I CSK 104/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 104/05

POSTANOWIENIE

Dnia 17 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Gerard Bieniek

SSN Stanisław Dąbrowski

w sprawie ze skargi "T." Spółki z o.o. z siedzibą

w W. i "D. Ltd." Spółki z o.o. w W.

przeciwko "H. Ltd" Spółce z o.o. z siedzibą w Ł.

o uchylenie postanowienia sądu polubownego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 maja 2006 r.,

skargi kasacyjnej skarżących

od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 7 marca 2005 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Sądu

Okręgowego w W. z dnia 3 marca 2004 r.

Uzasadnienie

Dnia 21 grudnia 2001 r. Sąd Arbitrażowy przy Krajowej Izbie Gospodarczej

wydał postanowienie o sprostowaniu wyroku tego Sądu z dnia 26 czerwca 2001 r.

w ten sposób, że zamiast zasądzonej kwoty 4.195.742,07 zł wpisał kwotę

14.069.149,61 zł. Postanowienie o sprostowaniu zostało zaskarżone przez T. sp.

z o.o. w W. i D. Ltd sp. z o.o. w W. skargą o uchylenie wyroku sądu polubownego.

Postanowieniem z dnia 3 marca 2004 r. Sąd Okręgowy w W. skargę tę odrzucił,

uznając ją za niedopuszczalną.

Postanowieniem z dnia 7 marca 2005 r. Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie

na wskazane postanowienie Sądu Okręgowego. Sąd drugiej instancji przyjął, że

orzeczenie zaskarżone skargą o uchylenie wyroku sądu polubownego nie jest w

istocie wyrokiem sądu polubownego, gdyż nie może być uznane za orzeczenie co

do istoty. W konsekwencji, nie podlega ono zaskarżeniu skargą przewidzianą w

art. 712 k.p.c.

W skardze kasacyjnej skarżący T. sp. z o.o. w W. i D. Ltd sp. z o.o. w W.

zarzucili w ramach drugiej podstawy kasacyjnej naruszenie art. 712 § 1, art. 199 §

1 pkt 4 i art. 350 § 1 k.p.c., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w

całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji,

ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia Sądu

pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W myśl art. 712 k.p.c. (w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie

ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego, Dz.U. Nr 17, poz. 1478), skarga w nim przewidziana przysługuje od

wyroków sądu polubownego. Elementy konstrukcyjne wyroku sądu polubownego

określa art. 708 § 1 k.p.c., będący przepisem bezwzględnie obowiązującym. Do

elementów tych należy m.in. rozstrzygnięcie o żądaniach stron (art. 708 § 1 pkt 4

k.p.c.). W konsekwencji przyjąć trzeba, że każde orzeczenie sądu polubownego

zawierające wskazane elementy, w tym rozstrzygające o żądaniach stron, stanowi

wyrok sądu polubownego w rozumieniu przepisów księgi trzeciej k.p.c.,

niezależnie od formy nadanej mu przez sąd polubowny. W zaskarżonym

postanowieniu z dnia 21 grudnia 2001 r. Sąd Arbitrażowy zawarł następującą

sentencję: „postanawia sprostować pkt 2a sentencji wyroku z dnia 26 czerwca

2001 r. w ten sposób, że w miejsce kwoty 4.195.742,07 zł wpisać kwotę

14.069.149,61 zł”. Analiza przytoczonego sformułowania, a przede wszystkim

uzasadnienia orzeczenia, w którym dokonano nowych obliczeń będących

podstawą rozstrzygnięcia, prowadzi do wniosku, że w istocie Sąd Arbitrażowy

ponownie, w sposób odmienny rozstrzygnął o żądaniach stron. W żadnym

wypadku nie można przyjąć, że chodziło jedynie o zwykłą omyłkę rachunkową

powstałą przy zliczaniu wysokości poszczególnych pozycji składających się na

dochodzone roszczenie, a zatem o zwyczajny błąd popełniony w działaniach

rachunkowych. Innymi słowy, w omawianym wypadku mamy do czynienia

z merytorycznym,

a

nie

wyłącznie

proceduralnym

orzeczeniem

Sądu

Arbitrażowego przy Krajowej Izbie Gospodarczej.

Zaznaczyć należy, że Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie wielokrotnie

podkreślał, że o rodzaju środka odwoławczego powinien decydować przedmiot

rozstrzygnięcia, a

nie postać, jaką sąd nadał wydanemu orzeczeniu (m.in.

uchwała połączonych Izb Sądu Najwyższego: Cywilnej oraz Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 6 marca 1972, III CZP 27/71, OSNCP 1973, nr 1, poz. 1).

Pogląd ten odnosi się również do orzeczeń sądu polubownego.

Wszystko to prowadzi do wniosku, że orzeczenie z dnia 21 grudnia 2001 r.

należy zakwalifikować jako wyrok sądu polubownego. Omawiane orzeczenie

Sądu Arbitrażowego podlega zatem zaskarżeniu skargą o uchylenie wyroku sądu

polubownego przewidzianą w art. 712 k.p.c.

Z podanych względów, na podstawie art. 13 § 2 w zw. z art. 398 9 § 1 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

jc