Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I CSK 2269/23 AI generated

I CSK 2269/23 · Sąd Najwyższy

Case Number I CSK 2269/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Postanowieniem z 17 grudnia 2021 roku, I Ns 720/16, Sąd Rejonowy w Łowiczu ustalił granicę między nieruchomością wnioskodawczyni a wspólną nieruchomością uczestników.Postanowieniem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił obydwie apelacje.Sąd drugiej instancji ustalił, że obydwie nieruchomości stanowiły pierwotnie jedną nieruchomość będącą współwłasnością w częściach ułamkowych poprzedników prawnych wnioskodawczyni i uczestników. W 1961 roku współwłaściciele podzielili nieruchomość na dwie części, lecz nie dokonali geodezyjnego wytyczenia granicy i nie dochowali formy aktu notarialnego.

Legislator headnote

AI generated

art. 153 k.c, art. 3989 k.p.c, art. 98 k.p.c; I CSK 2269/23 · Sąd Najwyższy: W 1974 roku obydwie części zostały objęte wspólnym postępowaniem o stwierdzenie ich nabycia z dniem 4 listopada 1971 r. na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (u.u.w.g.r.). W toku tego postępowania została wytyczona granica geodezyjna na podstawie zgodnego stanowiska właścicieli, którzy uzyskali decyzje stwierdzające nabycie nieruchomości (akty własności) o granicach określonych przez geodetę.W toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji wnioskodawczyni podniosła zasiedzenie przygranicznych gruntów, które w świetle aktów własności były częścią nieruchomości uczestników.

Keywords

AI generated
boundary of real property action for boundary determination party wall co-ownership proof of ownership land law location of property

Cited Legislation

AI generated
art. 153 k.c
art. 153 k.c., przez dokonanie rozgraniczenia w oparciu o stan prawny nieruchomości z pominięciem stanu faktycznego posiadania istniejącego 4 listopada 1971 roku.
art. 3989 k.p.c
Wbrew tezie skarżącej pogląd o braku takiego związania nie jest jednolicie przyjmowany w orzecznictwie.Ponieważ nie zachodzi podniesiona podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, wniosek o jej przyjęcie podlega oddaleniu na podstawie art. 3989 k.p.c.Na podstawie art.
art. 98 k.p.c
3989 k.p.c.Na podstawie art. 98 k.p.c.
AI generated
I CSK 2415/23
Wnioskodawca M. P. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Rzeszowie, oddalającego apelację skarżącego w sprawie o rozgraniczenie toczącej się z udziałem T. M.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał nieważność postępowania. Powołał się przy tym na art. 379 pkt 4 k.p.c. oraz stanowisko prawne wyrażone w uchwale (7) SN – zasadzie prawnej – z 26 kwietnia 2023 r., III PZP 6/22, stwierdzając, że rozpoznanie sprawy przez sąd w składzie ukształtowanym stosownie do art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: u.cov.) „ogranicza prawo do sprawiedliwego rozpoznania sprawy (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), ponieważ nie jest konieczne dla ochrony zdrowia publicznego (art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i prowadzi do nieważności postępowania” (s. 4-5 skargi).Zawarcie w art. 3989 k.p.c. przyczyny kasacyjnej w postaci nieważności postępowania wynika z konieczności możliwie każdorazowego eliminowania uchybień procesowych o najdonioślejszym charakterze.
I CSK 6953/22
Wnioskodawcy B. G. i M. G. wnieśli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Nowym Sączu, którym oddalono apelację skarżących pod postanowienia Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie o rozgraniczenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazali oczywistą zasadność skargi. Podnieśli przy tym, że Sąd drugiej instancji dokonał „błędnej wykładni przepisów prawa – art. 153 k.c. w związku z art. 172 § 1 i 2 k.c. (…) oraz pominął art. 5 k.c. a poprzez nieprawidłowe zastosowanie kryteriów oceny dowodów zgromadzonych w sprawie dokonał błędnej wykładni czynności prawnych i faktycznych dokonywanych przez wnioskodawców/uczestników postępowania oraz dokonał błędnej oceny dowodów w postaci dokumentów, a ponadto pominął cele i zamiary stron, dobrą wolę wnioskodawców, generując kolejny spór”, „w sposób nieprawidłowy zastosował przepisy dotyczące zasiedzenia, w szczególności poprzez niewskazanie daty zasiedzenia oraz osób na rzecz których nastąpiło zasiedzenie”, „uznał zasiedzenie przygranicznego pasa gruntu w toku postępowania rozgraniczeniowego, pomimo istnienia sporu sąsiedzkiego pomiędzy stronami”, a także „uznał zasiedzenie przygranicznego pasa gruntu w toku postępowania rozgraniczeniowego, pomimo istnienia sporu sąsiedzkiego pomiędzy stronami”, oraz mimo to, że „w toku postępowania rozgraniczeniowego uczestnicy nie podali początkowej i końcowej daty biegu zasiedzenia spornego pasa gruntu, w szczególności nie wskazano daty zasiedzenia jako przesłanki rozgraniczenia a także nie podali na czyją rzecz ma nastąpić zasiedzenie oraz nie sprecyzowali jakiego obszaru dotyczy zarzut zasiedzenie” (pisownia oryginalna, s. 4).
I Ca 65/16
Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2016r.
II CSKP 1573/22
Postanowieniem z 29 września 2020 r.
III Ca 489/13
Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2013r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 2269/23 POSTANOWIENIE 25 września 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Dariusz Pawłyszcze na posiedzeniu niejawnym 25 września 2024 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku A. L. ‎z udziałem P. M. i M. M.‎o ustalenie granicy,‎na skutek skargi kasacyjnej A. L. od postanowienia Sądu Okręgowego w Łodzi z 9 grudnia 2022 r., III Ca 436/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od A. L. łącznie na rzecz P. M. i M. M. 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 17 grudnia 2021 roku, I Ns 720/16, Sąd Rejonowy w Łowiczu ustalił granicę między nieruchomością wnioskodawczyni a wspólną nieruchomością uczestników.Postanowieniem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił obydwie apelacje.Sąd drugiej instancji ustalił, że obydwie nieruchomości stanowiły pierwotnie jedną nieruchomość będącą współwłasnością w częściach ułamkowych poprzedników prawnych wnioskodawczyni i uczestników. W 1961 roku współwłaściciele podzielili nieruchomość na dwie części, lecz nie dokonali geodezyjnego wytyczenia granicy i nie dochowali formy aktu notarialnego.

W 1974 roku obydwie części zostały objęte wspólnym postępowaniem o stwierdzenie ich nabycia z dniem 4 listopada 1971 r. na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (u.u.w.g.r.). W toku tego postępowania została wytyczona granica geodezyjna na podstawie zgodnego stanowiska właścicieli, którzy uzyskali decyzje stwierdzające nabycie nieruchomości (akty własności) o granicach określonych przez geodetę.W toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji wnioskodawczyni podniosła zasiedzenie przygranicznych gruntów, które w świetle aktów własności były częścią nieruchomości uczestników.

Sądu obydwu instancji uwzględniły zasiedzenie z wyjątkiem drogi gruntowej biegnącej początkową częścią wspólnej granicy, lecz już po zewnętrznej stronie ogrodzenia uczestników. Sądy te uznały, że wobec korzystania z drogi przez obydwu właścicieli poprzednicy prawni wnioskodawczyni nie byli jej samoistnymi posiadaczami i nie doszło do zasiedzenia.Wnioskodawczyni zaskarżyła skargą kasacyjną postanowienie Sądu odwoławczego w części oddalającej jej apelację zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 153 k.c., przez dokonanie rozgraniczenia w oparciu o stan prawny nieruchomości z pominięciem stanu faktycznego posiadania istniejącego 4 listopada 1971 roku.

Według wnioskodawczyni fragment granicy został wadliwie oznaczony na mapach będących podstawą wydania aktów własności w 1974 roku, a na podstawie art. 1 u.u.w.g.r. granicą prawną jest granica według stanu posiadania 4 listopada 1971 r., a nie granica, do której odwołują się akty własności, mające charakter tylko deklaratoryjny.Wnioskodawczyni wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania ze względu jej oczywistą zasadność.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarzut naruszenia art. 153 k.c. w sposób wskazany w skardze kasacyjnej jest niezasadny, ponieważ Sąd Okręgowy nie ustalił, aby stan posiadania 4 listopada 1971 r. nie pokrywał się z granicą wytyczoną w toku postępowania uwłaszczeniowego.W sprawie o ustalenie granicy nie ma podstaw do badania z urzędu w każdej sprawie, czy granica ustalona w postępowaniu uwłaszczeniowym ściśle odpowiada stanowi posiadania 4 listopada 1971 r., a wnioskodawczyni nie zarzuciła naruszenia przepisów postępowania prowadzącego do nieustalenia stanu posiadania na dzień 4 listopada 1971 r., odmiennego od ustalonego przez organ, który wydał akty własności.

Sąd drugiej instancji nie mógł naruszyć art. 153 k.c. przez przyjęcie stanu prawnego z aktów własności, ponieważ nie ustalił, aby akty te określiły granicę między nieruchomościami z naruszeniem art. 1 u.u.w.g.r., tj. nie według stanu posiadania na dzień 4 listopada 1971 r.Skoro nie zostało ustalone wydanie aktów własności z naruszeniem art. 1 u.u.w.g.r., nie ma potrzeby rozstrzygania w niniejszej sprawie wątpliwości dotyczących zakresu związania w postępowaniu rozgraniczeniowym aktami własności co do przebiegu granicy ustalonej na potrzeby postępowania uwłaszczeniowego.

Wbrew tezie skarżącej pogląd o braku takiego związania nie jest jednolicie przyjmowany w orzecznictwie.Ponieważ nie zachodzi podniesiona podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, wniosek o jej przyjęcie podlega oddaleniu na podstawie art. 3989 k.p.c.Na podstawie art. 98 k.p.c. uczestnikom przysługuje od skarżącej zwrot kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki minimalnej określonej w stosowanym odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności adwokackie. [SOP]r.g.

‎