I CSK 130/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 130/08

POSTANOWIENIE

Dnia 15 października 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Banku (...) S.A. Oddział Regionalny w W. i (…) Wytwórni Wódek

P.(...) S.A. w S.

przeciwko dłużnikowi Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Techniczno-Handlowemu "I.(...)"

Spółce z o.o. w Ż.

przy udziale S. K.

o egzekucję z nieruchomości,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 15 października 2008 r.,

skargi kasacyjnej dłużnika od postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 22 listopada

2007 r., sygn. akt IV Cz (…),

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w Ż. postanowieniem z dnia 9 lipca 2007 r. przysądził na rzecz S.

K. własność nieruchomości położonej w Ż. przy ul. J., którą nabył w toku postępowania

egzekucyjnego.

Podstawą

wydania

tego

postanowienia

było

stwierdzenie,

że uprawomocniło się postanowienie o przybiciu na rzecz nabywcy, a nadto wykonał on

warunki licytacyjne, gdyż zapłacił w całości i w terminie cenę za nieruchomość.

Zażalenie na to postanowienie wniesione przez dłużnika Przedsiębiorstwo

Produkcyjno- Techniczno - Handlowe „ I.(...)” Sp. z o. o. w Ż. zostało oddalone przez

Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 22 listopada 2007 r. Sąd ten podkreślił, że w

postępowaniu dotyczącym przysądzenia własności sąd bada jedynie czy nabywca

nieruchomości dysponuje prawomocnym postanowieniem o przybiciu i czy wykonał

warunki licytacyjne. Bezspornym było, że postanowienie o przybiciu uprawomocniło się.

Usprawiedliwiona była również ocena Sądu pierwszej instancji, że nabywca uiścił cenę

nabycia w terminie, po jego przedłużeniu przez sąd. W dniu 24 maja 2007 r., który był

przedostatnim dniem do wykonania warunków licytacyjnych złożył on stosowny wniosek,

który sąd uwzględnił postanowieniem z dnia 6 lipca 2007 r.

Skarga kasacyjna dłużnika została oparta o obie podstawy określone w art. 398 3

§ 1 k.p.c. W ramach podstawy naruszenia prawa materialnego zarzucono w niej obrazę

art. 65 § 1 k.c. w zw. z art. 130 § 1, 380 i 13 § 1 k.p.c. oraz art. 7 Konstytucji. W ramach

podstawy naruszenia przepisów postępowania skarżący powołał się na obrazę art. 967

k.p.c., 969 § 1 k.p.c., art. 995 i art. 998 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c., art. 382 k.p.c. oraz

art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 316 § 1 i 391 § 1 k.p.c., 166 k.p.c., 167 k.p.c. i art. 126 § 1

pkt 3 k.p.c. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego

rozpoznania, ewentualnie uchylenia także postanowienia Sądu pierwszej instancji i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W świetle zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej wymaga podkreślenia, że

podstawą zarzutów kasacyjnych może być jedynie naruszenie przepisów postępowania

przed sądem drugiej instancji. Tymczasem liczne zarzuty procesowe skarżącego zostały

skonstruowane w ten sposób, że podważa się w nich ocenę Sądu pierwszej instancji, że

pismo nabywcy nieruchomości z dnia 24 maja 2007 r. stanowiło wniosek o oznaczenie

dłuższego terminu uiszczenia ceny nabycia, złożony na podstawie art. 967 k.p.c. oraz

zasadność postanowienia, którym ten wniosek uwzględniono. Nie może przy tym ulegać

wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji wniosek ten uwzględnił stosując art. 967 k.p.c.,

niezależnie od sposobu redakcji postanowienia z dnia 6 lipca 2007 r. Bezprzedmiotowy

był zatem zarzut naruszenia art. 166, gdyż przepis ten nie był stosowany.

Postanowienie, które Sąd pierwszej instancji wydał na podstawie art. 967 k.p.c.

nie podlegało bezpośrednio zaskarżeniu, ale mogło być podważone w oparciu o art. 380

k.p.c., przy zaskarżeniu postanowienia o przysądzeniu własności. Zażalenie dłużnika na

postanowienie

o

przysądzeniu

własności,

sporządzone

przez

kwalifikowanego

pełnomocnika, nie zawierało jednak wniosku o rozpoznanie zasadności postanowienia z

dnia 6 lipca 2007 r. Sąd drugiej instancji rozpoznając zażalenie nie miał w związku z tym

podstaw by ewentualnie zakwestionować oznaczenie przez Sąd Rejonowy dłuższego

terminu do uiszczenia ceny nabycia nieruchomości i zasadnie ograniczył rozpoznanie

zażalenia do oceny, czy nabywca w terminie określonym przez sąd uiścił całą cenę za

nieruchomość i uprawomocniło się postanowienie o przybiciu.

Ponieważ postanowienie z dnia 6 lipca 2007 nie było przedmiotem oceny Sądu

drugiej instancji nie mógł on naruszyć art. 967 k.p.c. W konsekwencji prawidłowa była

jego ocena, że cena nabycia została uiszczona w terminie i nie został też naruszony art.

969 § 1 k.p.c., art. 995 k.p.c., art. 998 § 1 k.p.c. oraz inne przepisy postępowania

wymienione w skardze.

Z tych samych względów nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art.

65 § 1 k.c., podniesiony również w związku z kwestionowaniem charakteru pisma

nabywcy nieruchomości z dnia 24 maja 2007 r.

Sąd Okręgowy oddalając zażalenie nie naruszył też art. 7 Konstytucji. Ta norma

konstytucyjna, nakazująca organom władzy publicznej działanie na podstawie i w

granicach prawa, była respektowana w postępowaniu zażaleniowym, skoro Sąd

Okręgowy rozpoznał zarzuty zawarte w zażaleniu, co było jego funkcją, a czynności

procesowych dokonał w zgodzie z przepisami procedury. Właśnie te przepisy, a nie

ogólna norma konstytucyjna decydują w przypadku postępowania sądowego o

zgodności z prawem i działaniu w granicach prawa. Brak naruszenia tych przepisów

oznacza, że nie został naruszony także art. 7 Konstytucji.

Z przyczyn wyżej wskazanych skarga kasacyjna była pozbawiona uzasadnionych

podstaw i podlegała oddaleniu na podstawie art. 39814 k.p.c.