I CSK 210/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 210/11

POSTANOWIENIE

Dnia 13 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa I. F.

przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń ERGO HESTIA S.A., W. S.A. i HDI

Asekuracja Towarzystwu Ubezpieczeń S.A.

o zadośćuczynienie i rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 stycznia 2012 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 sierpnia 2010 r.,

odrzuca skargę kasacyjną i nie obciąża powoda kosztami

zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w punkcie 1 wyroku z dnia 5 maja 2009 r. zasądził od

pozwanych, Towarzystwa Ubezpieczeń ERGO HESTIA, W. SA, Gerling Polska

Towarzystwo Ubezpieczeń SA (obecnie HDI Asekuracja Towarzystwo Ubezpieczeń

SA) na rzecz powoda, I. F., tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, kwotę

900 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 17 września 2004 r. do dnia

zapłaty, z zastrzeżeniem, że spełnienie świadczenia przez jednego z pozwanych

zwalnia pozostałych.

Sąd Apelacyjny w punkcie I wyroku z dnia 30 sierpnia 2010 r. na

skutek apelacji pozwanych zmienił wyrok Sądu Okręgowego w punkcie 1 w ten

sposób, że:

a) zasądził na rzecz powoda od Towarzystwa Ubezpieczeń ERGO HESTIA i

W. SA kwotę 390 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 5 maja 2009 r. do dnia

zapłaty, z zastrzeżeniem, że spełnienie świadczenia przez jednego z pozwanych

zwalnia drugiego,

b) zasądził na rzecz powoda od HDI Asekuracja Towarzystwo Ubezpieczeń

SA i W. SA kwotę 260 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 5 maja 2009 r. do

dnia zapłaty, z zastrzeżeniem, że spełnienie świadczenia przez jednego z

pozwanych zwalnia drugiego,

c) oddalił powództwo o zasądzenie zadośćuczynienia przewyższającego

kwoty wymienione w punktach a i b wraz z odsetkami oraz o odsetki od

zasądzonych w tych punktach kwot za okres od 17 września 2004 r. do 4 maja

2009 r.

Wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 30 sierpnia 2010 r., doręczony powodowi

z uzasadnieniem w dniu 6 grudnia 2010 r., powód zaskarżył skargą kasacyjną,

wniesioną w terminie, „w części, co do punktu I”. Wartość przedmiotu zaskarżenia

określił na kwotę 611 511,30 zł. Wezwany przez Sąd Apelacyjny do uzupełnienia

braków skargi kasacyjnej przez sprecyzowanie, czy zakresem zaskarżenia

kasacyjnego objęty jest cały punkt I wyroku Sądu Apelacyjnego, czy tylko pkt Ic,

powód w piśmie z dnia 9 lutego, a więc już po upływie terminu do wniesienia skargi

kasacyjnej, wyjaśnił, że zaskarża wyrok „w części, co do pkt Ic” – którym oddalono

„powództwo powyżej kwot wymienionych w pkt Ia i Ib”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 §1 pkt 1 k.p.c., skarga kasacyjna powinna wskazywać

zakres zaskarżenia orzeczenia, od którego jest wniesiona. Oznaczenie zakresu

zaskarżenia wyznacza granice rozpoznania sprawy w postępowaniu kasacyjnym.

Skarżący może dokonać tego oznaczenia w dowolny sposób - byle tylko nie było

wątpliwości, w jakich granicach kwestionuje zaskarżone orzeczenie (por. np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2010 r., I CZ 150/10, LEX

nr 687013). Jest to istotne nie tylko dla skarżącego, ale i jego przeciwników

procesowych.

Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymagania oznaczenia zakresu

zaskarżenia, podlega odrzuceniu bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 398 6

§ 2 k.p.c.).

W skardze kasacyjnej wniesionej przez pełnomocnika powoda zakres

zaskarżenia wyroku Sądu Apelacyjnego nie został wskazany w sposób wymagany

przez art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. Skarga ta wyraźnie została skierowana nie tylko

przeciwko części wyroku niekorzystnej dla powoda (pkt Ic), ale i przeciwko

częściom wyroku korzystnym dla powoda (pkt Ia i Ib). Nie można jednak przyjąć,

że wolą powoda było zakwestionowanie zaskarżonego wyroku w zakresie dla niego

korzystnym. Jednocześnie nie ma też niebudzących wątpliwości podstaw do

przyjęcia, że wolą powoda było zaskarżenie wyroku Sądu Apelacyjnego jedynie

w części obejmującej pkt Ic. Rozstrzygnięciem zawartym w tym punkcie obniżono

zadośćuczynienie zasądzone na rzecz powoda przez Sąd Okręgowy o kwotę

250 000 zł, a podana w skardze wartość przedmiotu zaskarżenia opiewa na sumę

611 511,30 zł. W takiej sytuacji oznaczenie zakresu zaskarżenia wyroku Sądu

Apelacyjnego przez powoda nasuwa wątpliwości i nie może być uznane

za odpowiadające wymaganiom art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 10 stycznia 2007 r., I CZ 113/06, niepubl., z dnia 8 lipca

2008 r., III CSK 131/08, LEX nr 646348, z dnia 2 kwietnia 2009 r. IV CZ 28/09,

LEX nr 738362 i z dnia 23 kwietnia 2009 r., V CSK 482/08, LEX nr 497675).

Bez wpływu na określenie zakresu zaskarżenia wyroku Sądu Apelacyjnego

przez powoda pozostaje pismo pełnomocnika powoda, w którym wyjaśnił on,

że zaskarża wyrok „w części, co do pkt Ic”. Jak wyżej zaznaczono, wadliwość

w postaci nieoznaczenia w skardze kasacyjnej w prawidłowy sposób zakresu

zaskarżenia nie podlega eliminacji w trybie wezwania do usunięcia braków skargi

kasacyjnej. Pismo, które pełnomocnik powoda wniósł w odpowiedzi na niemające

podstaw w art. 3986 § 2 k.p.c. wezwanie Sądu do usunięcia braków skargi

kasacyjnej przez sprecyzowanie zakresu zaskarżenia, odniosłoby więc skutek tylko

wtedy, gdyby zostało złożone w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej.

Z przedstawionych przyczyn Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną

(art. 3986 § 3 w związku z art. 3986 § 2 i art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.), a o kosztach

postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 102 k.p.c.

jw