I CSK 197/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 197/07

POSTANOWIENIE

Dnia 6 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa M.S.

przeciwko Miastu W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 lipca 2007 r.,

na skutek skarg kasacyjnych powódki i strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 28 grudnia 2006 r., sygn. akt [...]

odrzuca

obie

skargi

kasacyjne,

kasacyjnego znosi wzajemnie.

koszty

postępowania

Uzasadnienie

Skargi kasacyjne wniesiona przez powódkę M.S. oraz pozwane Miasto W.

od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 grudnia 2006 r. podlegają odrzuceniu z

następujących przyczyn.

Jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest, jak wynika z art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie.

Wymóg ten wiąże się, jak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu

Najwyższego, z przesłankami rozważanymi przez ten Sąd podczas tzw.

„przedsądu”, a więc na posiedzeniu, którego przedmiotem jest przyjęcie lub

odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki te określone są

w art. 3989 § 1 k.p.c. i tylko one podlegają badaniu w tej fazie postępowania. W tym

zakresie zachowuje aktualność bogate dotychczasowe orzecznictwo Sądu

Najwyższego publikowane w zbiorze urzędowym i powoływane w komentarzach do

k.p.c. na tle art. 3933 § 1 pkt 3 w zw. z art. 393 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.c.

w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.

(Dz.U. z 2005 r. nr 13, poz. 98), zgodnie z którym samo przedstawienie podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia nie wyczerpuje wymogu wskazania i umotywowania

przyczyn mających przekonywać do przyjęcia skargi do rozpoznania.

Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje wtedy, gdy zachodzi

choćby jedna z przesłanek określonych w powołanym przepisie. Sąd Najwyższy,

badając w tej fazie postępowania skargę kasacyjną, nie jest uprawniony do

określania, która z przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania może być brana pod

uwagę. Przesłankę tę musi określić sama strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie tego wniosku polega na wyjaśnieniu, a więc na wykazaniu,

dlaczego, w ocenie strony skarżącej, zachodzi któraś z przesłanek określonych

w art. 3989 § 1 k.p.c. Treść tego uzasadnienia nie może być jednak dowolna

i należy ją oprzeć na argumentacji jurydycznej. Jest tak z tej przyczyny, że Sąd

Najwyższy, rozpoznając ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, działa w interesie

publicznym,

wyjaśniając

istotne

zagadnienia

prawne,

dokonując

wykładni

przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane

w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Taka rola Sądu

Najwyższego istniała już w systemie kasacyjnym, a tym bardziej obecnie, gdy

kontrolą objęte są orzeczenia prawomocne.

Wniesiona przez powódkę skarga kasacyjna zawiera w osobnym punkcie

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania. Jako uzasadnienie wniosku skarżąca

wskazała istotne zagadnienie prawne polegające na określeniu przesłanek

przyczynienia się poszkodowanego do powstania szkody, gdy polega ono na

zaniechaniu, zwłaszcza czy można przypisać odpowiedzialność za przyczynienie

się

przez

zaniechanie,

pomimo

braku

obowiązku

oznaczonego

działania

w wymiarze prawnym i etycznym, racjonalnego uzasadnienia takiego działania

i możliwości, aby takie działanie mogło zapobiec powstaniu szkody. Ponadto,

podnosiła fakt oczywistego naruszenia prawa procesowego i materialnego poprzez

znaczne zaniżenie wysokości szkody. Twierdzenie to nie zostało rozwinięte.

Ponadto, wymaga podkreślenia, wobec podnoszonych przez powódkę zarzutów

dotyczących wysokości zasądzonego odszkodowania, że powództwo nie zostało

rozszerzone w toku powtórnego rozpoznania sprawy przez Sąd Apelacyjny. Brak

w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jakichkolwiek

argumentów uzasadniających obowiązek uwzględnienia z urzędu wzrostu wartości

nieruchomości.

Pozwany z kolei powoływał się na istnienie istotnego zagadnienia prawnego

związanego z zakresem odpowiedzialności gminy za działania lub zaniechania jej

organów, a także z oceną możliwości rozporządzania sporną nieruchomością przez

pozwanego, gdy chodzi o nieruchomość budynkową powstałą przed 1945 r.,

w sytuacji

toczącego

się

postępowania

administracyjnego

z

wniosku

spadkobierców byłych właścicieli. Także i to twierdzenie nie zostało rozwinięte.

Tymczasem, uzasadnienie

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania powinno zawierać wykazanie, przy pomocy jurydycznej argumentacji,

że w sprawie rzeczywiście występują przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi do

rozpoznania. W obu skargach nie przedstawiono zaś żadnej, nawet skrótowo

zarysowanej, argumentacji prawnej. Argumentacja jurydyczna przedstawiona

została jedynie – i to w bardzo ograniczony sposób - w uzasadnieniu podstaw

skarg, co nie spełnia jednak wymogu określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Jak widać zatem, uzasadnienie wniosku o przyjęcie obu skarg do

rozpoznania przedstawione przez skarżących nie odpowiada wymogom, o jakich

mowa wyżej, co powoduje konieczność jej odrzucenia. Rzeczą Sądu Najwyższego

przy ocenie, czy skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, nie jest

doszukiwanie się w uzasadnieniu podstaw skargi na czym jej „oczywista”

zasadność

ma

polegać,

a

tym

bardziej

zastępowanie

strony

skarżącej

w wyjaśnieniu tej przesłanki, a także doszukiwanie się jurydycznej argumentacji

mającej wykazać istnienie istotnego zagadnienia prawnego. Przedstawienie takiej

argumentacji w uzasadnieniu podstaw skargi służy bowiem jedynie wykazaniu

zarzucanego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, a nie uzasadnieniu

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W konsekwencji należy

przyjąć, że obie skargi kasacyjne w istocie nie zawierają uzasadnienia wniosku

o przyjęcie ich do rozpoznania. Należy również wskazać, że przedmiotowa sprawa

była już rozpoznawana przez Sąd Najwyższy, który wyraził swą ocenę prawną

zgłaszanych w sprawie roszczeń w wyroku z dnia 21 czerwca 2006 r., I CSK 43/06.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skarg do rozpoznania żadna ze stron do tego

wyroku się nie odniosła.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 6 § 3

k.p.c.