I CSK 275/23 · Sąd Najwyższy

i P. B. domagali się zasądzenia od pozwanego R. Bank (...) w W. łącznie na ich rzecz 188.937,66 zł tytułem zwrotu świadczeń uiszczonych przez powodów nienależnie, na poczet nieważnej umowy o kredyt hipoteczny nr (...) z 27 marca 2008 r. od 8 maja 2008 r. do 8 grudnia 2020 r. z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 167.724,44 zł od 17 września 2019 r. do dnia zapłaty, od 2.568,63 zł od dnia następnego po dniu doręczenia odpisu pozwu do dnia zapłaty i od 18.644,59 zł od dnia następnego po dniu doręczenia odpisu pisma zawierającego rozszerzenie powództwa do dnia zapłaty. Dodatkowo powodowie wnieśli o ustalenie, że ww. umowa stron jest nieważna. W roszczeniu ewentualnym powodowie wnieśli o zasądzenie od pozwanego łącznie na rzecz powodów 76.299,72 zł tytułem zwrotu świadczeń uiszczonych przez powodów nienależnie od 8 maja 2008 r. do 8 grudnia 2020 r. na podstawie zawartych w ww. umowie niedozwolonych postanowień umownych dotyczących indeksowania kwoty kredytu i rat kredytu do franka szwajcarskiego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 65.831,84 zł od 17 września 2019 r. do dnia zapłaty, od 1.220,93 zł od dnia następnego po dniu doręczania odpisu pozwu do dnia zapłaty i od 9.246,95 zł od dnia następnego pod dniu doręczenia odpisu rozszerzenia powództwa do dnia zapłaty. Nadto w żądaniu ewentualnym powodowie żądali ustalenia, że ww. umowa obowiązuje na przyszłość z pominięciem niedozwolonych postanowień umownych dotyczących indeksowania kwoty kredytu i rat kredytu do franka szwajcarskiego – co skutkuje tym, że powodowie zobowiązani są do spłaty kredytu jako złotowego z zachowaniem ustalonego w umowie oprocentowania opartego na stopie LIBOR dla (...) i stałej marży banku oraz pozostałych warunków umowy. W każdym przypadku powodowie wnieśli o zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm przepisanych.

Pozwany Bank S.A. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 24 maja 2022 r. a następnie pismem procesowym z dnia 17 lutego 2023 r. cofnął tę skargę.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Cofnięcie przez stronę skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i nie wymaga zgody drugiej strony. Powyższa czynność procesowa, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, wiąże sąd i nie podlega jego następczej kontroli. Cofnięcie skargi prowadzi do umorzenia postępowania kasacyjnego i orzeczenia o kosztach procesu, jak przy cofnięciu pozwu (art. 391 § 2 zdanie pierwsze w związku z art. 39821 k.p.c.). Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 391 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.).

Pozwany Bank spółka akcyjna w G.

Pozwany bank w sprawie o zapłatę wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 19 października 2022 r.

W związku ze skargą kasacyjną pozwanego […] Bank […] S.A.

Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 7 czerwca 2024 r., w sprawie z powództwa J.C. i J.C.1 o ustalenie i zapłatę.Pismem procesowym z 20 listopada 2024 r. skarżący cofnął skargę kasacyjną. Cofnięcie skargi kasacyjnej jest czynnością procesową niewymagającą zgody strony przeciwnej, nie podlegającą następczej kontroli sądu i prowadzącą do umorzenia postępowania kasacyjnego (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 3 września 1998 r. I CKN 820/97, OSNC 1999, nr 2, poz. 40). W związku z cofnięciem przez powoda skargi kasacyjnej, Sąd Najwyższy umorzył postępowanie kasacyjne.Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 391 § 2 w zw. ‎z art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. [r.g.] ‎