I CSK 100/25 · Sąd Najwyższy

I CSK 100/25 POSTANOWIENIE 27 listopada 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk na posiedzeniu niejawnym 27 listopada 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku Gminy K.‎z udziałem D.M., I.M., A.K., R.K. i Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie‎o rozgraniczenie,‎na skutek skargi kasacyjnej D.M.‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Koninie‎z 2 lipca 2024 r., I1 Ca 574/23, odrzuca skargę kasacyjną. a.w.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 25 lipca 2023 r. Sąd Rejonowy w Koninie dokonał rozgraniczenia nieruchomości położonych w obrębie ewidencyjnym P., jednostka ewidencyjna K., powiat k1, województwo w. oznaczonych numerami: […], stanowiącej własność D. i I. małżonków M.; […], stanowiącej własność R. i A. małżonków K.; […], stanowiącej własność R. i A. małżonków K.; […], stanowiącej własność Gminy K. – dla których Sąd Rejonowy w Koninie prowadzi bliżej oznaczone księgi wieczyste oraz numerem […], ‎z nieustalonym stanem prawnym a pozostającej we władaniu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Nadzoru Wodnego K. w sposób bliżej opisany (pkt I) oraz nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Koninie bliżej określone kwoty tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych (pkt II), zaś pozostałe koszty postępowania między stronami wzajemnie zniósł ‎(pkt III).Postanowieniem z 2 lipca 2024 r.

Sąd Okręgowy w Koninie oddalił apelację uczestników D.M. i I.M. od powyższego orzeczenia ‎(pkt 1), zasądzając od uczestników D.M. i I.M. na rzecz uczestników A.K. i R.K. koszty zastępstwa prawnego w instancji apelacyjnej (pkt 2).Uczestnik D.M. skargą kasacyjną zaskarżył postanowienie Sądu Okręgowego w Koninie z 2 lipca 2024 r. w całości, wnosząc na podstawie ‎art. 39815 § 1 k.p.c. – w przypadku jej uwzględnienia – o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji, albowiem sprawa wymaga istotnego uzupełnienia postępowania dowodowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać:

1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części;

2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie;

3) wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany. Na mocy art. 3985 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, ‎w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. Sąd drugiej instancji odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 3984 § 1, nieopłaconą oraz skargę, której braków nie usunięto ‎w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną.

Sąd Najwyższy odrzuca skargę kasacyjną, która podlegała odrzuceniu przez sąd drugiej instancji, albo zwraca ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.Zarówno wskazanie czy orzeczenie zaskarżone jest w całości, czy w części, jak też wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany należą do elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, bez których nadzwyczajny środek zaskarżenia traci swą istotę. Elementy te są ze sobą ściśle sprzężone, dlatego w orzecznictwie wymaga się ich bezwzględnej spójności redakcyjnej.

W przypadku, gdy zachodzi rozbieżność pomiędzy wymienionymi elementami, nie sposób twierdzić, że zakres zaskarżenia związany jest z zakresem wniosku kasacyjnego. Konieczne jest przy tym takie skonstruowanie skargi kasacyjnej, żeby zakresy te wynikały z bezpośrednio z jej treści, a Sąd Najwyższy nie był obciążony ich określeniem lub doprecyzowaniem w drodze jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 sierpnia 2020 r., I CSK 107/20; postanowienie Sądu Najwyższego z 31 maja 2011 r., ‎II CSK 688/10, postanowienie Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2011 r., ‎V CSK 272/10, postanowienie Sądu Najwyższego z 21 marca 2000 r., ‎II CKN 711/00).

Skarżący nie wypełnił wymogów formalnych skargi kasacyjnej, które decydują o jej istnieniu. Sformułowanie zawarte w skardze kasacyjnej, zgodnie z którym autor skargi kasacyjnej „wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia” i nie określa zakresu żądanego uchylenia i zmiany, obarczone jest błędem. Skarżący powinien zawsze wprost wskazać czy domaga się uchylenia wyroku (postanowienia co do istoty sprawy) w całości czy w części (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2024 r., I CSK 4534/23). Sąd Najwyższy nie jest zaś upoważniony do zastępowania skarżącego ‎w tym względzie i samodzielnego przyjmowania żądanego zakresu, gdyż sformalizowanie postępowania kasacyjnego wyklucza analizę treści skargi pod kątem sprzężenia zakresu zaskarżenia i wniosku kasacyjnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 października 2013 r., III CZ 52/13).

Z tych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną ‎(art. 3986 § 3 k.p.c.). a.w. [a.ł] ‎