I CSK 115/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 115/06

POSTANOWIENIE

Dnia 21 czerwca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Marian Kocon

w sprawie z wniosku Miasta Stołecznego Warszawy

przy uczestnictwie D. Ł.

o wpis,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 czerwca 2006 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 22 lipca 2005 r.,

oddala skargę kasacyjną i zasądza od wnioskodawcy na rzecz

uczestniczki postępowania kwotę 1.800 zł tytułem zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w dniu 19.07.2004 r. dokonał w dziale I księgi wieczystej nr X.

obejmującej m.in. działkę o numerze ewidencyjnym 27/5, położoną w W. - gminie

R. przy ul. K., S.

i C., o powierzchni 11 arów i 42 m2 wpisu dotyczącego

odłączenia tej nieruchomości i przyłączenia jej

- na podstawie wniosku miasta

stołecznego Warszawy z dnia 19.12.2003 r. do księgi wieczystej nr Y.

Sąd Okręgowy - na skutek apelacji D. Ł. – zmienił to orzeczenie i wniosek

oddalił, nakazując Sądowi Rejonowemu wykreślenie zaskarżonego wpisu. Sąd ten

podniósł, że składając wniosek m.st. Warszawa nie złożyło ostatecznej decyzji

wywłaszczeniowej obejmującej działkę 27/5. Dołączenie do odpowiedzi na apelację

kserokopii decyzji wywłaszczeniowej nie może uzasadniać oddalenia apelacji,

skoro dokument ten powinien być złożony w oryginale.

Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną od tego orzeczenia. Zarzucił

naruszenia art. 382 i 6268 § 2 k.p.c. co miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz

w zakresie przepisów prawa materialnego naruszenie art. 23 ust. 1 i 2, 30 i 31

ustawy z dnia 12.03.1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości, art.

5 ust. 1 i 20 ust. 1 ustawy z dnia 10.05.1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę

o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, art. 20 ust.

1 ustawy o ustroju m.st. Warszawy, a także art. 31 ust. 2 ustawy o księgach

wieczystych i hipotece. Wnioskodawca kwestionuje stanowisko Sądu Okręgowego,

iż nie przedstawił oryginału decyzji wywłaszczeniowej w odniesieniu do spornej

działki. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy

Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Prawidłowe rozstrzygnięcie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wpis

w postępowaniu wieczystoksięgowym wymaga uwzględnienia przede wszystkich

zakresu kognicji sądu wieczystoksięgowego określonego w art. 626 8 § 2 k.p.c.

Zgodnie z tym przepisem sąd – rozpoznając wniosek – bada jedynie treść i formę

wniosku, dołączone do wniosku dokumenty oraz treść księgi wieczystej.

Tak określona kognicja sądu wieczystoksięgowego dotyczy nie tylko postępowania

przy wpisie, lecz także przy rozpoznaniu apelacji od wpisu. Należy przy tym

zauważyć, że w obowiązującym stanie prawnym brak jest odpowiednika art. 48 ust.

2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Oznacza to, że obecnie każda

przeszkoda do dokonania wpisu uzasadnia oddalenie wniosku bez wzywania do jej

usunięcia, jak to miało miejsce poprzednio, kiedy to sąd mógł wyznaczyć

wnioskodawcy odpowiedni termin do usunięcia przeszkody, z ważnych powodów

termin przedłużyć i dopiero po bezskutecznym upływie terminu odmówić dokonania

wpisu.

Wychodząc z tych założeń stwierdzić należy, że wniosek złożony przez m.st.

Warszawę zmierzał do założenia nowej księgi wieczystej dla działki o numerze

ewidencyjnym 18/12 oraz m.in. do odłączenia z księgi wieczystej KW nr X. działki

ewidencyjnej nr 27/05, o powierzchni 1142 m2, powstałą w wyniku podziału działki

27/2 i przyłączenie jej do nowo założonej księgi wieczystej dla działki 18/12 oraz

wpisanie w dziale II tej księgi wieczystej prawa własności na rzecz m.st. Warszawy.

Jako

dokumenty

uzasadniające

ten

wniosek

przedłożono:

decyzję

wywłaszczeniową z Urzędu Dzielnicowego z dnia 17.07.1975 r. decyzję

komunalizacyjną Wojewody Mazowieckiego z dnia 5.12.2000 r. oraz decyzję

Prezydenta

m.st.

Warszawy

z

dnia

12.03.2003

r.

w sprawie

podziału

nieruchomości.

Badając – zgodnie z art. 6268 § 2 k.p.c. treść tych dokumentów stwierdzić

należy co następuje: Z przedstawionej decyzji wywłaszczeniowej wynika,

że wywłaszczeniem

objęto

część

działki

o

numerze

ewidencyjnym

26,

o powierzchni 3054 m2, która jest własnością nieustalonych osób i pozostaje we

władaniu S. M. i C. W. Decyzja komunalizacyjna dotyczy działki 27/2 o powierzchni

1445 m2, objętej księgą wieczystą Kw nr X., natomiast decyzja podziałowa objęła

m.in. działkę 27/2, z której wyodrębniono działki nr 27/4 o powierzchni 108 m2, nr

27/5 o powierzchni 1242 m2 oraz działkę 27/6 o powierzchni 195 m2. Z treści tych

dokumentów, które miały uzasadniać żądanie wniosku, nie sposób wykazać

twierdzenia

wnioskodawcy,

że

wskazana wyżej

decyzja

wywłaszczeniowa

dotycząca części działki ewidencyjnej nr 26, objęła także działkę nr 27/2, z której

wyodrębniono następnie działki 27/4, 27/5 i 27/6. Jeśli więc Sąd Okręgowy

stwierdza, że nie przedstawiono oryginału decyzji wywłaszczeniowej w odniesieniu

do działki 27/2 względnie do powstałej z jej podziału działki 27/5, to ma rację, gdyż

decyzja wywłaszczeniowa na którą powołuje się wnioskodawca dot. części działki

nr

26. Tej zasadniczej

przeszkody

nie

eliminują

też

dalsze

dokumenty

przedstawione przez wnioskodawcę. Z jednej strony z zaświadczenia (k. 92)

wynika, że działka nr 27/2 powstała z podziału działki nr 27, co wprowadzono do

ewidencji gruntów w 1996 r., natomiast z uwag geodety wniesionych na wyrysie z

mapy ewidencyjnej wynika, iż działki nr 26/1 i 27/2 stanowią część wywłaszczonej

działki nr 26. Jest to wiec zasadnicza rozbieżność, która winna być wyjaśniona i

odpowiednio

udokumentowana

przez

wnioskodawcę

przed

wszczęciem

postępowania wieczystoksięgowego. Nie ma przy tym znaczenia, że w decyzji o

odszkodowaniu wymieniono część działki nr 26 i 27, skoro podstawą wpisu jest

decyzja wywłaszczeniowa, a nie decyzja o odszkodowaniu.

Mając na uwadze treść art. 6268 § 2 k.p.c., z którego wynika

niedopuszczalność prowadzenia jakichkolwiek własnych dowodów i dokonywania

na ich podstawie ustaleń trzeba stwierdzić, że dołączone do wniosku dokumenty

nie stanowią podstawy wpisu żądanego przez wnioskodawcę. Z tego względu

skargę kasacyjną należało oddalić (art. 39814 k.p.c.).