I CSK 206/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 206/07

POSTANOWIENIE

Dnia 6 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej K.

przeciwko J. S.A.

o upoważnienie do wykonania czynności na koszt dłużnika,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 lipca 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna wniesiona przez powódkę Wspólnotę Mieszkaniową „K.” od

wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 7 listopada 2006 r., podlega odrzuceniu z

następujących przyczyn.

Jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest, jak wynika z art. 3984 §

1 pkt 3 k.p.c., wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymóg ten

wiąże się, jak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu Najwyższego,

z przesłankami rozważanymi przez ten Sąd podczas tzw. „przedsądu”, a więc na

posiedzeniu, którego przedmiotem jest przyjęcie lub odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania. Przesłanki te określone są w art. 3989 § 1 k.p.c. i tylko one podlegają

badaniu w tej fazie postępowania. W tym zakresie zachowuje aktualność bogate

dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego publikowane w zbiorze urzędowym

i powoływane w komentarzach do k.p.c. na tle art. 3933 § 1 pkt 3 w zw. z art. 393 § 1 pkt

1 i 2 oraz § 2 k.p.c. w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia

22 grudnia 2004 r. (Dz.U. z 2005 r. nr 13, poz. 98), zgodnie z którym samo

przedstawienie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia nie wyczerpuje wymogu

wskazania i umotywowania przyczyn mających przekonywać do przyjęcia skargi do

rozpoznania.

Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje wtedy, gdy zachodzi

choćby jedna z przesłanek określonych w powołanym przepisie. Sąd Najwyższy,

badając w tej fazie postępowania skargę kasacyjną, nie jest uprawniony do określania,

która z przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania może być brana pod uwagę.

Przesłankę tę musi określić sama strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie tego wniosku polega na wyjaśnieniu, a więc na wykazaniu,

dlaczego, w ocenie strony skarżącej, zachodzi któraś z przesłanek określonych w art.

3989 § 1 k.p.c. Treść tego uzasadnienia nie może być jednak dowolna i należy ją oprzeć

na argumentacji jurydycznej. Jest tak z tej przyczyny, że Sąd Najwyższy, rozpoznając

ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, działa w interesie publicznym, wyjaśniając istotne

zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu

prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście

wadliwe. Taka rola Sądu Najwyższego istniała już w systemie kasacyjnym, a tym

bardziej obecnie, gdy kontrolą objęte są orzeczenia prawomocne.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera w osobnym punkcie wniosek

o przyjęcie jej do rozpoznania.

Jako uzasadnienie wniosku skarżąca wskazała

„istniejącą w sprawie problematykę prawną i potrzebę wykładni przepisów prawa

materialnego i procedury w kierunku dostosowania do treści art. 45 Konstytucji i art. 6

pkt 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka” oraz „uzasadnioną oczywistość skargi

kasacyjnej”. Twierdzenie to nie zostało rozwinięte. Tymczasem, uzasadnienie wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinno zawierać wykazanie, przy pomocy

jurydycznej

argumentacji,

że

w

sprawie

rzeczywiście

występują

przesłanki

uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania. W skardze nie przedstawiono zaś

żadnej, nawet skrótowo zarysowanej, argumentacji prawnej. Argumentacja jurydyczna

przedstawiona została jedynie – i to w bardzo ograniczony sposób - w uzasadnieniu

podstaw skargi, co nie spełnia jednak wymogu określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Jak widać zatem, uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania

przedstawione przez skarżącego nie odpowiada wymogom, o jakich mowa wyżej, co

powoduje konieczność jej odrzucenia. Rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie, czy

skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, nie jest doszukiwanie się

w uzasadnieniu podstaw skargi na czym jej „oczywista” zasadność ma polegać, a tym

bardziej zastępowanie strony skarżącej w wyjaśnieniu tej przesłanki, a także

doszukiwanie się jurydycznej argumentacji mającej wykazać istnienie istotnego

zagadnienia prawnego. Przedstawienie takiej argumentacji w uzasadnieniu podstaw

skargi służy bowiem jedynie wykazaniu zarzucanego naruszenia prawa materialnego

lub procesowego, a nie uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargo kasacyjnej do

rozpoznania. W konsekwencji należy przyjąć, że skarga w istocie nie zawiera

uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania. Należy również wskazać, że

w podstawach skargi nie przytoczono konkretnych przepisów natury procesowej, których

uchybienia skarżąca się doszukuje, co już samo w sobie wystarczająco uzasadnia

odrzucenie skargi.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.