Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I CSK 1334/24 AI generated

I CSK 1334/24 · Sąd Najwyższy

Case Number I CSK 1334/24
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

I CSK 1334/24 POSTANOWIENIE 26 czerwca 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 26 czerwca 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa J.Z.‎przeciwko R. AG w W. Oddział w Polsce z siedzibą w W.‎o zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej R. AG w W. Oddział w Polsce z siedzibą w W.‎od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie‎z 30 listopada 2023 r., V Ca 1592/23, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. [J.T.] UZASADNIENIEPozwany R. AG w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, którym oddalono apelację skarżącego od wyroku Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie o zapłatę z powództwa J.Z.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał sześć przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Cztery z nich dotyczyły występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a dwa – potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Legislator headnote

AI generated

art. 3989 § 1 k.p.c, art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c, art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c; I CSK 1334/24 · Sąd Najwyższy: Wobec braku podstaw do podjęcia działań unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem wyrażonym w sentencji tego orzeczenia. We wspomnianej uchwale szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska, toteż powtarzanie obecnie tej argumentacji należy uznać za zbędne.Piąta wskazana przez bank przyczyna kasacyjna, odnoszona do dopuszczalności stosowania art. 3851 § 1 zd. 1 k.c. w sytuacji, w której – jak twierdzi bank – umowa została wykonana wskutek dokonania pełnej spłaty kredytu, nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego.

Keywords

AI generated
banking law disputed claim civil dispute bank charges grounds for cassation opposition proceedings

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 k.p.c
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że ‎z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Cztery z nich dotyczyły występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a dwa – potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a dwa – potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated
I CSK 703/24
I CSK 703/24 POSTANOWIENIE 28 marca 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 28 marca 2025 r.
III CZP 25/22
W razie uznania, że postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów.
III CZP 6/21
Na podstawie art. 83 § 2 w związku z art. 83 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 154) Rzecznik Finansowy wniósł o rozstrzygnięcie występującej w orzecznictwie sądów powszechnych rozbieżności w wykładni przepisów prawa będących podstawą ich orzekania co do tego:„ Czy w przypadku:a) stwierdzenia przez sąd nieważności umowy kredytu denominowanego lub indeksowanego w walucie obcej lubb) uznania za niedozwolone postanowień umownych przewidujących indeksację kredytu do waluty obcej, gdzie po usunięciu z niej postanowień niedozwolonych umowa kredytu nie może być dalej wykonywana, stronom umowy przysługują roszczenia, o których mowa w przepisie art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c.?"W przypadku odpowiedzi pozytywnej na powyższe pytanie:"Czy świadczenia nienależne stron powstają w wyniku:a) odpadnięcia podstawy prawnej (conditio causa finita), czy teżb) nieważności czynności prawnej zobowiązującej do świadczenia (conditio sine causa)?”Z uzasadnieniu wniosku wynika, że odnotowane przez Rzecznika rozbieżności w orzecznictwie dotyczą reżimu rozliczeń stron z tytułu świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu umowy szeroko rozumianego kredytu indeksowanego do waluty obcej, która okazała się nieskuteczna wskutek zastrzeżenia w niej niedozwolonych postanowień umownych (art. 3851 § 1 k.c.), w szczególności niedozwolonych klauzul indeksacyjnych.
III CZP 37/24
Zagadnienia prawne wskazane w postanowieniu Sądu Apelacyjnego w Gdańsku zostały przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia w następującej sytuacji procesowej:Sąd pierwszej instancji ustalił wyrokiem nieważność umowy kredytu zawartej przez powódkę z poprzednikiem prawnym pozwanego banku oraz zasądził od banku na rzecz powódki sumy w złotych i frankach szwajcarskich z tytułu zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych spłaconych w wykonaniu nieważnej umowy.Bank zaskarżył to rozstrzygnięcie apelacją i w toku postępowania apelacyjnego, powołując się na art. 496 w zw. z art. 497 k.c., podniósł zarzut zatrzymania dochodzonych świadczeń pieniężnych do czasu zaoferowania przez powódkę zwrotu kwoty wypłaconego kredytu albo zabezpieczenia roszczenia o jego zwrot.
III CZP 31/23
P.W. i M. W. pozwem z 21 lipca 2017 r. wnieśli o zasądzenie od Bank spółki akcyjnej w W. na ich rzecz solidarnie kwoty 263 101,58 zł z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Powołali się na zawarcie z pozwanym umowy kredytu z 4 kwietnia 2008 r. pod wpływem błędu i złożenie 10 stycznia 2017 r. oświadczeń o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczeń woli. Na wypadek nieuwzględnienia powództwa na ww. podstawie powodowie wnieśli o zasądzenie na ich rzecz 225 778,22 zł z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty ze względu na abuzywność klauzul waloryzacyjnych zawartych w umowie kredytu oraz o zasądzenie od pozwanego na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.2.
AI generated
I CSK 71/24
Pozwany Bank z siedzibą w W.
I CSK 651/23
Wyrokiem z dnia 28 października 2022 r.
I CSK 3016/22
Pozwany Bank S.A. z siedzibą w W. złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 16 listopada 2021 r., którym częściowo zmieniono wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 22 lipca 2019 r. wydany w sprawie z powództwa J. A. o zapłatę.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Skarżący uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie następujących zagadnień prawnych:1.czy w przypadku uznania w wyniku kontroli incydentalnej obecnych w umowie o kredyt indeksowany kursem waluty obcej klauzul spreadowych nieokreślających głównego przedmiotu umowy, za niedozwolone (nieuczciwe) warunki umowne, prawidłowym jest przyjęcie nieważności całej umowy, skoro klauzule ryzyka walutowego, określające - zgodnie z jednolitym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - główny przedmiot tej umowy, nie stanowią niedozwolonych (nieuczciwych) warunków umownych; art. 2 oraz art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13, art. 65 k.c., art. 354 k.c., art. 358 § 2 k.c., art. 3851 k.c. oraz art. 69 ust. 3 Prawa bankowego;2.czy wobec umożliwienia kredytobiorcom posiadającym kredyty denominowane lub indeksowane do waluty innej niż waluta polska dokonywania spłaty rat kapitałowo-odsetkowych oraz dokonania przedterminowej spłaty pełnej lub częściowej kwoty kredytu bezpośrednio w tej walucie na podstawie wyżej powołanego art. 69 ust. 3 Prawa bankowego, wziąwszy pod uwagę aksjomat racjonalności krajowego ustawodawcy, uzasadnione jest przyjęcie, że kredyty indeksowane do waluty innej niż waluta polska są kredytami udzielonymi w złotych polskich, skoro dokonanie przez kredytobiorcę spłaty raty kapitałowo-odsetkowej albo dokonanie przedterminowej spłaty pełnej lub częściowej kwoty kredytu bezpośrednio w walucie, do której indeksowany jest kredyt, prowadzi do skutecznego spełnienia świadczenia wynikającego ze stosunku zobowiązaniowego w postaci umowy kredytu oraz zaspokojenia wierzyciela w osobie kredytodawcy, bez konieczności dokonywania jakichkolwiek przeliczeń bądź innych operacji walutowych wpłacanych przez kredytobiorcę środków w walucie innej, niż waluta krajowa;Ponadto skarżący wskazał na potrzebę dokonania wykładni art. 2 i 6 dyrektywy 93/13, art. 65, art. 354, art. 358 § 2, art. 3851 k.c. ze względu na rozbieżności, jakie w orzecznictwie wywołuje obecność przeliczeniowej klauzuli spreadowej w licznych umowach kredytu hipotecznego wyrażanego we frankach szwajcarskich lub przeliczanego na tę walutę oraz art. 69 ust. 3 p.b., a także na potrzebę dokonania wykładni art. 496 w zw. z art. 497, art. 455 i art. 481 § 1 k.c. w zakresie braku wymagalności roszczenia jako podstawy odmowy zastosowania prawa zatrzymania.W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że określony przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych.
I CSK 1310/23
Wyrokiem z 23 listopada 2022 r., Sąd Okręgowy w Warszawie, w sprawie ‎z powództwa D.
I CSK 3520/22
Pozwany Bank S.A. z siedzibą w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu z 26 stycznia 2022 r., którym oddalono jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Ostródzie z 21 września 2021 r., wydanego w sprawie z powództwa A. M. i A. M.1 o zapłatę.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 1334/24 POSTANOWIENIE 26 czerwca 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 26 czerwca 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa J.Z.‎przeciwko R. AG w W. Oddział w Polsce z siedzibą w W.‎o zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej R. AG w W. Oddział w Polsce z siedzibą w W.‎od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie‎z 30 listopada 2023 r., V Ca 1592/23, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. [J.T.] UZASADNIENIEPozwany R. AG w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, którym oddalono apelację skarżącego od wyroku Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie o zapłatę z powództwa J.Z.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał sześć przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Cztery z nich dotyczyły występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a dwa – potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była już przedmiotem bardzo licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została szczegółowo omówiona m.in. ‎w postanowieniu SN z 28 marca 2025 r., I CSK 703/24, wydanym w sprawie ‎z udziałem pozwanego. Pierwsze cztery przyczyny kasacyjne wskazane przez bank nie istnieją w sprawie w tym sensie, że ujęte w nich kwestie prawne zostały już rozstrzygnięte. Choć sformułowane na s. 5-6 i opisane szerzej w dalszej części skargi wątpliwości dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej są obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły poważne wątpliwości, to obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku odmiennym od oczekiwanego przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej – ‎z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22.

Wobec braku podstaw do podjęcia działań unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem wyrażonym w sentencji tego orzeczenia. We wspomnianej uchwale szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska, toteż powtarzanie obecnie tej argumentacji należy uznać za zbędne.Piąta wskazana przez bank przyczyna kasacyjna, odnoszona do dopuszczalności stosowania art. 3851 § 1 zd. 1 k.c. w sytuacji, w której – jak twierdzi bank – umowa została wykonana wskutek dokonania pełnej spłaty kredytu, nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego.

Wypada przypomnieć, że sankcja z art. 3851 § 1 zd. 1 k.c. działa ex tunc oraz ex lege (zob. uchwałę – 7 – SN ‎z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21). Jeżeli zatem określona wadliwość postanowień umowy prowadzi do jej nieważności, to stan taki istnieje od początku. Nie mogłoby go zatem zmienić rzekome „wykonanie umowy” (rzekome, gdyż z uwagi na nieważność umowy nie powstało zobowiązanie, które miałoby być przedmiotem wykonania). Fakt zapłaty kwot na rzecz banku nie mógłby również, w opisanej sytuacji, prowadzić do pozbawienia konsumenta możliwości dochodzenia zwrotu świadczeń spełnionych nienależnie na rzecz banku.Ostatnia, szósta przyczyna kasacyjna, związana była z problematyką dopuszczalności skorzystania przez bank z prawa zatrzymania w razie uznania, że zawarta przezeń z konsumentem umowa kredytu jest nieważna (nie wiąże stron) z uwagi na zawarcie w niej postanowień, o których mowa w art. 3851 § 1 zd. 1 k.c. Problem ten, podobnie jak poprzednie, cechował się dawniej doniosłością i istotnie wywoływał rozbieżności w orzecznictwie.

Zostały one jednak usunięte. W świetle uchwały – 7 – SN z 5 marca 2025 r., III CZP 37/24, podobnie jak (odmiennie uzasadnionej) uchwały – 7 – SN z 19 czerwca 2024 r., III CZP 31/23, jest jasne, że pozwanemu nie przysługiwało prawo zatrzymania. Co więcej, wniosek taki wynika z prawa Unii Europejskiej (zob. wyrok TSUE z 14 grudnia 2023 r., C-28/22, oraz postanowienie TSUE z 8 maja 2024 r., C-424/22). Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że ‎z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c. przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska [J.T.][a.ł]‎