I CSK 170/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 170/06

POSTANOWIENIE

Dnia 8 sierpnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz

w sprawie z powództwa W.Z.

przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Finansów

o odszkodowanie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 sierpnia 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna powoda wniesiona została przez jego pełnomocnika

będącego adwokatem w dniu 14 kwietnia 2006 r. Do skargi tej i postępowania

wywołanego jej wniesieniem mają zatem zastosowanie przepisy ustawy z dnia

28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 157, poz.

1398; dalej – „u.k.s.c.”) i odpowiednie przepisy kodeksu postępowania cywilnego

w brzmieniu nadanym tą ustawą (art. 149 i 151 u.k.s.c.).

Wprawdzie

w

skardze

kasacyjnej

powoda

zawarty

został

wniosek

o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych (opłaty), ale wniosek ten był

bezprzedmiotowy. Postanowieniem Sądu Okręgowego w W. z dnia 9 stycznia 2004

r. skarżący został bowiem już zwolniony częściowo od kosztów sądowych, tj. „od

wpisu sądowego w sprawie” (k.55). Zwolnienie to orzeczone zostało jeszcze przed

wejściem wżycie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z 2005 r., ale

nie upadło i od chwili wejścia w życie tej ustawy oznacza częściowe zwolnienie

powoda od kosztów sądowych w rozumieniu jej przepisów, tj. zwolnienie od opłat (a

zatem także od opłaty stosunkowej od skargi kasacyjnej, obliczonej od wskazanej

w niej wartości przedmiotu zaskarżenia – 6.924.193,00 zł). Oddalenie przez Sąd

Apelacyjny postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2006 r. zawartego w skardze

kasacyjnej wniosku powoda o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, w

zakresie przekraczającym przyznane już zwolnienie od wpisu sądowego w sprawie,

nie spowodowało zmiany sytuacji powoda ukształtowanej postanowieniem Sądu

Okręgowego w W. z dnia 9 stycznia 2004 r.

Według art. 14 ust. 2 u.k.s.c. zwolnienie strony od kosztów sądowych

nie obejmuje opłaty podstawowej. Opłata ta, wynosząca 30 zł, jest opłatą

w wysokości stałej (art. 14 ust. 3 u.k.s.c.). Skarżący opłaty tej nie wniósł. Ponieważ

stosownie do art. 1302 § 3 k.p.c. sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty,

m.in.,

wniesioną

przez

adwokata

skargę

kasacyjną,

podlegającą

opłacie

w wysokości stałej, skarga kasacyjna powoda podlega odrzuceniu bez wzywania

do uiszczenia

opłaty

podstawowej.

Wobec

powyższego,

Sąd

Najwyższy

na podstawie wymienionego przepisu oraz art. 398 § 3 w związku z art. 3986 § 2

k.p.c. , postanowił jak w sentencji.