I CSK 227/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 227/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

Protokolant Beata Rogalska

w sprawie z powództwa wzajemnego Przedsiębiorstwa E.(…) S.A. z siedzibą w P.

przeciwko pozwanym wzajemnym P.(…) S.A. z siedzibą w W. i Przedsiębiorstwu B.(…)

S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 15 stycznia 2010 r.,

skargi kasacyjnej powoda wzajemnego

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 26 sierpnia 2008 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala skargę kasacyjną i zasądza od pozwanego-powoda wzajemnego [E.(…)

S.A.] na rzecz pozwanych wzajemnych [P.(…) S.A. i B.(…) S.A.] kwotę 3600 zł

(słownie: trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd pierwszej instancji oddalił m. in. powództwo wzajemne Przedsiębiorstwa

E.(…) S.A. o zasądzenie kwoty 105.795.293,14 zł dochodzonej tytułem rozliczenia robót

wykonanych w ramach umowy o roboty budowlane oraz o zasądzenie kwoty

23.648.272,49 zł dochodzonej tytułem kaucji gwarancyjnej podlegającej zwrotowi

podwykonawcom powoda głównego – P.(…) S.A.

Apelację powoda wzajemnego E.(…) S.A., zaskarżającą wyrok Sądu I instancji w

powyższej

części,

Sąd

Apelacyjny

uwzględnił

w

części

poprzez

uchylenie

rozstrzygnięcia oddalającego powództwo wzajemne o zapłatę kwoty 105.795.293,14 zł i

w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Natomiast w pozostałej części oddalił apelację powoda wzajemnego (pkt II. 2) sentencji

wyroku Sądu Apelacyjnego), tj. oddalił jego apelację w części zaskarżającej wyrok Sądu

Okręgowego w zakresie oddalającym powództwo wzajemne o zapłatę kwoty

23.648.272,49 zł.

Sąd Apelacyjny uznał za bezsporny między stronami stan faktyczny ustalony

przez Sąd Okręgowy, koncentrując się na rozstrzygnięciu jakie roszczenia i na jakiej

podstawie przysługują skarżącym po rozwiązaniu umowy z dnia 27 sierpnia 2002 r. nr

020047 o Generalną Realizację Inwestycji.

Za trafne uznał Sąd odwoławczy stanowisko Sądu Okręgowego, iż świadczenie

wykonawcy wynikające z umowy o roboty budowlane jest podzielne w rozumieniu art.

379 § 2 k.c., co skutkuje stwierdzeniem, że odstąpienie od umowy dotyczy tylko reszty

niespełnionego świadczenia, a więc wywołuje skutek ex nunc. Nadto uznał, że art. 494

k.c. zawiera normę dyspozytywną, pozwalającą odmiennie określić przez strony umowy

zasady rozliczeń po rozwiązaniu umowy, a zawarte w postanowieniach umowy

działających z woli stron nawet po jej rozwiązaniu. W konsekwencji Sąd odwoławczy

stwierdził, że rozliczenie stron po rozwiązaniu umowy nie powinno nastąpić na

podstawie art. 494 k.c., a to z uwagi na odmienną treść § 15 ust. 6 umowy. Nadto Sąd

ten ocenił, że Porozumienie stron z dnia 21 grudnia 2005 r. nie skutkowało uchyleniem

się przez jedną ze stron od skutków prawnych oświadczenia woli będącego elementem

czynności prawnej, lecz stanowiło odwołanie się do § 15 ust. 6 umowy jako podstawy

rozliczeń końcowych.

Uzasadniając oddalenie apelacji powoda wzajemnego od rozstrzygnięcia

oddalającego jego powództwo o zapłatę kwoty 23.648.272,49 zł Sąd Apelacyjny

stwierdził, że roszczenie to dotyczyło przejęcia przez powoda wzajemnego od powodów

głównych obowiązku zwrotu kaucji gwarancyjnych na rzecz podwykonawców i

dostawców. Powołując się na § 12 ust. 4 umowy z dnia 27 sierpnia 2002 r. Sąd

odwoławczy wskazał na wynikający z niego obowiązek Generalnego Realizatora

Inwestycji dokonania przelewu na rzecz Inwestora (tj. powoda wzajemnego) wszelkich

uprawnień z rękojmi i gwarancji wraz z kartami gwarancyjnymi. Stwierdził, że

przedmiotem przelewu mogą być tylko te uprawnienia z rękojmi, które mają charakter

roszczeń, a nadto zakwalifikował kaucję gwarancyjną jako zabezpieczenie roszczeń

mogących powstać w związku z zawartą umową, ale nie będące nigdy elementem

konstrukcyjnym umowy o roboty budowlane.

W konsekwencji, powołując się na piśmiennictwo, Sąd Apelacyjny stwierdził, że

przedmiotem przelewu nie mogą być wierzytelności o charakterze pomocniczym

(akcesoryjnym), które pozbawione są samoistnego charakteru. Skoro więc kaucja

gwarancyjna

jest

zobowiązaniem

akcesoryjnym

w stosunku do

wierzytelności

wynikających z umów zawieranych przez (…) z wykonawcami czy dostawcami, to nie

może

ona

stanowić

samodzielnego

przedmiotu

przelewu.

Dopiero

przelew

wierzytelności w postaci uprawnień z rękojmi i gwarancji podlegających przelewowi

skutkować będzie przejściem z mocy prawa wierzytelności akcesoryjnej w postaci kaucji

gwarancyjnej, stwierdził Sąd drugiej instancji. Ponieważ z zebranego materiału

dowodowego nie wynika aby umowa przelewu uprawnień z rękojmi i gwarancji została

zawarta, przeto brak było podstaw do uwzględnienia powództwa wzajemnego w

zakresie żądania zasądzenia kwoty stanowiącej równowartość kaucji gwarancyjnej,

uznał Sąd Apelacyjny.

Skarga kasacyjna powoda wzajemnego E.(…) S.A. zaskarża wyrok Sądu

Apelacyjnego w zakresie punktu II. 2) sentencji, a więc w części oddalającej apelację od

rozstrzygnięcia oddalającego powództwo wzajemne o zapłatę kwoty 23.648.271,49 zł

wraz z ustawowymi odsetkami. Zarzuty skargi mieszczą się w ramach pierwszej

podstawy

kasacyjnej

poprzez

wskazanie

na

błędną

wykładnię

i niewłaściwe

zastosowanie:

-

art. 379 k.c. w zw. z art. 494 k.c. i art. 647 k.c. wskutek nieprawidłowego uznania, że

umowa o roboty budowlane, a w konkretnej sprawie umowa o generalną realizację

inwestycji, jest zobowiązaniem podzielnym, podczas gdy wynikające z niej

zobowiązanie jest zobowiązaniem niepodzielnym, czego konsekwencją jest m. in. to,

że odstąpienie stron od umowy skutkuje jej zniesieniem ex tunc i powstaniem

obowiązku stron wzajemnego zwrotu świadczeń, stosownie do przepisu art. 494 k.c.,

a nie na podstawie postanowień umowy;

-

art. 647 k.c. w zw. z art. 65 k.c. w następstwie przyjęcia, że zgodną wolą stron

umowy było odstąpienie od niej ze skutkami ex nunc, co powodowałoby rozliczenie

stron umowy zgodnie z treścią jej § 15 ust. 6, w sytuacji gdy odstąpienie od umowy

nie było zgodne i nie zawierało zgodnego oświadczenia woli o wyłączeniu skutków

odstąpienia uregulowanych w art. 494 k.c.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie

w tej części sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji, a ewentualnie

wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i reformatoryjne orzeczenie w tej

części co do istoty sprawy, przez uwzględnienie powództwa wzajemnego o zapłatę

kwoty 23.648.272,49 zł.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca eksponuje swoje stanowisko o

niepodzielności zobowiązania wynikającego z umowy o roboty budowlane i powstania

ex tunc skutku odstąpienia od takiej umowy, określonego w art. 494 k.c.

W odpowiedzi powodów głównych na skargę kasacyjną powoda wzajemnego,

powodowie główni wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na ich rzecz

kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu tej odpowiedzi powodowie główni

akcentują argumenty mające wskazywać na brak związku pomiędzy zarzutami skargi

kasacyjnej a rozstrzygnięciem Sądu Apelacyjnego w granicach, w których zostało ono

zaskarżone.

Z kolei w piśmie procesowym z dnia 16 listopada 2009 r. strona skarżąca

podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła jak w skardze kasacyjnej,

podkreślając, że odstąpienie od umowy ma moc wsteczną i skutkuje powstaniem

obowiązku zwrotu wzajemnych świadczeń, jeśli zostały uprzednio wykonane.

W piśmie procesowym z dnia 1 grudnia 2009 r. powód główny P.(…) S.A. zgłosił

wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu ze wskazanego we wniosku dokumentu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie wobec braku w niej

uzasadnionych podstaw, a wymagających oceny w odniesieniu do zaskarżonej części

orzeczenia.

Z mocy art. 39813 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną

w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw, biorąc z urzędu pod rozwagę

nieważność postępowania ale również tylko w granicach zaskarżenia. Zakres

dopuszczalnej

kognicji

Sądu

Najwyższego,

rozpoznającego

skargę

kasacyjną,

wyznacza więc strona skarżąca, która z mocy art. 398 4 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. powinna

zawrzeć w tej skardze wskazanie określające zakres zaskarżenia, m. in. przez

określenie zaskarżonej części orzeczenia sądu odwoławczego, a nadto przytoczyć

podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Granice tych podstaw wyznaczają zarzuty

naruszenia wskazanych przepisów prawa, które to zarzuty muszą być przedmiotem

oceny Sądu Najwyższego ale tylko w zakresie wskazanych w skardze kasacyjnej granic

zaskarżenia.

Innymi słowy, Sąd Najwyższy władny jest dokonywać oceny tylko tych zarzutów

sformułowanych w ramach podstaw kasacyjnych, które skierowane zostały przeciwko

motywom odnoszącym się wprost do zaskarżonej części rozstrzygnięcia. Ewentualne

badanie zarzutów skargi kasacyjnej skierowanych przeciwko uzasadnieniu tej części

orzeczenia, która nie odnosi się do rozstrzygnięcia zakreślonego granicami zaskarżenia

stanowiłoby naruszenie przez Sąd Najwyższy normy art. 39813 § 1 k.p.c. Granice

zaskarżenia oraz granice podstaw uczynił ustawodawca kumulatywnymi przesłankami

procesowymi

wyznaczającymi

dopuszczalny

zakres

kontroli

kasacyjnej

Sądu

Najwyższego, z jednym wyjątkiem odnoszącym się do nieważności postępowania, przy

badaniu której związany jest tylko granicami zaskarżenia.

Wymaga zatem odnieść się do granic zaskarżenia wskazanych w rozpoznawanej

skardze kasacyjnej, które strona skarżąca określiła bardzo precyzyjnie w sposób nie

nasuwający żadnych wątpliwości. Wskazanie w skardze kasacyjnej, jako zaskarżonej

części wyroku Sądu Apelacyjnego punktu II. 2) jego sentencji skarżąca doprecyzowała

stwierdzeniem (str. 3 skargi kasacyjnej), że zaskarża tę część orzeczenia, w której Sąd

Apelacyjny oddalił jej apelację i tym samym „... utrzymał w mocy...” rozstrzygnięcie Sądu

pierwszej instancji w zakresie rozstrzygnięcia o oddaleniu powództwa wzajemnego o

zapłatę kwoty 23.648.272,49 PLN wraz z ustawowymi odsetkami. Takie określenie

granic zaskarżenia zostało następnie dwukrotnie jeszcze jednoznacznie potwierdzone,

a to w brzmieniu wniosku skargi kasacyjnej sformułowanego na s. 12-13 skargi

kasacyjnej, oraz w początkowym akapicie pkt VI zawierającego uzasadnienie podstaw

kasacyjnych.

Nie może być zarazem jakichkolwiek wątpliwości, że jurydyczną argumentację

poświęconą uzasadnieniu orzeczenia w jego zaskarżonej skargą kasacyjną części Sąd

Apelacyjny zawarł w pkt II uzasadnienia wyroku na stronach 20 i 21, w którym –

expressis verbis – zamieścił uzasadnienie oddalenia jako bezzasadnej apelacji strony

skarżącej w zakresie rozstrzygnięcia o oddaleniu powództwa wzajemnego o zasądzenie

kwoty 23.648.272,49 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu

wzajemnego do dnia zapłaty.

W tej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny określił istotę i

charakter kaucji gwarancyjnej, uznając ją za instrument służący zabezpieczeniu

roszczeń.

Stwierdził

następnie,

że

kaucja

gwarancyjna

jest

zobowiązaniem

akcesoryjnym, a wierzytelności, którym należy odmówić samoistnego charakteru nie

mogą stanowić samodzielnego przedmiotu przelewu, ponieważ prawa zabezpieczające

wierzytelność główną przechodzą na nabywcę tylko wraz z tą wierzytelnością.

Stanowisko

to

uzasadnione

zostało

odwołaniem

się

do

zaprezentowanej

w

piśmiennictwie wykładni art. 509 § 1 i 2 k.c. W konkluzji Sąd Apelacyjny stwierdził, że

brak jest podstaw do przyjęcia, iż doszło do zawarcia umowy przelewu uprawnień z

rękojmi i gwarancji, a w konsekwencji powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia

powództwa

wzajemnego

w

zakresie

żądania

zasądzenia

kwoty

stanowiącej

równowartość tej kaucji gwarancyjnej.

Wobec powyższego nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu zarzuty strony

skarżącej, sprowadzające się do błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania

przepisów

wskazanych

w

ramach

pierwszej

podstawy

kasacyjnej.

Żaden

z

wymienionych w niej przepisów nie był ani interpretowany przez Sąd Apelacyjny, ani też

Sąd ten nie rozstrzygał w przedmiocie oceny dopuszczalności ich subsumpcji, w tej

części uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, która odnosi się do rozstrzygnięcia

objętego granicami zaskarżenia. Okoliczność, że w innej części uzasadnienia

orzeczenia Sądu Apelacyjnego, a więc odnoszącej się do rozstrzygnięcia pozostającego

poza granicami zaskarżenia skarga kasacyjną, Sąd Apelacyjny wypowiedział się w

kwestiach związanych z wykładnią i stosowaniem przepisów wymienionych w ramach

podstawy skargi, nie może mieć w żadnym razie wpływu na wynik oceny tej skargi

kasacyjnej.

Motywacja

Sądu

Apelacyjnego

zawarta

w

części

uzasadnienia

wyroku

wykraczającej poza granice zaskarżonego rozstrzygnięcia odnosi się więc tylko do tej

części rozstrzygnięcia, mocą której uchylono orzeczenie Sądu pierwszej instancji i

przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd odwoławczy zawarł w tej części

uzasadnienia wyroku własne oceny prawne i wskazania co do dalszego postępowania,

które na tym etapie tej części sporu wiążą z mocy art. 386 § 6 k.p.c. wskazane w tym

przepisie Sądy przy ponownym rozpoznaniu sprawy i nie mogą one być obecnie

przedmiotem oceny Sądu Najwyższego, wbrew zamierzeniom strony skarżącej

wynikającym z ujęcia podstaw skargi kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji, działając na

podstawie art. 39814 k.p.c.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3

oraz na podstawie § 6 pkt 7 w zw. z § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie

oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).