I CSK 2665/24 · Sąd Najwyższy

I CSK 2665/24 POSTANOWIENIE 25 lutego 2026 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Grzegorz Misiurek na posiedzeniu niejawnym 25 lutego 2026 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku N.M.‎z udziałem J.G., I.K., J.T., J.W., E.T., S.M., F.M., A.M., T.M., B.M., S.A., T.G., J.Z., T.M.1 i S.D.‎o stwierdzenie nabycia spadku po M.G.,‎na skutek skargi kasacyjnej J.G., I.K. i J.T.‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Łodzi ‎z 14 marca 2024 r., III Ca 1363/22, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. (A.T.)

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skarżący wnieśli o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z wymienionych przesłanek.Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona.

Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).Skarżący przesłankę tą odnieśli do szeregu naruszeń prawa materialnego i procesowego wymienionych w skardze.

Nie wykazali jednak, że przesłanka ta wystąpiła w ustalonym przez Sąd drugiej instancji stanie faktycznym. Zarówno w przypadku powołanych przez skarżących uczestników przepisów prawa materialnego co do istnienia obawy rychłej śmierci spadkodawcy, jak i przepisów postępowania, skarżący podjęli się polemiki z ustaleniami faktycznymi Sądu drugiej instancji. Dostrzec należy, że Sąd ten wskazał na przyczyny uzasadniające ocenę co do istnienia takiej obawy i jednoznaczne jest ustalenie, że spadkodawca źle się czuł, chwiał się, był blady i ciężko oddychał, a wszystko to przy występowaniu choroby serca.

Skarżący nie zdołali podważyć tej oceny, sprowadzając argumentację na obecnym etapie postępowania do polemiki z ustaleniami faktycznymi. Przypomnieć więc trzeba, iż ustawodawca wyraźnie zastrzegł w art. 39813 § 2 k.p.c., że w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia; ponadto podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). Grzegorz Misiurek‎ (A.T.)[SOP]