I CSK 256/22 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 256/22 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku C. D.‎z udziałem A. D., Gminy P., D. B., M. B., R. W., A. W., A. S., E. D., I. D., Z. M., R. P., H. Z., I. W., B. Z., E. S., A. H., M. K. ‎i D. M. o zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 kwietnia 2022 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika Gminy P. ‎od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 12 października 2020 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym. Ma przede wszystkim na celu – w interesie publicznym – ujednolicenie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie sporów precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla rozwoju prawa i judykatury sądowej. W związku z tym jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie, w którym skarżący powinien wskazać, ‎że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. i związku z tym istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący w odrębnym wywodzie wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Uczestniczka Gmina P. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 października 2020 r. w sprawie ‎II Ca (…).Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżąca wskazała ‎na występujące – jej zdaniem – w sprawie zagadnienie nabycia własności przez zasiedzenie nieruchomości przeznaczonej i zakwalifikowanej jako drogi ‎o charakterze publicznym.Wobec powołanych podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania trzeba uwzględnić utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, że jeżeli skarżący, jako okoliczność uzasadniającą wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej ‎do rozpoznania wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien nie tylko to zagadnienie przedstawić przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, ‎a także przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, ale ponadto wykazać, że jest to zagadnienie nowe, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 3 października 2002 r., II CKN 447/01, nie publ.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, nie publ.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., ‎III CZ 47/06, nie publ.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, nie publ.; z dnia 28 czerwca 2008 r., III CSK 99/08, nie publ.; z dnia 26 czerwca 2008 r., ‎I CSK 108/08, nie publ.).

Przedstawione przez uczestniczkę Gminę P. zagadnienie prawne dotyczy dróg publicznych, zatem aby można było rozważać to zagadnienie, sporne nieruchomości musiałby by być wcześniej zaliczone do dróg publicznych. Tymczasem Sądy meriti ustaliły, że wnioskodawca już w 1984 r. ogrodził sporne nieruchomości. Przebieg tego ogrodzenia od czasu jego wybudowania nie uległ zmianie aż do wydania orzeczenia przez Sąd drugiej instancji. Nieruchomości ‎te nie służyły do komunikacji nieokreślonej liczbie osób, korzystał z nich tylko posiadacz, co umożliwiało ich zasiedzenie.

Konkludując, w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącą przesłanka określona w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej ‎do rozpoznania.