Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I CSK 2071/24 AI generated

I CSK 2071/24 · Sąd Najwyższy

Case Number I CSK 2071/24
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Pozwany Bank S.A. z siedzibą w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 8 listopada 2023 r., wydanego w sprawie z powództwa T. N. i E. N. o zapłatę i ustalenie.Potrzebę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił występowaniem w sprawie następujących zagadnień prawnych:a)Jaki wpływ na status konsumenta ma ustalenie przez sąd, że kredytobiorca aktywnie prowadził działalność gospodarczą pod adresem kredytowanej nieruchomości, w sytuacji gdy powód oprócz swoich twierdzeń nie zaprezentował żadnego dowodu celem wykazania faktu, że cel kredytu w przeważającej części był mieszkaniowy?b)Czy w przypadku stwierdzenia przez sąd powszechny, że klauzule określające kurs walutowy, stosowany do określenia wysokości świadczenia stron w walucie krajowej, zawarte w umowie kredytu indeksowanego kursem waluty obcej, zawartej przez przedsiębiorcę z konsumentem, mają charakter niedozwolonych postanowień umownych (postanowień abuzywnych) w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c., sąd krajowy, poprzez zastosowanie przepisów prawa cywilnego dotyczących wykładni oświadczeń woli oraz treści czynności prawnych powinien uzupełnić stosunek prawny umowy kredytu treścią wynikającą z przepisów prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym, jeżeli operacja ta zrealizuje cel art. 6 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich i przywróci faktyczną równowagę między stronami?c)Czy podejmując decyzję co do skutków zawarcia w umowie klauzul niedozwolonych sądy powinny brać pod uwagę konieczność zachowania proporcjonalności pomiędzy wagą naruszenia i jej potencjalnymi skutkami a konsekwencjami dla obu stron przyjętego przez sąd rozwiązania, w szczególności w kontekście zasady równości prawa, proporcjonalności - adekwatności konsekwencji dla stron do rzeczywistej wagi stawianych bankowi zarzutów, zgodności z zasadami współżycia społecznego?Skarżący wskazał również na potrzebę dokonania wykładni przepisów, na podstawie których zostały sformułowane zagadnienia prawne.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istotne zagadnienie prawne jako podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania musi mieć charakter doniosły z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nie może być rozwiązane w świetle dotychczasowego orzecznictwa.

Legislator headnote

AI generated

art. 3851 § 1 k.c, art. 39813 § 2 k.p.c; I CSK 2071/24 · Sąd Najwyższy: Jego wyjaśnienie powinno się bowiem przyczynić do rozwoju prawa (zob. np. postanowienia SN: z 26.10.2023 r., I CSK 76/23; z 20.10.2023 r., I CSK 1374/23; z 3.10.2023 r., I CSK 2591/23; z 15.09.2023 r., I CSK 4360/22; z 18.08.2023 r., I CSK 4091/22; z 2.08.2023 r., I CSK 6585/22; z 13.07.2023 r., I CSK 2570/22; z 30.05.2023 r., I CSK 5362/22; z 24.04.2023 r., I CSK 5428/22).Analogiczne wymaganie stawia się również potrzebie dokonania wykładni określonego przepisu prawa. W ramach tej przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania należy przedstawić i uargumentować nierozwiązany jeszcze problem lub nieujednoliconą jeszcze rozbieżność orzeczniczą.

Keywords

AI generated
satisfaction of claim disputed claim default of party bank credit balance set-off in bankruptcy parity of the parties

Cited Legislation

AI generated
art. 3851 § 1 k.c
art. 39813 § 2 k.p.c
3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.Skarżący nie przedstawił zatem nowych problemów prawnych, które nie zostałyby do tej pory rozwiązane przez Sąd Najwyższy.

Cited Case Law

AI generated
I ACa 1809/22
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie ‎z 8 listopada 2023 r., I ACa 1809/22, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.‎
I CSK 76/23
Wyrokiem z 17 sierpnia 2022 r.
I CSK 1374/23
Pozwane T. S.A. w Warszawie wniosło skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 9 grudnia 2022 r., wydanego w sprawie z powództwa M. L. o ukształtowanie stosunku prawnego. Skarżący uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem następującego zagadnienia prawnego:Czy sąd rozpoznający roszczenie o zmianę sposobu zobowiązania zakładu ubezpieczeń przez znaczne podniesienie górnej granicy jego odpowiedzialności na podstawie nadzwyczajnej zmiany stosunków, o której mowa w art. 3571 k.c., może, orzekając o spełnieniu przesłanki rażącej straty nie brać pod uwagą faktycznie istniejących instytucji zapewniających możliwość kontynuacji uzyskiwania przez powoda dotychczasowych, jak i przyszłych świadczeń, stanowiących uzasadnienie powództwa o zmianę sposobu zobowiązania zakładu ubezpieczeń? Zdaniem pozwanego brak jest podstaw do stosowania nadzwyczajnej regulacji art. 3571 KC, skoro jest obecna w polskim systemie prawnym podstawa prawna zapewniająca kompensatę uzasadnionych roszczeń osób poszkodowanych, co do których odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń wygasła z uwagi na wyczerpanie sumy gwarancyjnej, tzn. art. 2 ustawy o szczególnych uprawnieniach osób poszkodowanych w przypadku wyczerpania sumy gwarancyjnej ustalonej na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2006 r.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga podlegała odrzuceniu w zakresie, w jakim zaskarżono również pkt II wyroku Sądu Apelacyjnego, mocą którego oddalono apelację powódki w pozostałym zakresie.
I CSK 2591/23
w jaki sposób powinny zostać sformułowane postanowienia wprowadzające do umowy ryzyko walutowe, by można je było uznać za wyrażone w sposób jasny i przejrzysty (jednoznaczny w rozumieniu art.
I CSK 4360/22
I CSK 4360/22 POSTANOWIENIE 15 września 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 15 września 2023 r.
I CSK 4091/22
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2022 r.
AI generated
I CSK 1354/23
Pozwany Bank S.A. z siedzibą w W. wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 19 grudnia 2022 r., wydanego w sprawie z powództwa J. N. i L. N. o zapłatę i ustalenie. Pozwany Bank uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania następującymi zagadnieniami prawnymi:1.Czy w świetle art. 111 ust. 1 pkt 4 p.b. w zw. z art. 131 ust. 1 p.b. w zw. z art. 24 ust. 3 ustawy o Narodowym Banku Polskim w zw. z art. 17 ust. 4 pkt 2 ustawy o Narodowym Banku Polskim w zw. z art. 2 ust. 2 lit. c i art. 12 ust. 1 lit. d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) numer 596/2014 z dnia 16 kwietnia w sprawie nadużyć na rynku oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywę Komisji 2003/124/WE 2003/125/WE i 2004/72/WE („ rozporządzenie MAR ”) w zw. z art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o obrocie instrumentami finansowymi, postanowienia indeksacyjne zawierające odesłanie do wewnętrznych tabel kursowych banku, w których następowało określenie kursu waluty, mogą być uznane za sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszające interes kredytobiorcy, a tym samym mogą być uznane za postanowienia niedozwolone (abuzywne) w rozumieniu przepisu art. 3851 §1 k.c., w sytuacji gdy kursy publikowane przez, bank miały rynkowy charakter, a bank podlegał stałemu nadzorowi przez organy administracji, a przez to czy nieustalenie przez sąd dostępnymi lub wnioskowanymi środkami dowodowymi wysokości rzeczywistej szkody konsumenta może prowadzić do kategorycznego uznania zapisów dotyczących ustalania kursu za abuzywne, nawet pomimo ich nieprecyzyjnego brzmienia w tym zakresie w samej umowie, a w konsekwencji czy może prowadzić do uznania przez sąd, że sam sposób ustalania kursów w banku miał wpływ na jednoznaczne stwierdzenie, iż w majątku konsumenta doszło do szkody per se w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c. ergo czy precyzyjne scharakteryzowanie zapisów ustalania kursu w umowie kredytowej spełnia kryteria uznania je za dozwolone i wiążące dla konsumenta w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c., a przez to nie prowadzi do ich oceny jako abuzywnych?2.Czy po stwierdzeniu przez sąd powszechny, że klauzule określające kurs walutowy stosowany do określenia wysokości świadczenia stron w walucie krajowej (klauzule spreadu walutowego), zawarte w umowie kredytu indeksowanego kursem waluty obcej zawartej przez przedsiębiorcę z konsumentem, mają charakter niedozwolonych postanowień umownych w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c., sąd krajowy, stosownie do zasady wyeliminowania warunku nieuczciwego oraz pozostawienia umowy w mocy w pozostałym zakresie, powinien uzupełnić stosunek prawny umowy kredytu treścią wynikającą z przepisów prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym, jeżeli operacja ta zrealizuje cel art. 6 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich i przywróci rzeczywistą równowagę między stronami?3.Czy po stwierdzeniu przez sąd powszechny, że klauzule określające kurs walutowy stosowany do określenia wysokości świadczenia stron w walucie krajowej (klauzule spreadu walutowego), zawarte w umowie kredytu indeksowanego kursem waluty obcej zawartej przez przedsiębiorcę z konsumentem, mają charakter niedozwolonych postanowień umownych w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c., sąd krajowy może uzupełnić stosunek prawny umowy kredytu treścią wynikającą z przepisów prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym, jeżeli operacja ta zrealizuje cel art. 6 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich i przywróci faktyczną równowagę między stronami?Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. – zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z 24 października 2012 r., I PK 129/12).
I CSK 3014/23
Wyrokiem z 7 marca 2023 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił apelację pozwanego od wyroku z 31 maja 2022 r. Sądu Okręgowego w Bydgoszczy ustalający nieważność umowy kredytu hipotecznego indeksowanego kursem CHF zawartej pomiędzy powodem a pozwanym. Od wyroku Sądu drugiej instancji skargę kasacyjną wniósł pozwany, wskazując na występowanie w spawie istotnych zagadnień prawnych, dotyczących: statusu konsumenta i prowadzenie przez kredytobiorcę działalności gospodarczej już w dacie zawarcia umowy, a następnie kontynuowanie jej pod adresem kredytowanej nieruchomości; zasądzenia odsetek za opóźnienie; uzupełnienia stosunku prawego umowy kredytu treścią wynikającą z przepisów prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym (art. 358 § 2 k.c., art. 69 ust. 3 Prawa bankowego, art. 24 ustawy o Narodowym Banku Polskim, art. 41 ustawy Prawo wekslowe, art. 65 k.c.); zachowania proporcjonalności pomiędzy wagą naruszenia i jej potencjalnymi skutkami a konsekwencjami dla obu stron przyjętego przez Sąd rozwiązania, w szczególności w kontekście zasady równości prawa, proporcjonalności - adekwatności konsekwencji dla stron do rzeczywistej wagi stawianych bankowi zarzutów, zgodności z zasadami współżycia społecznego.Ponadto skarżący wskazał na potrzebę wykładni art. 3851 § 1 w zw. z art. 65 § 1 oraz § 2 k.c. budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych.Strona pozwana wskazała również, że skarga jest oczywiście uzasadniona.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości jak również uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
I CSK 1305/23
W związku ze skargą kasacyjną pozwanego Banku S.A.
I CSK 4303/23
Wyrokiem z 27 kwietnia 2023 r.
I CSK 2581/23
Pozwany Bank S.A. z siedzibą w W. wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 28 lutego 2023 r., wydanego w sprawie z powództwa J. B.-G. i M. G. o ustalenie. Potrzebę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił w następujący sposób:1)oczywistym naruszeniem art. 58 § 2 k.c. oraz art. 3531 k.c. poprzez zastosowanie tych przepisów, podczas gdy pierwszeństwo w świetle ugruntowanego orzecznictwa ma art. 3851 k.c.;2)potrzebą wykładni art. 3851 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 58 § 3 k.c. w zw. z art. 69 ust. 1 i 2 p.b. w zw. z art. 56 k.c. i 65 k.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania potrzebą dokonania wykładni określonego przepisu prawa, należy przedstawić i uargumentować nierozwiązany jeszcze problem lub nieujednoliconą jeszcze rozbieżność orzeczniczą.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 2071/24 POSTANOWIENIE 20 września 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 20 września 2024 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa T. N. i E. N.‎przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W. ‎o zapłatę i ustalenie,‎na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W. ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie ‎z 8 listopada 2023 r., I ACa 1809/22, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.‎

UZASADNIENIE

Pozwany Bank S.A. z siedzibą w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 8 listopada 2023 r., wydanego w sprawie z powództwa T. N. i E. N. o zapłatę i ustalenie.Potrzebę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił występowaniem w sprawie następujących zagadnień prawnych:a)Jaki wpływ na status konsumenta ma ustalenie przez sąd, że kredytobiorca aktywnie prowadził działalność gospodarczą pod adresem kredytowanej nieruchomości, w sytuacji gdy powód oprócz swoich twierdzeń nie zaprezentował żadnego dowodu celem wykazania faktu, że cel kredytu w przeważającej części był mieszkaniowy?b)Czy w przypadku stwierdzenia przez sąd powszechny, że klauzule określające kurs walutowy, stosowany do określenia wysokości świadczenia stron w walucie krajowej, zawarte w umowie kredytu indeksowanego kursem waluty obcej, zawartej przez przedsiębiorcę z konsumentem, mają charakter niedozwolonych postanowień umownych (postanowień abuzywnych) w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c., sąd krajowy, poprzez zastosowanie przepisów prawa cywilnego dotyczących wykładni oświadczeń woli oraz treści czynności prawnych powinien uzupełnić stosunek prawny umowy kredytu treścią wynikającą z przepisów prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym, jeżeli operacja ta zrealizuje cel art. 6 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich i przywróci faktyczną równowagę między stronami?c)Czy podejmując decyzję co do skutków zawarcia w umowie klauzul niedozwolonych sądy powinny brać pod uwagę konieczność zachowania proporcjonalności pomiędzy wagą naruszenia i jej potencjalnymi skutkami a konsekwencjami dla obu stron przyjętego przez sąd rozwiązania, w szczególności w kontekście zasady równości prawa, proporcjonalności - adekwatności konsekwencji dla stron do rzeczywistej wagi stawianych bankowi zarzutów, zgodności z zasadami współżycia społecznego?Skarżący wskazał również na potrzebę dokonania wykładni przepisów, na podstawie których zostały sformułowane zagadnienia prawne.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istotne zagadnienie prawne jako podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania musi mieć charakter doniosły z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nie może być rozwiązane w świetle dotychczasowego orzecznictwa.

Jego wyjaśnienie powinno się bowiem przyczynić do rozwoju prawa (zob. np. postanowienia SN: z 26.10.2023 r., I CSK 76/23; z 20.10.2023 r., I CSK 1374/23; z 3.10.2023 r., I CSK 2591/23; z 15.09.2023 r., I CSK 4360/22; z 18.08.2023 r., I CSK 4091/22; z 2.08.2023 r., I CSK 6585/22; z 13.07.2023 r., I CSK 2570/22; z 30.05.2023 r., I CSK 5362/22; z 24.04.2023 r., I CSK 5428/22).Analogiczne wymaganie stawia się również potrzebie dokonania wykładni określonego przepisu prawa. W ramach tej przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania należy przedstawić i uargumentować nierozwiązany jeszcze problem lub nieujednoliconą jeszcze rozbieżność orzeczniczą.

Jeżeli zaś wykładnia tego przepisu została już dokonana lub ujednolicona, niezbędne jest podanie dodatkowej argumentacji, dlaczego ustalona linia orzecznicza wymaga zmiany (zob. np. postanowienia SN: z 25.10.2023 r., I CSK 2989/23; z 27.09.2023 r., I CSK 4679/22, z 17.08.2023 r., I CSK 5668/22; z 2.08.2023 r., I CSK 6585/22; z 14.06.2023 r., I CSK 1231/23; z 16.03.2023 r., I CSK 4879/22). W ostatnich latach do Sądu Najwyższego trafiło wiele spraw odnoszących się do problemów prawnych opisanych przez skarżącego. W konsekwencji ukształtowała się linia orzecznicza, uwzględniająca bogaty dorobek judykatury TSUE.

Rozwój orzecznictwa na temat tzw. „kredytów frankowych” zakończył się 25 kwietnia 2024 r. powzięciem przez SN w składzie całej izby uchwały III CZP 25/22, mającej moc zasady prawnej ex lege (art. 87 ustawy o SN). W uchwale SN podsumował dotychczasową linię orzeczniczą, przyjmując że:1.W razie uznania, że postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów.2.W razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w pozostałym zakresie.3.Jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy całość lub część kwoty kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu, powstają samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze stron.4.Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych z tytułu kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia następującego po dniu, w którym kredytobiorca zakwestionował względem banku związanie postanowieniami umowy.5.Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze stron odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków pieniężnych w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili popadnięcia w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia.Odstąpienie od zasady prawnej przyjętej przez skład całej izby jest zaś możliwe tylko poprzez wydanie kolejnej uchwały w analogicznym składzie (art. 88 ustawy o SN).

Odnosząc się natomiast do zarzutów związanych z ustalaniem przez sądy meriti statusu konsumenta, należy wskazać, że znikomy udział funkcji nieruchomości wykorzystywanej w celu prowadzenia działalności gospodarczej w stosunku do nadrzędnego sposobu jej wykorzystywania, czyli zaspokajania mieszkaniowych potrzeb rodziny powodów jest elementem stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania przed sądami I i II instancji. Kwestionowanie ustaleń faktycznych oraz sposobu prowadzenia postępowania dowodowego na etapie skargi kasacyjnej jest natomiast niedopuszczalne ze względu na ograniczenia kognicji Sądu Najwyższego uregulowane w art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.Skarżący nie przedstawił zatem nowych problemów prawnych, które nie zostałyby do tej pory rozwiązane przez Sąd Najwyższy.

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego nie rozstrzygał zaś ze względu na nieobjęcie wnioskiem o ich zasądzenie przypadku wydania postanowienia o odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania.[SOP]r.g. ‎