I CSK 2160/23 · Sąd Najwyższy

I CSK 2160/23 POSTANOWIENIE 20 lutego 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Grzegorz Misiurek na posiedzeniu niejawnym 20 lutego 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa […] spółki akcyjnej w W.‎przeciwko J. D.‎o zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej J. D.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach‎z 25 października 2022 r., I ACa 1133/21, odrzuca skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną, po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji obu stron oddalił obie apelacje (pkt 1), orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego (pkt 2).Pozwany zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości podczas, gdy oddalenie apelacji powódki było dla niego rozstrzygnięciem korzystnym. Pokrzywdzenie orzeczeniem (gravamen) jest przesłanką dopuszczalności środka zaskarżenia, chyba że interes publiczny wymaga merytorycznego rozpoznania tego środka (uchwała składu siedmiu sędziów SN – zasada prawna - z 15 maja 2014 r., III CZP 88/13, OSNC 2014, nr 11, poz. 108), co czyni skargę kasacyjną w zakresie rozstrzygnięcia oddalającego apelację powódki niedopuszczalną.Stosownie do art. 3984 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części oraz wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany.

Elementy te mają charakter konstrukcyjny, a ich brak nie podlega uzupełnieniu. Wniosek taki wynika z porównania treści art. 3986 § 2 k.p.c. in medio oraz art. 3986 § 1 k.p.c. Tylko drugi z przywołanych przepisów dopuszcza sanowanie określonych braków skargi kasacyjnej; nie dotyczy to jednak elementów konstrukcyjnych wymienionych w art. 3984 § 1 k.p.c. Od skarżącego wymaga się, aby skarga została prawidłowo zredagowana i nie wywoływała wątpliwości o charakterze interpretacyjnym, gdyż zakres zaskarżenia oraz wnioskowanego uchylenia albo uchylenia i zmiany orzeczenia sądu odwoławczego nie mogą być pozostawione Sądowi Najwyższemu do samodzielnego określenia w drodze zabiegów interpretacyjnych i analizy sformułowań, którymi posłużył się autor skargi.

Waga tych obowiązków i powiązane z nimi wymaganie precyzji w określaniu zakresu zaskarżenia oraz formułowaniu wniosków kasacyjnych powodują, że ewentualne wady skargi w tym zakresie nie mogą być, inaczej niż w przypadku braków o charakterze formalnym, naprawione. Skarga, która nie spełnia któregokolwiek z wymagań określonych w art. 3984 § 1 k.p.c., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu stosownie do art. 3986 § 2 k.p.c. (zob. m.in. postanowienia SN: z 27 listopada 2015 r., V CSK 290/15 i z 3 czerwca 2016 r., IV CSK 796/15 - nie publ.).

Bezwzględnym wymaganiem jest, żeby zakres zaskarżenia i wniosek o uchylenie lub o uchylenie i zmianę orzeczenia były ze sobą ściśle skorelowane, przy czym brak tej korelacji skutkuje odrzuceniem skargi (zob. postanowienia SN: z 24 kwietnia 2013 r., III CSK 77/13 i z 24 sierpnia 2016 r., V CSK 112/16 - nie publ.). Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie spełnia tego wymagania, ponieważ pozwany wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, sformułował wniosek kasacyjny w sposób niepełny i przez to nieprawidłowy; nie wskazał zakresu wnioskowanego uchylenia zaskarżonego wyroku, tj. czy wnosi o uchylenie wyroku w całości czy w części i jeśli tak, to w jakiej.

Z tych względów skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, ewentualnie - w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku - o jej oddalenie, z takimi rozstrzygnięciami wiążąc wniosek o zasądzenie jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego od pozwanego. W odpowiedzi nie wniesiono o odrzucenie skargi kasacyjnej, a wniosek o zasądzenie kosztów związany był z innymi oczekiwanymi rozstrzygnięciami (por. m. in. postanowienia SN z 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, OSNC 2015, nr 7 – 8, poz. 91, z 5 grudnia 2013 r., III SK 23/13, z 18 grudnia 2012 r., II CSK 397/12, nie publ.), co uniemożliwiło podjęcie rozstrzygnięcia o kosztach. (A.T.)[a.ł]‎