I CSK 246/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 246/15 POSTANOWIENIE Dnia 8 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie z powództwa P. Ż.‎przeciwko A. Ż.‎przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w W.‎o ustanowienie rozdzielności majątkowej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 stycznia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki ‎od wyroku Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt IV Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 24 września 2014 r. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzebę wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Obie te przesłanki zostały powiązane z tym samym problemem - pytaniem o możliwość ustanowienia rozdzielności majątkowej z dniem wcześniejszym niż dzień wytoczenia powództwa (art. 52 § 2 k.r.o.) w sytuacji, w której stan separacji faktycznej małżonków miał charakter długotrwały.Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej (por. postanowienia z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). W podobny sposób rozumieć należy także przesłankę ujętą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. - z tą jednak różnicą, że obowiązkiem skarżącego pozostaje w tym wypadku wykazanie istnienia rozbieżnych wypowiedzi czy orzeczeń odnoszących się do ogólnej kwestii z zakresu wykładni prawa (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2015 r., II CSK 592/14, nie publ.).Problem wskazany w skardze kasacyjnej nie odpowiada jednak żadnej z tych przesłanek.

Został on sformułowany w sposób kazuistyczny, z odniesieniem do konkretnych okoliczności faktycznych sprawy, określonych w wąski i specyficzny sposób. Tymczasem krąg przesłanek uzasadniających ustanowienie rozdzielności majątkowej z mocą wsteczną został celowo określony przez ustawodawcę w ogólny sposób, z pozostawieniem szerokiego marginesu oceny sądom orzekającym na gruncie konkretnych spraw. W konsekwencji, wyjaśnienie wskazanego problemu przez Sąd Najwyższy w ramach rozpoznania skargi kasacyjnej mogłoby przyczynić się wyłącznie do rozpoznania konkretnej sprawy - trudno natomiast przyjąć, by mogło doprowadzić do sformułowania uniwersalnego i ogólnego poglądu, który miałby istotny wpływ na rozwój prawa mogąc stanowić punkt odniesienia także przy rozstrzyganiu innych spraw.

W konsekwencji, nie można stwierdzić, by w odniesieniu do problemu, na który powołał się skarżący, mogły zostać spełnione publiczne cele skargi kasacyjnej, niezbędne dla niej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). aw