I CSK 161/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 161/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Stanisław Dąbrowski

w sprawie z powództwa Banku S.A.

przeciwko M. Spółce z o.o.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 2 grudnia 2009 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 7 listopada 2008 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, pozostawiając temu Sądowi

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Bank S.A. wniósł w postępowaniu nakazowym przeciwko M. Sp. z o.o.

pozew o zapłatę kwoty 24 349 560,11 zł z ustawowymi odsetkami od kwoty

14 250,00 zł od dnia 20 lipca 2005 r. do dnia zapłaty, z ograniczeniem egzekucji do

nieruchomości położonej w W. przy ul. M. obciążonej na rzecz powoda hipoteką

umowną zwykłą.

W dniu 14 czerwca 2006 r. Sąd Okręgowy w W. wydał nakaz zapłaty w

postępowaniu nakazowym zgodnie z żądaniem pozwu, jednak bez ograniczenia w

zakresie w nim wskazanym.

Na skutek wniesienia zarzutów przez pozwanego Sąd Okręgowy w W.

wyrokiem z dnia 11 grudnia 2007 r. uchylił nakaz zapłaty i oddalił powództwo.

Sąd ustalił, że pozwany jest użytkownikiem wieczystym zabudowanej

nieruchomości położonej w W. przy ul. M. W księdze wieczystej prowadzonej dla tej

nieruchomości wpisana jest na rzecz powoda hipoteka umowna zwykła w

wysokości 14 400 000 zł z tytułu zabezpieczenia spłaty kredytu zaciągniętego przez

M. Sp. z o.o. (obecnie IN. Sp. z o.o.) na podstawie umowy z dnia 29 września

2000 r. z aneksem z dnia 29 września 2001 r. Zabezpieczenie rzeczowe w postaci

hipoteki

przewidziane

w umowie

kredytowej

zostało

ustanowione

przez

ówczesnego użytkownika wieczystego nieruchomości i właściciela budynku Biuro

P. Sp. z o.o.

Dłużnik osobisty nie spłacił kredytu, wobec czego powód wystawił w dniu

20 lipca 2005 r. bankowy tytuł egzekucyjny, któremu Sąd Rejonowy w W.

postanowieniem z dnia 14 lutego 2006 r. nadał klauzulę wykonalności. Zgodnie z

tym tytułem, dłużnik osobisty jest winien powodowi kwotę dochodzoną pozwem, na

którą składa się należność główna w kwocie 14 250 000 zł, oprocentowanie w

kwocie 4 025 554,09 zł i odsetki karne naliczone do dnia 19 lipca 2005 r. w kwocie

6 074 006,02 zł. Pozwany dłużnik rzeczowy nie odpowiedział na wezwanie do

zapłaty kwoty dochodzonej pozwem skierowane do niego przez powoda. Kwota

dochodzona od dłużnika osobistego jest wymagalna w związku z postawieniem

kredytu w stan natychmiastowej wymagalności, czego powód dokonał pismem z

dnia 6 lutego 2004 r.

Sąd Okręgowy powołując się na art. 78 ust 1 ustawy o księgach wieczystych

i hipotece (dalej: u.k.w.h.) stwierdził, że skoro powód dokonał wypowiedzenia

jedynie w stosunku do dłużnika osobistego, nie dokonał zaś go w stosunku do

dłużnika rzeczowego, to brak podstaw do uwzględnienia powództwa.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 7 listopada 2008 r. oddalił apelację powoda.

Sąd ten uwzględnił zarzut pozwanego dotyczący art. 78 ust 1 u.k.w.h. i uznał, że z

literalnego brzmienia art. 78 ust. 1 u.k.w. nie wynika obowiązek wierzyciela

polegający na dokonaniu wypowiedzenia w stosunku do dłużnika rzeczowego ze

względu na to, że nie istnieje między nimi żaden stosunek umowny. Sąd stanął na

stanowisku, że wystarczające jest w tej sytuacji powiadomienie dłużnika

rzeczowego o wypowiedzeniu umowy dłużnikowi osobistemu, czego powód

dokonał w piśmie doręczonym pozwanemu w dniu 30 stycznia 2006 r.

Sąd drugiej instancji stanął jednak na stanowisku, że Sąd Okręgowy

niesłusznie pominął pozostałe zarzuty pozwanego. Podzielił zgłoszony w zarzutach

od nakazu zapłaty zarzut, że powód nie udowodnił wysokości dochodzonej kwoty.

W ocenie Sądu, nie może o tym przesądzać zaopatrzony w klauzulę wykonalności

bankowy tytuł egzekucyjny z dnia 20 lipca 2005 r. wystawiony przez powoda

przeciwko dłużnikowi osobistemu.

Sąd Apelacyjny uwzględnił również zarzut pozwanego dotyczący zakresu

zabezpieczenia wierzytelności hipotecznej. Stwierdził, że odsetki kredytowe

hipoteka zabezpiecza tylko wtedy, gdy zostały one ujawnione we wpisie, a ponadto

hipoteka zwykła nie może zabezpieczać odsetek ustalonych w umowie kredytowej

według zmiennej stopy procentowej, nawet gdy zostały objęte treścią wpisu do

księgi wieczystej, skoro wierzytelności w kwocie nieustalonej mogą być

zabezpieczone tylko przez hipotekę kaucyjną.

Od powyższego wyroku powód wniósł skargę kasacyjną. W skardze, opartej

na obu podstawach kasacyjnych (art. 3983 § 1 k.p.c.), zarzucił: naruszenie prawa

materialnego: 1) art. 71 u.k.w. poprzez pominięcie, iż istnienie wierzytelności

zabezpieczonej hipoteką objęte jest domniemaniem wynikającym z samego faktu

wpisu hipoteki; 2) art. 95 Prawa bankowego poprzez pominięcie, iż załączony do

pozwu bankowy tytuł egzekucyjny (stanowiący wyciąg z ksiąg rachunkowych

banku) posiada moc dokumentu urzędowego, tym bardziej w warunkach opatrzenia

go sądową klauzulą wykonalności; 3) art. 69 u.k.w. poprzez bezpodstawne

przyjęcie, że hipoteka zwykła nie może zabezpieczać odsetek ustalonych

w umowie kredytowej oraz odsetek karnych.

W ramach drugiej podstawy kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów

postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 234

k.p.c. poprzez pominięcie domniemania prawnego z art. 71 u.k.w. co do istnienia

wierzytelności zabezpieczonej hipoteką; 2) art. 244 k.p.c. poprzez pominięcie, iż

dokument urzędowy (bankowy tytuł egzekucyjny opatrzony klauzulą wykonalności)

stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo poświadczone; 3) art. 252 k.p.c.

poprzez pominięcie, iż to na pozwanym ciążył dowód ewentualnego wskazania, iż

treść dokumentu urzędowego nie jest zgodna z prawdą; 4) art. 6 k.c. poprzez

błędne przyjęcie, że w warunkach istnienia domniemania z art. 71 u.k.w. oraz

złożenia dokumentu urzędowego stwierdzającego istnienie zobowiązania powód

powinien

wykazać

wysokość

przysługującej

mu

względem

pozwanego

wierzytelności; 5) art. 47914 § 2 k.p.c. poprzez przyjęcie za udowodnione

gołosłownych

twierdzeń

pozwanego

odnośnie

braku

podstaw

do

jego

odpowiedzialności, pomimo nieprzedstawienia na tę okoliczność żadnych dowodów

i ograniczenia się do zanegowania twierdzeń powoda.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi Apelacyjnemu lub

uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu

Okręgowego

i

przekazanie

sprawy

do

ponownego

rozpoznania

Sądowi

Okręgowemu, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz

poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego i utrzymanie w mocy nakazu

zapłaty z dnia 14 czerwca 2006 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uzasadniony jest wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania, jakkolwiek nie wszystkie zarzuty należy

podzielić. Rozpoznając w pierwszej

kolejności zarzuty naruszenia

prawa

procesowego, trzeba zwrócić uwagę na następujące kwestie.

Skarżący trafnie zarzucał naruszenie art. 234 k.p.c. poprzez pominięcie

domniemania prawnego z art. 71 u.k.w.h. Przepis ten przewiduje domniemanie

prawne istnienia wierzytelności zabezpieczonej hipoteką. Domniemanie to może

być obalone, jednak zgodnie z regułą określoną w art. 6 k.c. dowód nieistnienia

wierzytelności hipotecznej obciążał pozwanego. Wadliwe zatem było uznanie, że to

powód winien wykazać dokumentami wysokość przysługującej mu w stosunku do

pozwanego kwoty wierzytelności, bowiem niewiarygodne jest, by skarżący nie

podejmował wobec dłużnika żadnej akcji przez okres kilku lat. Przeciwnie – dowód,

że wierzytelność nie istnieje w całości czy części, obciążał pozwanego. Błędne jest

również uznanie, że dokumentem przesądzającym o wysokości wierzytelności nie

może być zaopatrzony w klauzulę wykonalności bankowy tytuł egzekucyjny, skoro

tytuł ten dotyczy dłużnika osobistego, a nie dłużnika rzeczowego, jakim jest

pozwany. Bankowy tytuł egzekucyjny ma moc dokumentu urzędowego (art. 95

ustawy – Prawo bankowe z dnia 29 sierpnia 1997 r. (jedn. tekst Dz. U. z 2002 r.,

Nr 72, poz. 665), tym bardziej takim dokumentem jest tytuł zaopatrzony w klauzulę

wykonalności nadaną przez sąd. Pogląd, że powód winien wykazać wysokość

swojej

wierzytelności,

pomimo

złożenia

bankowego

tytułu

egzekucyjnego

zaopatrzonego w klauzulę wykonalności narusza przepisy art. 244 i 252 k.p.c. oraz

art. 6 k.c. Trafnie także zarzucał skarżący, że wbrew treści art. 479 14 § 2 k.p.c. Sąd

drugiej instancji uznał, że uzasadnia uchylenie nakazu zapłaty wydanego

w postępowaniu

nakazowym

i

oddalenie

powództwa

samo

podniesienie

w zarzutach od nakazu zapłaty przez pozwanego zarzutu braku podstaw do jego

odpowiedzialności, bez wskazania dowodów mających te zarzuty potwierdzić.

Z przyczyn wskazanych wyżej zasadne są także zarzuty naruszenia prawa

materialnego, to jest art. 71 u.k.w.h. i art. 95 prawa bankowego. Przepis art. 3

u.k.w.h. stwarza ogólne domniemanie, że prawo jawne z księgi wieczystej wpisane

jest zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy. Domniemanie to dotyczy także

hipoteki, która nie ma samodzielnego bytu i związana jest ściśle z wierzytelnością,

którą zabezpiecza. Ten ścisły związek uzasadnia rozciągnięcie domniemania

istnienia prawa wynikającego z wpisu hipoteki na zabezpieczoną nią wierzytelność,

a zasada ta, jak to już wyżej wskazano, została wyrażona w art. 71 u.k.w.h. Gdy

chodzi o art. 95 prawa bankowego, to jego treść jest jasna, a wynika z niej, że

wyciągom z ksiąg bankowych przydany został walor dokumentu urzędowego.

Zasadniczy zarzut dotyczy jednak naruszenia art. 69 u.k.w.h. poprzez

uznanie, że hipoteka zwykła nie może zabezpieczać odsetek ustalonych w umowie

kredytowej ani odsetek karnych. Sąd Apelacyjny uznał, że odsetki kredytowe są

zabezpieczone hipoteką zwykłą tylko wtedy, kiedy zostały ujawnione we wpisie do

księgi wieczystej. Sąd ten wskazał również, że hipoteka zwykła nie może

zabezpieczać odsetek za opóźnienie ustalonych w umowie według zmiennej stopy

procentowej, nawet gdyby zostały objęte wpisem, ponieważ wierzytelności o treści

nieustalonej mogą być zabezpieczone jedynie wpisem hipoteki kaucyjnej. W ocenie

skarżącego natomiast ani art. 69 u.k.w.h., ani art. 1025 k.p.c. nie daje podstaw do

uzasadnienia tego poglądu.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że przedstawiony przez Sąd

Apelacyjny pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Sąd

Najwyższy kilkakrotnie uznał, że hipoteka zwykła ustanowiona dla zabezpieczenia

wierzytelności kredytowej banku obejmuje odsetki ustawowe za opóźnienie

w zakresie wskazanym w art. 1025 § 3 k.p.c., nie zabezpiecza natomiast odsetek

za opóźnienie ustalonych w umowie według zmiennej stopy procentowej, i to nawet

gdyby zostały objęte treścią wpisu do księgi wieczystej, odsetki kapitałowe zaś

zabezpiecza tylko wtedy, gdy zostały ujawnione we wpisie (por. wyroki SN z dnia

24 listopada 1998 r., I CKN 864/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 11; z dnia 12 marca

2003 r., III CKN 1026/00, niepubl.; z dnia 17 marca 2004 r., II CK 81/03, niepubl.;

uchwała z dnia 20 maja 2005 r., III CZP 24/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 60; wyrok

z dnia 13 stycznia 2005 r., IV CK 451/04, niepubl.). Takie stanowisko przeważa

również w literaturze prawniczej. Doktryna i orzecznictwo Sądu Najwyższego

w zasadzie

zgodnie

przyjmują,

że

w

świetle

wykładni

funkcjonalnej

zabezpieczeniem hipotecznym objęte są tylko te odsetki umowne o stałej stopie

procentowej, które zostały wpisane do księgi wieczystej. Skarżący przytoczył

niektóre z tych orzeczeń, zanegował jednak utrwaloną linię orzecznictwa, opierając

się na wyrażonym w doktrynie, jak dotąd odosobnionym, poglądzie, że odesłanie

z art. 69 u.k.w.h. jest „odesłaniem pustym”, zatem jedynymi ograniczeniami co do

zakresu odpowiedzialności dłużnika hipotecznego za odsetki jest ich przedawnienie

oraz wartość nieruchomości, a w konsekwencji hipoteka zwykła zabezpiecza

zarówno wszelkie odsetki jak i koszty postępowania w pełnej wysokości. Skarżący

powołał też orzeczenie Sądu Apelacyjnego z dnia 28 marca 2007 r., w którym

podzielono prezentowany tu pogląd. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że w

orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd ten został odrzucony (por. przytoczoną

uchwałę z dnia 20 maja 2005 r.). Skarżący, poza wskazaniem odmiennego

stanowiska, nie przedstawił nowych argumentów, które przemawiałyby za jego

słusznością. Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela dotychczasową linię

orzecznictwa, w myśl której hipoteka zwykła nie zabezpiecza odsetek za

opóźnienie według zmiennej stopy procentowej ani odsetek kapitałowych

nie ujętych we wpisie. Pogląd ten wspiera fakt, że de lege lata regulacja zawarta

w art. 68 i 69 u.k.w.h. nie jest wyczerpująca, zatem przy określeniu zakresu

zabezpieczenia hipoteką należy uwzględniać przepisy § 46 i nast. rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg

wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz. U. Nr 102, poz. 1112 ze zm.), które

określa, jakie odsetki i w którym łamie podlegają wpisowi. O trafności tego

stanowiska świadczy również fakt, że art. 69 u.k.w.h. otrzymał inną treść w ustawie

z dnia 26 czerwca 2009 r. o zmianie ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 131, poz. 1035). Zgodnie z tą ustawą, w myśl

art. 69 hipoteka zabezpiecza mieszczące się w sumie hipoteki roszczenia o odsetki

oraz o przyznane koszty postępowania, jak również inne roszczenia o świadczenia

uboczne, jeżeli zostały wymienione w dokumencie stanowiącym podstawę wpisu

hipoteki do księgi wieczystej. Ustawa ta wejdzie w życie w dniu 20 lutego 2011 r.

i wprowadzi zasadnicze zmiany o charakterze systemowym, w tym likwidację

podziału hipoteki na zwykłą i kaucyjną. W obecnym stanie prawnym jednak podział

ten jeszcze występuje, a odsetki za opóźnienie o zmiennej stopie procentowej

mogą być objęte tylko hipoteką kaucyjną.

Za trafny należy natomiast uznać zarzut, że pogląd o niedopuszczalności

zabezpieczenia odsetek hipoteką zwykłą nie mógł prowadzić do oddalenia

powództwa w całości w sytuacji, w której wpisana hipoteka zwykła w kwocie

14 400 000 zł zabezpieczała co najmniej kapitał (14 250 000 zł.) i pewne należności

uboczne ponad sumę kapitału. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przesądzone

zostało także, że nie ma formalnych przeszkód, by wierzytelność hipoteczna

została zasądzona od dłużnika rzeczowego, jednak w takim wypadku egzekucja

może być skierowana wyłącznie do obciążonej hipoteką nieruchomości, co powinno

znaleźć wyraz w wyroku (por. wyrok SN z dnia 6 marca 1997 r., I CKU 78/96,

Prok. i Pr.-wkł. 1997, nr 6, poz. 38).

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 15 k.p.c.