I CSK 228/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 228/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Ministra Sportu i Turystyki‎przeciwko M. J. i R. S. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 grudnia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanych ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie‎z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt I ACa 738/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ‎i zasądza solidarnie od pozwanych na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa.Wprawdzie skarżący odwołali się do istotnych zagadnień prawnych, niemniej nie występuje ta przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Stosownie do ugruntowanego stanowiska Sądu Najwyższego, istotnym zagadnieniem prawnym jest taki problem jurydyczny, który ma znaczenie dla rozwoju prawa lub stanowi precedens dla rozstrzygnięcia podobnych spraw (por. postanowienie SN z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04 niepublikowane.).

Powołanie się przez skarżącego na istnienie takiego zagadnienia wymaga jego sformułowania oraz przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało. Skarżący powinien też wykazać, że ma ono istotne znaczenie dla rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepublikowane oraz z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OCNP 2006, nr 15 - 16, poz. 243).

Ponadto prawidłowo wyartykułowane zagadnienie musi być sformułowane ogólnie w tym sensie, że nie może chodzić w nim o sposób rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2004 r., II CZ 94/04, niepublikowane).Postawione w skardze pytania nie odpowiadają tym wymaganiom.Powołany przepis § 16 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie finansowania zadań ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej z dnia 11 lutego 2005 r. (Dz. U. Nr 28, poz. 237) nie był w sprawie przez sąd drugiej instancji stosowany, a podstawą żądania zwrotu środków były postanowienia łączącej strony umowy z dnia 15 listopada 2005 r., a zwłaszcza jej § 3 ust.

6. Zgodnie z tym postanowieniem udzielającemu dotacji zostało przyznane roszczenie o zwrot dotacji w każdym przypadku, w którym wartość końcowa rzeczywiście poniesionych oraz prawidłowo udokumentowanych nakładów inwestycyjnych okaże się niższa niż przewidziana we wniosku. Tym samym, pozwani podpisując umowę zobowiązali się do wykorzystania środków z Funduszu wyłącznie na cele określone w umowie oraz do poddania się kontroli przez organ udzielający dofinansowania w trybie określonym w § 15 powołanego rozporządzenia. W sprawie zostało ustalone, że skarżący nie udokumentowali rzeczywiście poniesionych kosztów związanych z zakupem sztucznej trawy na nawierzchnię boiska w kwocie 400 000 zł, bowiem trawę tę szkoła otrzymała nieodpłatnie.

Sąd Najwyższy natomiast jest związany dokonanymi przez Sądy meriti ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Zgodnie bowiem z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.Skarżący przeoczyli, że forma prawna prowadzenia działalności przez pozwanych została ustalona przede wszystkim na podstawie zalegającego w aktach dokumentu - protokołu kontroli skarbowej. Odwołanie się w tej kwestii do danych internetowych miało tylko charakter posiłkowy.

Trzeba zgodzić się ze stanowiskiem Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, że powodowie nie podjęli próby wykazania, iż nie działają jako spółka cywilna.Z tych względów, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).