I CSK 1916/23 · Sąd Najwyższy

I CSK 1916/23 POSTANOWIENIE 25 czerwca 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 25 czerwca 2024 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa Bank spółki akcyjnej w W.‎przeciwko P. B.‎o zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej P. B.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi‎z 28 lipca 2022 r., I ACa 1233/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od P. B. na rzecz Banku spółki akcyjnej W. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia zobowiązanemu, do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3. przyznaje i nakazuje wypłacić ze środków Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Łodzi na rzecz adwokata M.

I. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych powiększoną o należny podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu pozwanemu P. B. UZASADNIENIEPozwany P. B. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi oddalającego apelację skarżącego w sprawie o zapłatę toczącej się z powództwa Bank S.A. w W. (dalej: bank).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał oczywistą zasadność skargi. Przedstawił przy tym ogólny wywód, ‎z którego wynika, że skarżący nie zgadza się z wydanym w sprawie orzeczeniem oraz uważa je za niezgodne z poczuciem sprawiedliwości.

Pozwany stwierdził przy tym, że powodowy bank dokonał wypowiedzenia umowy pożyczki „z poważnym naruszeniem przepisów prawa bankowego”, to znaczy uchybił procedurze wypowiedzenia umowy unormowanej w art. 75c pr.bank. Kwestia ta nie została ‎w żaden sposób wyjaśniona w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania; dopiero lektura uzasadnienia podstaw skargi wskazuje, iż zdaniem pozwanego wspomniane naruszenie miało polegać na wypowiedzeniu umowy przed upływem czternastu dni, o których mowa w art. 75c ust. 1 pr.bank.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa.

Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (zob. postanowienie SN z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd drugiej instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (zob. postanowienie SN z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18).

Uzasadnienie wniosku powoda wymaganiom tym nie odpowiada i sprowadza się do wyrażenia niezadowolenia z wydanego w sprawie wyroku. Skarżący nie przedstawił argumentacji wymaganej przy powołaniu się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zdolnej do przekonania o "oczywistej" zasadności skargi. Już ta okoliczność sprawia, że skarga nie nadaje się do przyjęcia do rozpoznania. W istocie bowiem powód nie wyjaśnił, na czym miałaby polegać oczywista wadliwość wydanego w sprawie orzeczenia, wobec której skarga, jako oczywiście zasadna, mogłaby prowadzić do uchylenia lub zmiany zaskarżonego wyroku.Wobec powyższego jedynie uzupełniająco należy wskazać, że powód bezpodstawnie utożsamia termin nadania przesyłki pocztowej - z chwilą złożenia zawartego w tej przesyłce oświadczenia woli.

Chwila ta powinna być ustalana zgodnie z art. 61 § 1 zd. 1 k.c.; datą złożenia oświadczenia jest zatem dzień, ‎w którym doszło ono do adresata w taki sposób, że mógł on zapoznać się z jego treścią. Skarżący odebrał wezwanie, o którym mowa w art. 75c ust. 1 pr.bank., ‎3 września 2019 r. Następnie, 17 września 2019 r., bank nadał przesyłkę zawierającą oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu, którą skarżący odebrał 19 września 2019 r. Ten dzień, czyli dzień dotarcia do skarżącego oświadczenia ‎o wypowiedzeniu w sposób umożliwiający mu zapoznanie się z treścią oświadczenia, jest zatem, stosownie do art. 61 § 1 zd. 1 k.c., dniem wypowiedzenia umowy.

Okoliczność, że między 3 września a 17 września 2019 r. nie upłynęło czternaście dni, nie miała więc znaczenia dla oceny prawnej sprawy, skoro wymagana ustawą liczba dni niewątpliwie upłynęła do – prawidłowo ustalonej – daty wypowiedzenia umowy.Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że ‎z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy ‎(art. 98 k.p.c.), a ponadto orzeczono o należnych pełnomocnikowi skarżącego kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.[SOP][ms] ‎