I CSK 2448/23 · Sąd Najwyższy

I CSK 2448/23 POSTANOWIENIE 24 września 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Trzebiatowski na posiedzeniu niejawnym 24 września 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku Z.D.‎z udziałem A.D.‎o zmianę postanowienia o stwierdzenie nabycia spadku po F.D.,‎na skutek skargi kasacyjnej Z.D.‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Płocku‎z 22 lutego 2023 r., IV Ca 1015/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od Z.D. na rzecz A.D. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. (M.K.)

UZASADNIENIE

Wnioskodawca Z.D. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Płocku z 22 lutego 2023 r. Wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania uzasadnił oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jednej spośród wyżej wymienionych podstaw kasacyjnych, a mianowicie ostatniej z nich (tj. oczywistej zasadności).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, niepubl.).

Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, niepubl.).W ocenie skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona wobec rażącego naruszenia art. 679 § 1 k.p.c. w zw. z art. 670 § 1 k.p.c., ponieważ Sąd Okręgowy błędnie przyjął, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na uznanie, iż wnioskodawca spełnił wszystkie przesłanki pozytywne warunkujące dopuszczalność zmiany prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, w szczególności, że nie wykazał, iż nie miał wiedzy i nie dysponował testamentem w toku poprzedniego postępowania o stwierdzenie nabycia spadku.Okoliczności wskazane przez Skarżącego nie usprawiedliwiają takiej oceny zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Najwyższy nie dopatrzył się rażącego naruszenia powołanych przepisów, widocznego prima facie. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa. Treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje o jej oczywistej zasadności ani w ogóle o tym, że zaskarżone postanowienie jest – wskutek zarzucanego naruszenia przepisów – oczywiście nieprawidłowe. Ponadto, argumentacja zawarta w tym wniosku sprowadza się do kwestionowania oceny materiału dowodowego i ustaleń faktycznych.

W związku z tym trzeba przypomnieć, iż stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.Ubocznie należy wskazać, że okoliczności odnalezienia testamentu F.D., podawane przez Skarżącego, Sąd uznał za budzące poważne wątpliwości, a także za nieracjonalne i niewiarygodne. Wskazał również na sprzeczności w jego zeznaniach, nieprawdziwe treści oraz kluczenie w podstawowych kwestiach. W tych okolicznościach tym bardziej brak jest podstaw, aby twierdzić o oczywistej zasadności skargi (tj. o oczywistej nieprawidłowości zaskarżonego nią orzeczenia).Wobec powyższego nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została wykazana w sposób właściwy.Ze względów podanych powyżej Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

‎ (M.K.)[SOP]