I CSK 249/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 249/13 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa M. H.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Sprawiedliwości‎o zadośćuczynienie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2013 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii ‎ Generalnej Skarbu Państwa 3600 (trzy tysiące sześćset) ‎ złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W skardze kasacyjnej powoda jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołano się wyłącznie na nieważność postępowania, która, w ocenie skarżącego, wynika z pozbawienia go możliwości obrony swych praw.

Jest to skutkiem odrzucania i oddalania wielu składanych przez niego wniosków w toku postępowania o ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu. W konsekwencji, przebywając w zakładzie penitencjarnym, nie mógł się bronić w postępowaniu sądowym. Argument ten nie przemawia jednak za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, co do zasady nieuwzględnienie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie oznacza pozbawienia możliwości obrony swoich praw. Wyjątki od tej zasady należy rozumieć wąsko, gdy w konkretnym przypadku, z uwagi na całokształt okoliczności, strona rzeczywiście nie może działać w postępowaniu.

Tak jednak w tej sprawie nie było, o czym świadczą składane przez osadzonego pisma procesowe, a nawet wypożyczanie akt sądowych do aresztu śledczego. Sama niemożność uczestniczenia w rozprawach, wynikająca z osadzenia w zakładzie penitencjarnym, nie świadczy o pozbawieniu możliwości obrony swych praw, skoro strona swoje racje może skutecznie przedstawiać właśnie w pismach procesowych. W tym stanie rzeczy brak podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

Brak było podstaw do zasądzenia wynagrodzenia dla reprezentującego skarżącego pełnomocnika z urzędu - w skardze kasacyjnej nie zawarł on bowiem ani wniosku o zasądzenie na jego rzecz takich kosztów, ani też stwierdzenia, że koszty te w żadnej części nie zostały pokryte. awjw