I CSK 1322/26 · Sąd Najwyższy

I CSK 1322/26 POSTANOWIENIE 28 maja 2026 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Aleksander Stępkowski na posiedzeniu niejawnym 28 maja 2026 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B.‎przeciwko Z. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B.‎o zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B.‎od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy‎z 9 grudnia 2025 r., VIII Ga 194/25, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na rzecz Z. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. kwotę 4050 zł (cztery tysiące pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia M. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 9 grudnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, w sprawie ‎z powództwa M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. przeciwko Z. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. o zapłatę, na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 5 sierpnia 2025 r., oddalił apelację (pkt I) oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania (pkt II).Wyrok został zaskarżony przez stronę powodową. Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona powodowa wskazała, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.

Konieczna selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu odbywa się w drodze badania zasadności wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki pozytywnej weryfikacji tego wniosku określa art. 3989 § 1 k.p.c. Są nimi: ‎(1) występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego; (2) istnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) nieważność postępowania lub ‎(4) oczywista zasadność skargi. Dokonując tej weryfikacji, Sąd Najwyższy bada jedynie to, czy w sprawie zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek uzasadniających wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, nie zaś podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozstrzygnięte dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia twierdzenia, że występuje ono w danej sprawie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 listopada 2003r., II CK 324/03, postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, ‎z 13 lipca 2007r., III CSK 180/07, postanowienie Sądu Najwyższego ‎z 22 listopada 2007r., I CSK 326/07, postanowienie Sądu Najwyższego ‎z 26 września 2005r., II PK 98/05, postanowienie Sądu Najwyższego ‎z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18).

Zagadnienie przedstawione w skardze kasacyjnej nie spełnia powyższego kryterium.Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano, że w sprawie występuje trzy istotne zagadnienia prawne. Dwa pierwsze dotyczyć mają tego, czy w umowie hurtowego odbioru ścieków komunalnych można ustalić obowiązek zapewnienia przez jedną ze stron określonych umownie parametrów dostarczanych przez nią ścieków oraz obowiązek ponoszenia opłat dodatkowych ‎w związku z przekroczeniem tych parametrów. Trzecim zagadnieniem prawnym jest wyjaśnienie czy sięgnięcie do reguły wykładni in dubio contra proferentem może być dokonane przed przeprowadzeniem kompleksowej wykładni oświadczeń woli.

Należy podkreślić, że tak sformułowane zagadnienia prawne nie mają związku z kierunkiem rozstrzygnięcia sprawy i nie wpływają na ocenę wyroku Sądu II instancji. Przede wszystkim nie znajdują uzasadnienia w ustaleniach faktycznych poczynionych przez sądy w sprawie. Sąd Okręgowy przyjął, że na podstawie dowodów zebranych w sprawie nie da się ustalić, czy stwierdzone przekroczenie wskaźników rzeczywiście dotyczyło konkretnie ścieków przemysłowych. Nie można w związku z tym ustalić także i tego, jaki procent ogólnej ilości odprowadzanych ścieków komunalnych stanowią ścieki przemysłowe w sytuacji, gdy nie występują one samoistnie, lecz jako mieszanina wraz ze ściekami bytowymi.

Podstawą rozstrzygnięcia nie było zatem zakwestionowanie zakresu autonomii kontraktowej stron a jedynie brak wykazania przez powoda okoliczności uzasadniających naliczanie opłat dodatkowych. Sama reguła wykładni in dubio contra proferentem jest też szeroko stosowana w orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. wyrok SN ‎z 23 stycznia 2015 r., V CSK 217/14, wyrok SN z 24 marca 2017 r., I CSK 443/16), zaś skarżący nie wskazał dokładnie na czym polegała błędna ocena Sądu Okręgowego. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.‎ w zw. z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. ‎Dz.U. z 2026 r., poz. 215). Aleksander Stępkowski‎ (M.M.)[r.g.]