I CSK 139/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 139/19 POSTANOWIENIE Dnia 31 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kamil Zaradkiewicz w sprawie z wniosku Narodowego Banku Polskiego w W. ‎przy uczestnictwie Syndyka masy upadłości Spółdzielczego Banku […] w W. w upadłości likwidacyjnej, T. R. G. ‎i L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. ‎o zmianę wpisu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 października 2019 r.,‎na skutek skarg kasacyjnych uczestników postępowania T. R. G. i L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ‎z siedzibą w W. od postanowienia Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt XXIII Ga (…), 1) odmawia przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania, 2) zasądza od T.R.G. i L. ‎ spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na rzecz‎ Narodowego Banku Polskiego w W. kwoty po 900‎ (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania‎ kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 4 października 2018 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił apelacje Uczestników postępowania L. sp. z o.o. w W. oraz T. R. G. od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z 13 marca 2018 r. Orzeczenie to zostało zaskarżone skargami kasacyjnymi przez Uczestników postępowania. Wnosząc o przyjęcie ich do rozpoznania wskazali, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, polegające na rozstrzygnięciu kwestii, czy z art. 3 ust. 2 u.z.r.r.z. należy wywodzić obowiązek spełnienia wymogów wymienionych w tym przepisie do wszelkiego rodzaju umów mających za przedmiot zmianę zastawu oraz umów z których wynika nabycie wierzytelności zabezpieczonej zastawem rejestrowym.

Zdaniem Uczestników postępowania regulacja ta budzi poważne wątpliwości co jej właściwego stosowania, co uzasadnia potrzebę jej wykładni.W odpowiedziach na skargi kasacyjne Wnioskodawca wniósł o odmowę przyjęcia ich do rozpoznania i zasądzenie od Uczestników postępowania na jego rzecz kosztów postępowania. W obu skargach powołane jest tożsame zagadnienie.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przez istotne zagadnienie prawne w rozumieniu powyższego przepisu należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu, który ma charakter rzeczywisty. Oznacza to, że rozwiązanie zagadnienia prawnego stwarza realne i poważne trudności, zaś wskazywany problem musi mieć charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych podobnych spraw. Jednocześnie, w świetle dotychczasowego orzecznictwa uznaje się, że chodzi o problem, którego wyjaśnienie byłoby konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi, wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.) oraz w związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 21 maja 2013 r., sygn. akt IV CSK 53/13, niepublikowane; 3 lutego 2012 r., sygn. akt II UK 271/11, niepublikowane).W sprawie niniejszej Skarżący nie sformułowali takich zagadnień prawnych, które wymagałyby rozstrzygnięcia zgodnie z ogólnymi wymaganiami formułowanymi na gruncie dotychczasowego orzecznictwa.

Analiza uzasadnienia wniosków nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występują istotne zagadnienie prawne. W szczególności przytoczone argumenty nie dają podstawy do stwierdzenia rozbieżnych ocen prawnych, tym bardziej w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazane zagadnienie prawne, z uwagi na konieczność wskazania rzeczywistego problemu, nie może mieć też charakteru pozornego, tj. zmierzać do dokonania wykładni przepisu nie budzącego we wskazywanym zakresie wątpliwości.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art. 99 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. jw