I CSK 1025/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 1025/14‎ POSTANOWIENIE Dnia 25 sierpnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z powództwa E. S. i S. U.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie (…)‎o odszkodowanie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 sierpnia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódek od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; ‎nie obciąża powódek kosztami postępowania kasacyjnego ‎na rzecz pozwanego Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania.Skarżące opierają wniosek o przyjęcie skargi na istotnej zasadności skargi.

Stanowiska skarżących nie sposób jednak podzielić. Podstawą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżące uczyniły zarzut naruszenia art. 361 § 1 k.c. przez błędną ocenę przez oba Sądy meriti nieistnienia adekwatnego związku przyczynowego między wydaniem decyzji administracyjnej dotyczącej wywłaszczenia i odszkodowania, która nie objęła skarżących powódek, a szkodą powstałą przez utratę własności nieruchomości. Zarzut ten jest jednak sformułowany w oderwaniu od poczynionych i wiążących Sąd Najwyższy ustaleń faktycznych w sprawie.

Wynika z nich bowiem, że skarżącym ani ich poprzednikom prawnym nie mogło przysługiwać żadne roszczenie odszkodowawcze wobec niezłożenia, zgodnie z przepisami ustawy, wniosku o przyznanie własności czasowej. Okoliczność ta, jako bezsporna między stronami, doprowadziła trafnie Sąd Apelacyjny do wniosku o bezzasadności dochodzonego roszczenia. Podstawy kasacyjne zawarte w skardze w żadnym stopniu nie podważają tego kluczowego dla sprawy ustalenia.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. postanowił odstąpić od obciążenia skarżących kosztami postępowania kasacyjnego.