I CSK 215/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 215/11

POSTANOWIENIE

Dnia 16 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa Stowarzyszenia Towarzystwa L. w P.

przeciwko BRE Bank S.A. w W.

o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 sierpnia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 18 czerwca 2010 r.,

odrzuca skargę kasacyjną; oddala wniosek strony powodowej

o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

pozwanego BRE Banku S.A. z siedzibą w W. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 31 sierpnia 2009 r. i zasądził od

pozwanego na rzecz powoda koszty postępowania apelacyjnego.

Od wyroku Sądu Apelacyjnego pozwany BRE Bank S.A. w W. wniósł skargę

kasacyjną. Zarządzeniem z dnia 2 lutego 2011 r. doręczonym w dniu 16 lutego

2011 r. (k. 281) pozwany został wezwany do uzupełnienia skargi kasacyjnej przez

uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Pismem z dnia

23 lutego 2011 r. pozwany uzupełniając brak formalny skargi kasacyjnej,

przedstawił dwa zagadnienia prawne z powołaniem się na art. 398 9 §1 pkt 1.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 i 2 k.p.c., skarga kasacyjna – obok niezbędnych

elementów konstrukcyjnych w postaci oznaczenia zaskarżonego orzeczenia wraz

ze wskazaniem zakresu zaskarżenia, podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia,

wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu

żądanego uchylenia lub zmiany – powinna zawierać, jako jeden z jej elementów

formalnych, wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego

uzasadnienie. Treść wniesionego w dniu 23 lutego 2011 r. pisma procesowego

wskazuje, że pozwany nie usunął jednak prawidłowo braku formalnego skargi

kasacyjnej, gdyż nie przedstawił odpowiedniej argumentacji, która stanowiłaby

uzasadnienie wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania, nie zaś stanowiłaby

powtórzenie samego wniosku w tym przedmiocie. Spełnienie wymagania

określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. nie jest wszak tożsame z powołaniem się jedynie

na przesłanki wymienione w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Uwzględniając zaś

odrębność przedmiotów regulacji stwierdzić należy, że choć argumentacja

skarżącego może się niekiedy w obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać,

to jednak orzeczenie w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny przyczyn kwalifikowanych przez

ustawodawcę, a określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., gdyż tylko one i ich

uzasadnienie mogą być przedmiotem tzw. „przedsądu” i decydują o jego wyniku.

W tej sytuacji uchybienia formalne w zakresie wymagań stawianych skardze

kasacyjnej w art. 3984 § 1 k.p.c. uzasadniały wydanie orzeczenia, jak w sentencji

(art. 3986 § 2 k.p.c.).

Wiosek

o

zasądzenie

kosztów

postępowania

przed

Sądem

Najwyższym zawarty w odpowiedzi powoda na skargę kasacyjną został oddalony.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, w razie odrzucenia skargi

kasacyjnej nie należy przyznawać kosztów postępowania kasacyjnego stronie, która

w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie podniosła zarzutu, że skarga ta powinna być

odrzucona (por. postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01,

niepubl; orzeczenie SN z dnia 15 listopada 1934 r., C. II 1677/34, Zb. Urz. 1935,

poz. 204).