I CSK 118/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 118/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Wojewody […]‎przeciwko J. D. i S. D.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 października 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanych ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ‎ i nie obciąża pozwanych kosztami postępowania‎ kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.We wniesionej przez pozwanych skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania (s. 3 - 7 skargi) oparty został na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Sformułowane w ujęciu strony skarżącej zagadnienia nie odpowiadają wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Najpierw sprowadzają się one do szczegółowej relacji przebiegu obu procesów, a następnie oczekiwania dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni art. 411 pkt 2 i 3 k.c. i ich wzajemnej relacji, jak również przytaczania zarzutów z podstaw skargi kasacyjnej.

Skarżący wręcz utożsamiają potrzebę dokonania wykładni art. 411 pkt 3 k.c. z istnieniem zagadnienia prawnego (s. 7 skargi, pkt 24), co nie jest uzasadnione, uwzględniając odrębność obu przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Ponieważ skarżący twierdzą, że ich skarga jest oczywiście uzasadniona (s. 3 i s. 7 skargi), powinni przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość" skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Skarga kasacyjna pozwanych nie przedstawia wyraźnie wyodrębnionego w stosunku do uzasadnienia podstaw kasacyjnych tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi, a wręcz odsyła do uzasadnienia podstaw kasacyjnych (s. 7 skargi, pkt 27). Skarżący nie przekonali zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. aw