I CSK 284/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 284/20 POSTANOWIENIE Dnia 17 listopada 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa Agencji [...] "M." S.A. w M.‎przeciwko M. S.A. w Z.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 listopada 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt I AGa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza na rzecz powódki od pozwanej kwotę 2700,- (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. należy wskazać, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ., z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej.Skarżąca powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej podnosi naruszenie art. 471 w zw. 6471 § 5 k.c. i w zw. z art. 141 p.z.p. oraz art. 361 § 1 k.c. i przedstawia wywód na uzasadnienie zarzucanych uchybień.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z samej jej treści wynika w sposób jednoznaczny, że wskazane w skardze podstawy zasługują na uwzględnienie. Oznacza to, że z argumentów przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub czynności procesowych sądu, wynika jaskrawa sprzeczność wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa.

O ile bowiem do uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawy są usprawiedliwione, o tyle do przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędna jest jej oczywista zasadność w wyżej przedstawionym rozumieniu.Wskazać trzeba, że skarżąca pomija, iż odpowiedzialność powódki miała charakter gwarancyjny i została ustalona wyrokami sądowymi oraz dokonano wezwania do próby ugodowej. Ukształtowanie odpowiedzialności ma podstawie art. 6471 § 5 k.c. a nie odpowiedzialności stricte umownej określonej w art. 471 k.c. czyni niezrozumiałymi wywody dotyczące konieczności wykazania adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy zatrudnieniem podwykonawcy a szkodą w postaci „podwójnej: zapłaty inwestora.

Wobec trafności wyroków dotyczących zwrotu pierwszej transzy kwoty gwarancji trudno mieć wątpliwości co do zwrotu transzy drugiej. Szczegółowa analiza wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że zachodzi wskazana przesłanka, bo twierdzenia skarżących w świetle motywów zaskarżonego wyroku nie pozwalają na przyjęcie, że nastąpiły uchybienia przepisom postępowania o charakterze elementarnym, mającym charakter oczywisty widoczny prima facie. Argumentacja pozwanej powołana w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie prowadzi do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka potrzeby wykładni art. 141 p.z.p. oraz art. 6471 § 1 w zw. z 6471 § 5 k.c. jako przepisu prawa budzącego poważne wątpliwości w zakresie odpowiedzialności solidarnej jednego z członków konsorcjum w stosunku do inwestora.

Po pierwsze przepis musi budzić poważne wątpliwości, a zatem nie wątpliwości zwykłe, które mogą być rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy, a wątpliwości kwalifikowane, wynikające z rozbieżnej jego wykładni przez judykaturę i doktrynę. Po drugie istnienie nawet rozbieżnych orzeczeń Sądu Najwyższego, jeżeli jedno ze stanowisk jest wyraźnie dominującym i utrwalonym, nie uzasadnia konieczności dokonania wykładni, a skarżący bazuje na odmiennych rozstrzygnięciach Sądu Najwyższego w sprawach z dnia 17 września 2008 r., III CSK 119/08 i z dnia 11 lutego, V CSK 339/15.

Pomija jednakże choćby zapisy umowy inwestorskiej przewidującej odpowiedzialność solidarną wykonawców i fakt, że w sprawie V CSK 339/15 Sąd Najwyższy akcentował silnie rolę postanowień umowy w zakresie odpowiedzialności konsorcjantów. W konsekwencji argumentacja pozwanego nie pozwala na ocenę, czy rzeczywiście zachodzą takie wątpliwości prawne, które uzasadniałyby potrzebę wykładni wskazanych przepisów prawa.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 i 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.

U. 2015 r., poz. 1800 ze. zm.).jw