I CSK 111/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 111/05

POSTANOWIENIE

Dnia 17 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Żyznowski (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z wniosku Syndyka masy upadłości „M.” Spółki z o.o. w likwidacji

przy uczestnictwie Z.P.

o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 marca 2006 r.,

skargi kasacyjnej uczestnika postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego w W.

z dnia 22 kwietnia 2005 r., sygn. akt [...],

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w W., po rozpoznaniu wniosku syndyka masy upadłości „M.”

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „w likwidacji”, postanowieniem z dnia 13

września 2004 r. pozbawił uczestnika postępowania Z.P. prawa prowadzenia

działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji członka rady

nadzorczej, reprezentanta lub pełnomocnika w spółce handlowej, przedsiębiorstwie

państwowym, spółdzielni, fundacji lub stowarzyszeniu na okres trzech lat. Sąd

Okręgowy w W. oddalił apelację uczestnika postępowania od powyższego

postanowienia, przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia

faktyczne i ich ocenę prawną.

K.P. pełnił funkcję prezesa zarządu spółki „M.” od 2002 r. W dniu 7 maja

2003 r. doręczono mu wyrok Sądu Arbitrażowego przy Krajowej Izbie Gospodarczej

z dnia 18 kwietnia 2003 r. zasądzający od wymienionej spółki na rzecz E.Ł., Ł.Ł. i

M.K. – wspólników spółki cywilnej „D.” kwotę 297.205,50 zł wraz z ustawowymi

odsetkami od dnia 8 grudnia 2000 r. i kosztami postępowania (łącznie ponad

450.000 zł). W tym czasie spółka „M.” dysponowała środkami pieniężnymi w kwocie

ok. 100.000 zł i ruchomościami o wartości 10.000 – 12.000 zł. Według bilansu

sporządzonego na dzień 1 stycznia 2003 r. wartość jej aktywów wynosiła

188.910,79 zł, a zysk za cały 2002 r. zaledwie 7.542,45 zł. W 2003 r. działalność

spółki przynosiła już straty. Uczestnik postępowania w dniu otrzymania wyroku

Sądu Arbitrażowego miał świadomość, iż spółka nie dysponuje majątkiem

wystarczającym na zaspokojenia należności wynikających z tego orzeczenia, a tym

samym, że długu tego nie będzie w stanie uregulować. Wiedząc o zaistnieniu

podstaw do zgłoszenia upadłości spółki wniosek w tym przedmiocie zgłosił

skutecznie

dopiero

w

dniu

września

2003

r.,

a

więc

po

upływie

dwutygodniowego terminu przewidzianego w art. 5 Rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe.

Upadłość spółki w wyniku rozpoznania tego wniosku ogłoszona została w dniu

22 października 2003 r. Wcześniej złożony przez uczestnika postępowania w tym

przedmiocie wniosek (22 lipca 2003 r.) został zwrócony z powodu nie usunięcia

w terminie braków formalnych.

Sąd Okręgowy uznał, że spełnione zostały przesłanki orzeczenia wobec

uczestnika postępowania sankcji przewidzianej w art. 373 ust. 1 pkt 1 Prawa

upadłościowego i naprawczego. K.P., zamiast wykonać w ustawowym terminie

obowiązek zgłoszenia upadłości spółki, w pierwszej kolejności podjął inne, zbędne

czynności. Zwołał dwukrotnie nadzwyczajne zgromadzenia wspólników, na których

podjęto uchwały zmierzające, najpierw do likwidacji, a następnie do rozwiązania

spółki. Takie postępowanie, będące przejawem niedbalstwa, wskazuje na

zawinione opóźnienie się ze zgłoszeniem wniosku o ogłoszenie upadłości. Sąd

Okręgowy stanął przy tym na stanowisku, iż zgodnie z treścią art. 540 ustawy

Prawo upadłościowe i naprawcze do postępowań w sprawach o orzeczenia zakazu

prowadzenia działalności gospodarczej oraz pełnienia określonych funkcji,

wszczętych – jak miało to miejsce w konkretnym stanie faktycznym - po wejściu w

życie tej nowej regulacji, stosuje się zawarte w niej przepisy.

W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach określonych w art. 3983 §

1 k.p.c. uczestnik postępowania zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie:

1. art. 381 w zw. z art. 13 § 2 w zw. z art. 376 ust. 1 Ustawy z dnia

29 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze oraz art. 382 w zw. z art. 376

ust. 1 Ustawy z dnia 29 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze, co mogło

mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. art. 540 i art. 373 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 29 lutego 2003 r. Prawo

upadłościowe i naprawcze, art. 172 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej z dnia 24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe oraz art. 3 k.c. i art. 2

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe

zastosowanie;

3. art. 373 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 29 lutego 2003 r. Prawo

upadłościowe i naprawcze w zw. z art. 1 § 1 i § 2 rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe,

przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

4. art. 45 ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

poprzez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także art. 232 w zw.

z art. 236 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 w zw. z art. 376 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lutego

2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze i w zw. z art. 45 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które to uchybienie mogło mieć wpływ na

wynik sprawy.

Powołując się na te zarzuty uczestnik postępowania wniósł o uchylenie

zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do

ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie także postanowienia Sądu

Rejonowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, bądź

też o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy przez

oddalenie wniosku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu kwestionującego

prawidłowość wyboru norm prawnych właściwych do oceny rozpoznawanego

wniosku. Przesądzenie tej kwestii determinować będzie ocenę zasadności dalszych

zarzutów.

Sankcja

w

postaci

zakazu

prowadzenia

działalności

gospodarczej

wprowadzona została do polskiego systemu prawnego ustawą z dnia 31 lipca 1997

r. o zmianie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia

24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr

117, poz. 751). Podstawy zastosowania tego środka i zasady postępowania

w przedmiocie jego orzeczenia określone zostały w dodanym do wymienionego

rozporządzenia (tekst jedn.: Dz. U. z 1991 r., Nr 118, poz. 512 ze zm.; dalej:

„p.u.1934”) art. 172. Przewidziano w nim obowiązek orzeczenia przez sąd

upadłościowy (w postępowaniu wszczynanym z urzędu) wobec osób, które nie

wykonały w określonym terminie ciążącego na nich obowiązku zgłoszenia wniosku

o ogłoszenie upadłości, zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na własny

rachunek oraz pełnienia funkcji reprezentanta lub pełnomocnika przedsiębiorcy,

członka rady nadzorczej i komisji rewizyjnej w spółce akcyjnej, z ograniczoną

odpowiedzialnością lub spółdzielni na okres od dwóch do pięciu lat. Sankcja ta

utrzymana została w ustawie z dnia 29 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe

i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze zm.; dalej: „p.u.n.” lub „ustawa”), która

weszła w życie z dniem 1 października 2003 r. Poddana ona jednak została

istotnym modyfikacjom. Ustawodawca m.in. odstąpił od zasady wszczynania

postępowania w przedmiocie orzeczenia zakazu z urzędu na rzecz zasady

skargowości, poszerzył katalog przyczyn usprawiedliwiających orzeczenie tego

środka, wprowadził fakultatywność jego stosowania, wydłużył okres, na jaki może

on być orzeczony, rozszerzył zakres funkcji objętych zakazem oraz ustanowił

przedawnienie orzekania o tej sankcji (art. 373 – 377). Co do osób, które opóźniły

się z wykonaniem obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości

(podobnie, jak i dopuszczających się innych konkretnie wskazanych nagannych

zachowań) możliwość orzeczenia zakazu uwarunkowana została stwierdzeniem

winy. Czasowy zakres stosowania przepisów normujących orzekanie o zakazie

prowadzenia działalności gospodarczej przewidzianych w poprzedniej i nowej

regulacji określony został w art. 540 p.u.n. Zgodnie z tym przepisem, do

postępowań wszczętych przed dniem wejście w życie ustawy, na podstawie art. 17 2

p.u.1934, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Według skarżącego, art. 373 ust. 1 p.u.n., jako przepis prawa materialnego,

nie może stanowić podstawy do oceny skutków zdarzeń prawnych zaistniałych pod

rządami p.u.1934. Unormowanie zawarte w art. 540 p.u.n. określa jedynie zakres

obowiązywania w czasie przepisów regulujących postępowanie. Nie odnosi się

natomiast do norm praw materialnego. Czasowy zakres stosowania tych przepisów

należy rozstrzygać w oparciu o art. 3 k.c. i art. 2 Konstytucji, a więc

z poszanowaniem w zasady lex retro non agit. Materialnoprawnych przesłanek

orzeczenia wobec uczestnika postępowania sankcji za opóźnienie się ze

zgłoszeniem wniosku o ogłoszenie upadłości trzeba zatem poszukiwać w art. 17 2

p.u.1934.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu stwierdzić należy, iż nie

znajduje on usprawiedliwienia. Nie można podzielić zapatrywania skarżącego,

zgodnie z którym określone w art. 540 p.u.n. reguły intertemporalne odnoszą się

jedynie do przepisów proceduralnych stosowanych w postępowaniu o orzeczenie

zakazu prowadzenia działalności gospodarczej. Wniosku takiego nie uzasadnia

posłużenie się przez ustawodawcę w tym unormowaniu wskazaniem, że przepisy

dotychczasowe stosuje się „do postępowań” wszczętych na podstawie art. 17 2

p.u.1934. Gdyby w przepisie tym istotnie chodziło o przyjęcie rozwiązania

zmierzającego do zawężenia zakresu objętej w nim regulacji we wskazywanym

prze skarżącego kierunku, to zamiar taki zostałby wypowiedziany w sposób

wyraźny przy użyciu formuły jednoznacznie wyłączającej stosowanie prawa

materialnego. Art. 540 p.u.n. odwołuje się do pojęcia „przepisy” bez rozróżnienia ich

procesowego lub materialnoprawnego charakteru. Oznacza to, że normy prawa

materialnego nie zostały wyłączone spod działania tego przepisu i pozostają

w zakresie jego unormowania. Podobnie zresztą skonstruowane zostały normy

prawa międzyczasowego odnoszące się do postępowania upadłościowego

i układowego (art. 536 – 538 p.u.n.). Jest to zabieg celowy, zmierzający do oparcia

przyjętych

regulacji

intertemporalnych

na znanych

technice

prawodawczej

zasadach dalszego działania ustawy dawnej oraz bezpośredniego stosowania

ustawy nowej. Obie te zasady dotyczą stosowania prawa (dawnego lub nowego) od

momentu obowiązywania nowej ustawy. Są to więc reguły działające „na

przyszłość”. Bezpośrednie stosowanie ustawy nowej nie prowadzi do przełamania

zasady lex retro non agit, gdyż ta zakazuje regulowania przez prawo zdarzeń

prawnych i ich skutków zrealizowanych w czasie, gdy konkretny przepis jeszcze nie

obowiązywał. O retroakcji nie może być mowy w sytuacji, gdy następstwa prawne

zdarzeń, które miały miejsce pod rządami norm dawnych, do czasu wejścia w życie

norm nowych podlegają działaniu norm dawnych, a od tego czasu – regulacji norm

nowych. Taki sposób rozwiązania kolizji norm prawnych w czasie realizuje zasada

bezpośredniego (retrospektywnego) działania ustawy nowej, z której ustawodawca

może korzystać, jeżeli przemawia za tym ważny interes publiczny (por. wyroki

Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 2 marca 1993 r., K 9/92, OTK 1993/1/6; z dnia

28 kwietnia 1999 r., K 3/99, OTK 1999/4/73; z dnia 13 marca 2000 r., K 1/99, OTK

2000/2/59).

Naruszenia prawnych rygorów prowadzenia działalności gospodarczej

stwarzają poważne zagrożenia dla bezpieczeństwa obrotu gospodarczego, praw

i wolności innych podmiotów, zwłaszcza przedsiębiorców. Dlatego też orzekana

w związku z tymi naruszeniami sankcja zakazu – jak podkreślił Trybunał

Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 lipca 2002 r., P 12/01, OTK

2002/4/50 - nie służy stosowaniu represji, lecz m.in. eliminacji owych zagrożeń.

Pogłębiająca

się

tendencja

w przedmiocie

orzeczenia

wzrostu

zakazu

liczby

prowadzenia

postępowań

wszczynanych

działalności

gospodarczej

i nieefektywność dotychczasowej regulacji w tym zakresie skłoniły ustawodawcę do

zastosowania nowych rozwiązań zgodnie z zasadami określonymi w art. 540 p.u.n.

Przyjęcie tej metody regulacji stosowania norm dawnych i nowych nie narusza

zakazu wstecznego działania prawa. Wprowadza natomiast w ściśle określonym

momencie przejrzysty i uwzględniający aktualne warunki społeczno – gospodarcze

stan prawny, pozwalający jednakowo traktować wszystkie osoby podlegające

sankcji zakazu. Celów tych nie dałoby się osiągnąć odczytując treść art. 540 p.u.n.

w sposób proponowany przez skarżącego. Gdyby bowiem stanąć na stanowisku,

że - w myśl tego przepisu - w sprawach wszczętych na podstawie art. 17 2 p.u.1934

należy stosować, również po dniu wejścia w życie ustawy, dawne normy prawa

materialnego, oznaczałoby to dopuszczalność orzekania zakazu w oparciu

o domniemanie winy w opóźnieniu się ze zgłoszeniem wniosku o ogłoszenie

upadłości, bez ograniczenia w czasie. Zauważyć w związku z tym należy, że

stosownie do treści art. 373 ust. 1 pkt 1p.u.n. przesłanką orzeczenia wymienionej

w nim sankcji jest stwierdzenie winy w uchybieniu terminowi do zgłoszenia

upadłości, zaś art. 377 p.u.n. możliwość zastosowania tego środka obwarował

terminem prekluzyjnym prawa materialnego. Art. 172 p.u.1934 ograniczeń takich nie

przewiduje. Akceptacja poglądu skarżącego prowadziłaby zatem do wniosku, iż po

wejściu w życie nowej regulacji stosowanie sankcji zakazu wobec osób, które

zaniechały zgłoszenia w przepisanym terminie wniosku o ogłoszenie upadłości,

podlegałoby dwóm różnym reżimom prawnym stosowanym równolegle i to

w nieokreślonej perspektywie czasowej. Takiego rozwiązania nie można przypisać

racjonalnemu prawodawcy.

Przedstawiona wyżej wykładnia art. 540 p.u.n. nie oznacza wyłączenia

stosowania przepisów p.u.1934. do oceny samego faktu opóźnienia się

z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, jeśli zdarzenie to miało miejsce pod rządem

tych unormowań. Formalne uchylenie lub zmiana przepisu nie zawsze oznacza

utratę mocy obowiązującej wyrażonych w nim norm prawnych. Za przepis

zachowujący moc obowiązującą uznać należy taki, który wprawdzie został

formalnie derogowany, ale – wobec braku odmiennej woli ustawodawcy - nadal ma

zastosowanie do ustalenia wystąpienia określonego zdarzenia w czasie, w którym

przepis ten obowiązywał. Treść art. 540 p.u.n. ograniczeń w tym zakresie nie

zawiera. Jakkolwiek w art. 373 ust.1 pkt 1 p.u.n. opóźnienie się z obowiązkiem

zgłoszenia upadłości, jako przesłanka orzeczenia zakazu, została ujęta w taki sam

sposób, jak w art. 172 p.u.1934, to jednak zgodnie z nowym unormowaniem

zastosowanie przewidzianej w nim sankcji uwarunkowane zostało – jak już

wspomniano - stwierdzeniem winy w tym opóźnieniu. Prawidłowo zatem Sąd

Okręgowy, dokonując ustalenia, czy uczestnik postępowania uchybił terminowi do

zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, odwołał się do treści art. 5 p.u.1934,

rozważając zaś zasadność orzeczenia zakazu badał, czy uchybienie to było

zawinione. Odmienne stanowisko skarżącego, upatrujące w takiej ocenie

retroaktywnego zastosowania art. 373 ust. 1 pkt 1 p.u.n., nie znajduje żadnego

uzasadnienia.

Wsparciem dla zaprezentowanego kierunku wykładni art. 540 p.u.n. mogą

być też wypowiedzi innych składów orzekających Sądu Najwyższego wyraźnie

wskazujące na zasadność stosowania art. 373 ust. 1 pkt 1 p.u.n. w stanach

faktycznych analogicznych do występującego w rozpoznawanym przypadku, tj.

obejmujących sytuację, gdy niezgłoszenie w terminie wniosku o ogłoszenie

upadłości miało miejsce przed wejściem w życie ustawy z dnia 28 lutego 2003 r.

Prawo upadłościowe i naprawcze (por. uzasadnienia wyroków: z dnia 15 grudnia

2005 r., V CKN 415/05, nie publ.; z dnia 15 grudnia 2005 r., II CSK 15/05, nie

publ.).

Przechodząc

do

oceny

podniesionych

przez

skarżącego

zarzutów

naruszenia praw procesowego stwierdzić należy, że również i one nie zasługują na

uwzględnienie.

Zgodzić się trzeba z zapatrywaniem skarżącego, iż Sąd Okręgowy wadliwie

ocenił zasadność i prawidłowość przeprowadzenia przez Sąd pierwszej instancji

dowodu „z akt [...]” Sądu Rejonowego w W. obejmujących postępowanie

upadłościowe wobec Spółki „M.”. Decyzja o dopuszczeniu tego „dowodu” z urzędu

podjęta została z naruszeniem art. 232 zd. 2 k.p.c., przy czym – wbrew dyspozycji

art. 236 k.p.c. – w wydanym w tym przedmiocie postanowieniu nie zostały

sprecyzowane

fakty

podlegające

stwierdzeniu

za

pomocą

tego

„środka

dowodowego”. Skuteczne podważenie wadliwości stanowiska Sądu Okręgowego,

aprobującego takie postępowanie, wymagało przytoczenia nie tylko wskazanych

wyżej przepisów prawa procesowego (powołanych w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 32

ust. 1 Konstytucji), ale i – czego skarżący nie uczynił - unormowań naruszonych

przez Sąd drugiej instancji w związku z kontrolą prawidłowości przeprowadzenia

wzmiankowanego dowodu. Można jednak stwierdzić, że nawet prawidłowe

sformułowanie przez skarżącego podniesionego zarzutu nie mogłoby odnieść

wiązanego z nim skutku. Dopuszczony przez Sąd pierwszej instancji z urzędu

dowód „z akt [...]” nie miał dla ustalenia istotnych w sprawie okoliczności

faktycznych znaczenia, jakie przypisuje mu skarżący. Bezspornym pozostaje fakt,

iż w dniu 22 października 2003 r. ogłoszona została upadłość spółki, której

zarządcą

był

postanowienie

uczestnik

postępowania,

uprawomocniło

się.

a wydane

Orzeczenie

to

w

tym

przesądza

przedmiocie

o

istnieniu

przesłanek upadłości, co oznacza, że nie mogą one być już rozważane w

niniejszym postępowaniu. (art. 365 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. i art. 376 § 1

p.u.n.). Już w tym miejscu stwierdzić należy, że podjęta w skardze kasacyjnej

próba podważenia dokonanych w tym zakresie ustaleń (przy pomocy zarzutu

wypełniającego podstawę z art. 398 3 § 1 pkt 1 k.p.c., tj. naruszenia art. 373 ust.1

w zw. art. 1 § 1 i § 2 p.u.1934) skazana była na niepowodzenie.

Ogłoszenie upadłości Spółki „M.” nastąpiło na wniosek uczestnika

postępowania. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał on, że przyczyną utraty

płynności finansowej spółki było cofnięcie przez jej kontrahenta licencji na

wyłączną sprzedaż oprogramowania komputerowego, a powstania w jej majątku

stanu przewyżki pasywów nad aktywami – zasądzenie należności objętych

wyrokiem Sądu Arbitrażowego przy Krajowej Izbie Gospodarczej z dnia 18

kwietnia 2003 r. Przesłuchany w charakterze strony uczestnik postępowania

potwierdził powyższe okoliczności przyznając, że wyrok Sądu Arbitrażowego

doręczony mu został w dniu 7 maja 2003 r., i że wówczas już miał świadomość

niemożliwości uregulowania tego zobowiązania, gdyż w tym czasie spółka

dysponowała majątkiem o wartości około 112.000 zł, przy czym majątek ten mógł

ulec zwiększeniu o wierzytelność (z tytułu praw z licencji) w kwocie 180.000 zł.

Sąd pierwszej instancji dokonując ustaleń co do zawinionego opóźnienia się przez

uczestnika postępowania z wnioskiem o ogłoszenie upadłości powołał się na

powyższe twierdzenia wskazując, że znajdują one potwierdzenie w materiale akt

postępowania upadłościowego. Ustalenia te i płynące z nich wnioski zaaprobował

Sąd drugiej instancji. Nie jest więc tak – jak utrzymuje skarżący – że na wyniku

ostatecznej konkluzji co do spełnienia przesłanek orzeczenia kwestionowanego

zakazu zaważył nieprawidłowo przeprowadzony dowód. Na marginesie zauważyć

należy, iż część materiału z akt sprawy [...] złożona została w odpisach przez

wnioskodawcę do akt rozpoznawanej sprawy (m.in. odpisy wniosków o ogłoszenie

upadłości,

protokołu

nadzwyczajnego

zgromadzenia

wspólników

z dnia

12 czerwca 2003 r., spisu wierzycieli, bilansu dłużnika).

Za chybiony wreszcie uznać należy zarzuty naruszenia art. 381 w zw. z art.

13 § 2 k.p.c. oraz art. 382 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. w zw. z art. 376 ust. 1 p.u.n.

Słuszności tych zarzutów skarżący upatrywał w bezzasadnym oddaleniu przez

Sąd drugiej instancji wniosku dowodowego obejmującego symulacje bilansu

Spółki „M.”, zgłoszonego na etapie postępowania apelacyjnego. Wniosek ten

złożony został przez uczestnika postępowania w celu wykazania, że majątek

dłużnika w dniu 7 maja 2003 r. wystarczał na pokrycie jego zobowiązań. Uczestnik

powołał się na ten dowód przed Sądem drugiej instancji, gdyż dopiero

z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia dowiedział się, że zakaz prowadzenia

działalności gospodarczej orzeczony został na podstawie przesłanki, która nie była

objęta żądaniem wnioskodawcy i nie stanowiła przedmiotu badania sądu.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu trzeba zauważyć, iż przedstawione

przez uczestnika postępowania wyliczenia i symulacje w istocie nie są żadnym

środkiem dowodowym, a odzwierciedlają jedynie jego własne twierdzenia.

Skarżący mógł i powinien przytoczyć je w postępowaniu przed Sądem pierwszej

instancji, gdyż na rozprawie poprzedzającej wydanie orzeczenia wnioskodawca

wyraźnie powołał się na zawinione opóźnienie się ze zgłoszeniem wniosku

o ogłoszenie upadłości jako przesłankę usprawiedliwiająca zastosowanie sankcji

zakazu. Ubocznie zauważyć wypada, iż eksponowana w symulacjach uczestnika

postępowania wierzytelność z tytułu „zwrotu licencji” była brana pod uwagę

w hipotetycznych rozważaniach Sądu pierwszej instancji, zaaprobowanych przez

Sąd Odwoławczy, ale oceniona została jako nie mająca istotnego znaczenia.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c.

orzekł, jak w sentencji.