I CSK 223/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 223/10

POSTANOWIENIE

Dnia 14 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk

w sprawie z wniosku Mahmuda M.

przy uczestnictwie Agnieszki W.

o wydanie dziecka,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 10 listopada 2009 r.,

1) odrzuca skargę kasacyjną;

2) zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki kwotę

120 (sto dwadzieścia) zł kosztów postępowania ze skargi.

Uzasadnienie

Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o nakazanie powrotu małoletniej Lary

Z. do miejsca jej stałego pobytu w Holandii, skąd została wywieziona przez matkę

Agnieszkę W., żonę wnioskodawcy. Wnioskodawca powołał się na postanowienia

Konwencji dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę,

sporządzoną w Hadze w dniu 25 października 1980 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 108, poz.

528).

Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2009 r. Sąd Rejonowy oddalił wniosek.

Apelacja wnioskodawcy od tego orzeczenia, oparta na zarzucie naruszenia art. 13

pkt b Konwencji, została oddalona postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dnia

10 listopada 2009 r. Od tego postanowienia wnioskodawca wniósł skargę

kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Od postanowienia oddalającego apelację od postanowienia oddalającego

wniosek o wydanie małoletniego w trybie Konwencji o cywilnych aspektach

uprowadzenia dziecka za granicę, sporządzoną w Hadze w dniu 25 października

1980 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 108, poz. 528) skarga kasacyjna nie przysługuje.

Sprawa, w której zapadło postanowienie na podstawie przepisów wymienionej

wyżej Konwencji, jest zarazem rozpoznawaną w postępowaniu nieprocesowym

sprawą z zakresu prawa rodzinnego, opiekuńczego i kurateli w rozumieniu

przepisów kodeksu postępowania cywilnego (art. 561-605). Skarga kasacyjna

w takiej sprawie jest więc niedopuszczalna (por. postanowienia Sądu Najwyższego:

z dnia 17 sierpnia 2001 r., I CKN 236/01, Lex nr 52475, z dnia 8 listopada 2001 r.,

II CZ 126/01, OSNC z 2002 r., nr 7-8, poz. 95 oraz I CZ 139/04, nie publ.). Zgodnie

bowiem

z

art. 5191 § 2

k.p.c. w sprawach

z

zakresu

prawa

rodzinnego,

opiekuńczego i kurateli skarga kasacyjna przysługuje tylko w sprawach

o przysposobienie oraz o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności

majątkowej między małżonkami, chyba że wartość przedmiotu zaskarżenia jest

niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie

jest więc niedopuszczalna.

Z tego względu, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego

orzeczono w oparciu o art. 520 § 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1

k.p.c., art. 39821 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. przy uwzględnieniu przepisów § 2 ust. 2

w zw. § 13 ust. 4 pkt 2 i § 7 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

jz