I CSK 292/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 292/16 POSTANOWIENIE Dnia 3 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski w sprawie z powództwa J. C. ‎przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Instytutu Pamięci Narodowej ‎- Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu‎o ochronę dóbr osobistych,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 marca 2017 r.,‎na skutek wniosku powoda o wykładnię uzasadnienia postanowienia ‎Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2016, sygn. akt I CSK 292/16, oddala wniosek.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wykładnia orzeczenia służy rozstrzygnięciu wątpliwości, co do jego treści (art. 352 k.p.c.). Wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do kolejnej polemiki ze stanowiskiem sądu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia ‎12 września 2012 r., I UK 2/12, nie publ.). Wbrew przeświadczeniu autora wniosku, orzeczenie i jego uzasadnienie nie zawierają niejasności podlegających wykładni.Skarżący wytoczył powództwo o ochronę dóbr osobistych.

W powództwie tym domagał się dopełnienia czynności potrzebnych do usunięcia skutków ‎ich naruszenia. W toku instancji ustalono, że powód złożył oświadczenie lustracyjne, w którym przyznał, że „pracował, pełnił służbę i był współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 i 3a ustawy z dnia ‎18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944 - 1990 oraz treści tych dokumentów". ‎Treść tego oświadczenia była podstawą do przekazania przez pozwanego oświadczenia lustracyjnego powoda do Gminnej Komisji Wyborczej w C..

‎W tej sytuacji na powodzie ciążył obowiązek wykazania, że zachowanie pozwanego miało charakter bezprawny. W toku postępowania powód nie wykazywał bezprawności działania pozwanego, tylko dążył do podważenia prawdziwości złożonego przez siebie oświadczenia lustracyjnego. W takim stanie faktycznym, proces cywilny, w którym powód dochodzi ochrony dóbr osobistych nie może być właściwym miejscem do rozstrzygania tego typu wątpliwości, ponieważ zgodnie z art. 24 k.c. przedmiotem tego postępowania jest badanie dwóch przesłanek, które muszą wystąpić łącznie: fakt naruszenia (zagrożenia) dóbr osobistych i bezprawność zachowania osoby naruszającej dobro osobiste.

‎W złożonym wniosku o wykładnię powód zdaje się mylić ustalony w sprawie brak legitymacji z kwestią dopuszczalności drogi sądowej. Wobec braku przesłanek określonych w art. 352 k.p.c. orzeczono jak ‎w sentencji. l.n