych przez użytkownika wieczystego

przeciwko „właściwemu organowi” za osobę właściciela nieruchomości.

Organ składający oświadczenie, o jakim mowa w art. 78 ust. 1 u.g.n. ma

obowiązek wskazać osobę prawną, za którą podejmuje tę czynność i ten sam

obowiązek odnieść trzeba do każdego innego oświadczenia składanego w ramach

trybu

aktualizacji

opłaty

rocznej

za

użytkowanie

wieczyste

stworzonego

w przepisach art. 78 – 81 u.g.n. Użytkownik wieczysty, który nie godzi się na

zaproponowaną mu w opisanym wyżej trybie stawkę opłaty rocznej składa do

samorządowego kolegium odwoławczego wniosek o aktualizację opłaty przeciwko

tej osobie prawnej, za którą konkretny organ złożył oświadczenie o wypowiedzeniu

dotychczasowej opłaty i ofertę przyjęcia nowej wysokości opłaty.

Konieczność wydania rozstrzygnięcia w zaistniałym sporze w pierwszej

kolejności na drodze administracyjnej nie oznacza odstępstwa od wskazanych

wyżej reguł identyfikowania stron postępowania o aktualizację opłaty za

użytkowanie wieczyste nieruchomości, a obowiązkiem samorządowego kolegium

odwoławczego prowadzącego postępowanie w przedmiocie aktualizacji opłaty

rocznej za użytkowanie wieczyste jest prawidłowe oznaczenie stron tego

postępowania, z uwzględnieniem atrybutu ich zdolności prawnej. Stronami tego

postępowania są strony stosunku użytkowania wieczystego, a zatem osoba

fizyczna lub prawna, której oddano nieruchomość w użytkowanie wieczyste oraz

będący właścicielem nieruchomości gruntowej - Skarb Państwa, jednostka

samorządu terytorialnego lub związek jednostek samorządu terytorialnego, nie zaś

organ osoby prawnej będącej właścicielem nieruchomości. Powyższe wynika

z tego, że w art. 79 ust. 7 u.g.n. ustawodawca nie przewidział odesłania do

odpowiedniego stosowania w tym postępowaniu administracyjnym przepisów

Kodeksu postępowania administracyjnego o zdolności prawnej i zdolności do

czynności prawnych stron postępowania administracyjnego - jurysdykcyjnego

(art. 29-30 k.p.a.), ale nawet gdyby takie odesłanie istniało, to charakter praw

i obowiązków, których dotyczy postępowanie wymuszałby ocenę zdolności prawnej

stron i ich zdolności do czynności prawnych według przepisów prawa cywilnego,

stosownie do art. 29 in. princ. k.p.a.

Na mocy art. 11 ust. 1 u.g.n. organem reprezentującym Skarb Państwa

w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie

z zakresu

administracji rządowej, a

organami reprezentującymi jednostki

samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze. Brzmienie art. 12 u.g.n.

dowodzi, że

organy te dokonują

czynności w zakresie

gospodarowania

nieruchomościami nie jako samodzielne podmioty w obrocie cywilnym, ale

„za Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego”. Starosta nie ma

wprawdzie ustrojowo statusu „organu” Skarbu Państwa, ale w sprawach

gospodarowania nieruchomościami, a ponadto w postępowaniach sądowych

wskazanych w u.g.n. występuje za tę osobę prawną (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z 3 października 2002 r., I CKN 448/01, LEX nr 57226).

3. Odnosząc sformułowane wyżej uwagi do okoliczności przedmiotowej

sprawy wskazać trzeba, że oświadczenie o wypowiedzeniu stawki opłaty rocznej za

użytkowanie wieczyste nieruchomości złożył powodowi Prezydent Miasta W., bez

wskazania (choćby w formie odwołania się do art. 11 ust. 1 u.g.n.), że podejmuje tę

czynność za Skarb Państwa (k. 30). Nie może być jednak wątpliwości, że

Prezydent Miasta W. miał rozeznanie, za jaką osobę prawną składa oświadczenie

woli, a sam powód mógł o tym wnioskować na podstawie danych o osobie

właściciela nieruchomości oddanej mu w użytkowanie wieczyste. Stosownie do art.

78 ust. 1 zd. 2 u.g.n., obowiązkiem działającego za Skarb Państwa Prezydenta

Miasta W. było pouczenie użytkownika wieczystego „o sposobie zakwestionowania

wypowiedzenia”, a zatem także o tym, przeciwko jakiej osobie użytkownik

wieczysty winien złożyć przewidziany w art. 78 ust. 2 u.g.n. wniosek do

samorządowego kolegium odwoławczego. Ten element pouczenia jest niezbędny

przede wszystkim wtedy, jeśli z oświadczenia o wypowiedzeniu dotychczasowej

stawki opłaty rocznej nie wynika jasno, za którą osobę prawną oświadczenie to jest

składane, a takie braki miało oświadczenie złożone powodowi. W toku

zainicjowanego wnioskiem powoda postępowania Prezydent Miasta W. nie miał

wątpliwości, że działa w sprawie za Skarb Państwa, o czym jednoznacznie

świadczy brzmienie pełnomocnictwa, na podstawie którego w sprawie występował

pracownik urzędu (k. 33). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – jak na to

wskazuje brzmienie orzeczenia z 25 lutego 2005 r. – nie zadbało jednak o właściwe

oznaczenie stron stosunku użytkowania wieczystego, a w konsekwencji także stron postępowania administracyjnego zakończonego orzeczeniem tego organu.

Powyższe nie oznacza jednak, że w fazie administracyjnej postępowania w

przedmiocie aktualizacji opłaty za użytkowanie wieczyste nieruchomości istniały

wątpliwości co do tego, za którą osobę prawną działa w tym postępowaniu

Prezydent Miasta W. Nieuzasadnione jest podnoszenie tych wątpliwości przez

Prezydenta Miasta W. dopiero w postępowaniu sądowym, wszczętym na skutek

sprzeciwu powoda, w którym to piśmie powód oznaczył strony postępowania w taki

sposób, jak uczyniło to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w orzeczeniu objętym

sprzeciwem. Wcześniej tym samym oznaczeniem posługiwał się w oświadczeniu

o wypowiedzeniu powodowi stawki opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste organ

działający za pozwanego.

Powód, na którym ciąży obowiązek oznaczenia strony pozwanej, może

uściślić jej oznaczenie, jeżeli nie prowadzi ono do naruszenia tożsamości stron,

a mylne oznaczenie w pozwie strony pozwanej nie daje samo przez się podstawy

do odrzucenia pozwu, gdyż z przebiegu procesu widoczne jest, kogo powód miał

właściwie zamiar pozwać. Wbrew stanowisku Sądu Apelacyjnego, sprecyzowanie

oznaczenia pozwanego w ten sposób, iż jest to Skarb Państwa, za który działa w

procesie Prezydent Miasta W. w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie

prowadziło do zmiany tożsamości podmiotu pozwanego i było dopuszczalne tak w

świetle art. 130 § 1 k.p.c., jak i art. 199 § 2 k.p.c. (por. też postanowienie SN z 4

lutego 2004 r., I CK 342/03, niepubl., postanowienie SN z 24 września 2004 r., I CK

131/04, wyrok SN z 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16,

wyrok SN z 22 czerwca 2006 r., V CSK 139/06, LEX nr 196953).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398 1 k.p.c. i art. 39815 § 1

k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.