I CSK 167/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 167/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa B. R.

przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Budownictwa

i Ministrowi Skarbu Państwa

o odszkodowanie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 6 grudnia 2006 r.,

odrzuca skargę kasacyjną; nie obciąża powoda kosztami

postępowania

Państwa.

kasacyjnego

na

rzecz

pozwanego

Skarbu

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2006 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda

od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 lutego 2006 r. oddalającego

powództwo.

W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach kasacyjnych skarżący

domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymaganie to

związane jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 3989 k.p.c., a jego

spełnienie polega na wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub, że zachodzi

nieważność postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Ponadto – co również nie jest bez znaczenia – w uzasadnieniu wniosku należy

przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie

powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W razie powołania się na przesłankę wskazaną w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.,

skarżący powinien przytoczyć argumenty świadczące, jego zdaniem, o tym, że

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Pojęcie „oczywistości” mieści się

w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty

naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania

głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia.

Powołanie się na przesłankę przewidzianą w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga

natomiast sformułowania tego zagadnienia i wskazania argumentów, które

prowadzą do rozbieżnych ocen (por. postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., II CZ

35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 oraz z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,

OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

W przedmiotowej skardze kasacyjnej powód zaniechał przedstawienia

jakiejkolwiek argumentacji na poparcie postawionej tezy o oczywistości naruszenia

prawa przez Sąd drugiej instancji, odwołując się jedynie do uzasadnienia podstaw

kasacyjnych. Odwołanie takie, jak wielokrotnie podkreślał w swoim orzecznictwie

Sąd Najwyższy, nie spełnia wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 in fine

k.p.c. (zob. np. niepublikowane postanowienia z dnia 23 marca 2006 r., IV CSK

180/06, z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, z dnia 8 września 2006 r., IV CSK

180/06, i z dnia 25 października 2006 r., V CSK 338/06). Wymagania tego nie

spełnia

również

wskazanie

na

występowanie

w

rozpoznawanej

sprawie

zagadnienia prawnego, gdyż skarżący zagadnienia takiego w ogóle nie

sformułował.

Skarga

kasacyjna

niezawierająca

któregokolwiek

z

elementów

konstrukcyjnych wymienionych w art. 398 § 1 k.p.c. dotknięta jest nieusuwalnym

brakiem skutkującym jej odrzuceniem w myśl art. 3986 k.p.c.

Z podanych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. O kosztach

postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 102 w zw. z art. 391 § 1

i 39821 k.p.c.

kg