I CSK 2575/25 · Sąd Najwyższy

I CSK 2575/25 POSTANOWIENIE 18 grudnia 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marta Romańska na posiedzeniu niejawnym 18 grudnia 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa Z. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W.‎przeciwko E. spółce akcyjnej w W.‎o zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej E. spółki akcyjnej w W.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu ‎z 7 lutego 2025 r., I AGa 69/23, 1.odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2.zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) zł, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od doręczenia pozwanemu odpisu niniejszego postanowienia tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. [dr]

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do powyższych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.Pozwany wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), to jest art. 1301a § 3 k.p.c. w celu odpowiedzi na pytanie:

„czy postępowanie naprawcze przewidziane w tym przepisie polega na ponownym wniesieniu przez stronę całego pisma dotkniętego brakiem formalnym, czy też polega na poprawieniu lub uzupełnieniu pisma bez konieczności ponownego wniesienia całego pisma?”.O potrzebie wykładni przepisów prawnych jako przesłance przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania można mówić wtedy, gdy z przepisu mającego zastosowanie lub mogącego mieć zastosowanie w sprawie dekodowane są różne normy prawne, a brak jest wypowiedzi w doktrynie i orzecznictwie, które by te różnice usuwały i wyjaśniały przyczyny ich występowania.

Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wykazał okoliczności, które by wpisywały się w przytoczoną przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i ponadto jeszcze miały znaczenie uniwersalne, nie zaś wyłącznie osadzone w realiach niniejszej sprawy, a przy tym decydowały nie tylko o przebiegu postępowania w niej, lecz i o jego wyniku, ze względu ma relacje między stronami kształtowane prawem materialnym. Niezależnie od powyższego, oczekiwanej przez skarżącego wykładni art. 1301a k.p.c. nie można przypisać znaczenia prospektywnego.

Art. 1301a § 3 k.p.c. przewidywał możliwość konwalidacji braków formalnych wniesionego pisma przez profesjonalnego pełnomocnika. Strona, w tym również za pośrednictwem pełnomocnika, mogła w terminie tygodnia od dnia doręczenia jej zarządzenia o zwrocie pisma wnieść poprawione lub uzupełnione pismo. Jeżeli wniesione przez stronę pismo nie było dotknięte stwierdzonymi uprzednio brakami, to wywoływało ono skutek od daty pierwotnego wniesienia. Na mocy ustawy z 5 sierpnia 2025 r. (Dz.U. z 2025 r., poz. 1172) doszło do uchylenia art. 1301a k.p.c., co tłumaczono niebezpieczeństwem jego rozumienia i stosowania w formalny sposób, pomijający cel, do zrealizowania którego zmierzał ustawodawca przez wprowadzenie tej regulacji.

O takich niebezpieczeństwach na gruncie wykładni art. 1301a k.p.c. w czasie jego obowiązywania wypowiadała się doktryna (zob. np. A. Zieliński, ‎K. Flaga-Gieruszyńska, Komentarz do art. 1301a k.p.c., w: K. Flaga-Gieruszyńska, A. Zieliński, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, wyd. 13, 2025). W niniejszej sprawie zarządzenie o zwrocie pozwu wydane 2 czerwca 2022 r. zapadło z uwagi na wady pełnomocnictwa dołączonego do pozwu, w którym nieprawidłowo określono nazwę powoda, nie zaś z uwagi na wady pozwu, które by uniemożliwiały rozeznanie, jakie roszczenie powód zgłosił i z jakiej podstawy faktycznej i prawnej je wywodzi.

W świetle powyższego należało stwierdzić, że dla nadania biegu sprawie wystarczające było uzupełnienie zidentyfikowanego przez przewodniczącego w zarządzeniu braku, a jego uzupełnienie nie musiało wiązać się z ponownym złożeniem sądowi wszystkich niedotkniętych brakami i będących już w aktach dokumentów. Taka wykładnia art. 1301a § 3 k.p.c. niewątpliwie realizowała cele, które ustawodawca chciał osiągnąć przez uchwalenie tego przepisu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. oraz – co do kosztów postępowania – art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 2 pkt 6 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.

Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.), orzeczono jak w postanowieniu. Marta Romańska‎ [dr][a.ł]