I CSK 1160/22 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 1160/22 POSTANOWIENIE Dnia 9 listopada 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Leszek Bosek w sprawie z wniosku S. N.‎przy uczestnictwie M. S.‎o zniesienie współwłasności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 listopada 2022 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie‎z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt II Ca 2301/20, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. ustala, że wnioskodawca i uczestnik ponoszą koszty postępowania kasacyjnego związane ze swym udziałem w sprawie.

UZASADNIENIE

S. N. wniósł o zniesienie współwłasności nieruchomości położonej w miejscowości B. (gmina […]), stanowiącej działkę nr […] o powierzchni 0,55 ha, poprzez przyznanie własności na swoją rzecz oraz o zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz M. S. tytułem spłaty kwoty 10 000 zł. Postanowieniem częściowym z 16 września 2020 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Nowej Huty stwierdził, że M. S. nabył z dniem 22 grudnia 2014 r. w drodze zasiedzenia udział wynoszący 3/4 części w prawie własności nieruchomości położonej w B., gm. […] oznaczonej jako działka nr […] o powierzchni 0,55 ha, obręb 0001, dla której Sąd Rejonowy dla Krakowa Podgórza w Krakowie prowadzi księgę wieczystą […], stając się tym samym właścicielem całości tej nieruchomości.Postanowieniem z 11 lutego 2021 r.

Sąd Okręgowy w Krakowie zmienił ww. postanowienie w ten sposób, że wniosek M. S. o zasiedzenie oddalił. Od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie skargę kasacyjną wywiódł uczestnik, zaskarżając je w całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołał się na wystąpienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy skarżącego, a zarazem doniosłe dla systemu prawa i nowe – w znaczeniu nierozwiązane dotąd w orzecznictwie.

Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz szczegółowego uzasadnienia (por. postanowienia SN z: 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05; 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07; 26 września 2005 r., II PK 98/05; 10 stycznia 2019 r., I UK 503/17; 10 maja 2019 r., I CSK 627/18; 30 listopada 2020 r., IV CSK 363/20). Istotne zagadnienie prawne musi mieć charakter rzeczywisty, generalny i abstrakcyjny (por. postanowienia SN z: 16 września 2002 r., I PKN 691/01; 11 września 2014 r., III SK 22/11).

Nie może być jednocześnie zagadnieniem pozornym, którego wyjaśnienie nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w ustalonym stanie faktycznym (por. postanowienie SN z 26 września 2005 r., II PK 98/05).Skarżący nie sformułował żadnego zagadnienia prawnego, które spełniałoby wymagania ukształtowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Ograniczył się jedynie do przedstawienia kwestii, których treść odpowiada podniesionym zarzutom kasacyjnym. Wątpliwości skarżącego w zakresie nieprzeprowadzenia przez Sąd II instancji rozprawy, pomimo złożonego wniosku oraz brak zawiadomienia pełnomocnika o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, nie znajdują uzasadnienia wobec jednoznacznej treści art. 15zzs7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.

Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Za zagadnienie prawne nie można również uznać pytania skarżącego, czy sąd może wydać orzeczenie na podstawie dokumentów, których autentyczność bada prokuratura, a na podstawie których sąd stwierdził, że uczestnik w latach 1984- 2018 nie manifestował swojego posiadania działki. Skarżący nie wyjaśnił na czym polega precedensowy charakter przedstawionego zagadnienia, ograniczył się wyłącznie do przytoczenia okoliczności sprawy, co nie koresponduje z publicznoprawną funkcją skargi kasacyjnej.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł również na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że w celu stwierdzenia oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga się wykazania sprzeczności zaskarżonego orzeczenia z przepisami prawa, których wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości albo jego wydania w wyniku oczywiście błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce, gdy zarzucane uchybienia dotyczą kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa, które są widoczne prima facie, bez konieczności głębszej analizy (por. min.: postanowienia Sądu Najwyższego z: 15 kwietnia 2021 r., IV CSK 617/20; 23 czerwca 2017 r., II CSK 41/17; 1 marca 2013 r., I CSK 491/12; 21 lutego 2008 r., II UK 307/07; 8 marca 2002 r., I PKN 341/01). Skarżący w żaden sposób nie wykazał kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa, których wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości.

Nie przytoczył bowiem żadnych argumentów świadczących o tym, że naruszenie prawa ma charakter oczywisty, w rozumieniu 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Nie przedstawienie przez skarżącego stosownej argumentacji w zakresie kwalifikowanego charakteru naruszenia przepisów prawa, zwalniało Sąd Najwyższy z dalszych rozważań w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania oraz na podstawie art. 520 § 1 k.p.c. rozstrzygnął o kosztach postępowania kasacyjnego. [as]