I CSK 10/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 10/12

POSTANOWIENIE

Dnia 15 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z powództwa A. K.

przeciwko Skarbowi Państwa - Centralnemu Zarządowi Służby Więziennej

o ochronę dóbr osobistych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 czerwca 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 lipca 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

przyznaje adw. M. G. od Skarbu Państwa (Sąd Apelacyjny)

kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł z należnym podatkiem VAT

z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z

urzędu w postępowaniu kasacyjnym, zasądza od powoda na

rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3600 (trzy

tysiące sześćset) zł z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko przez

powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym,

które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia

jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Sąd Najwyższy, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest

skarga kasacyjna, nie jest trzecią instancją sądową, lecz działa w interesie

publicznym,

wyjaśniając

istotne

zagadnienia

prawne,

dokonując

wykładni

przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane

w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Dlatego też nie

każda skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.

W niniejszej sprawie nie występuje wskazane we wniosku istotne

zagadnienie prawne. Zagadnieniem takim w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.

jest

zagadnienie

rozstrzygnięcie

nowe,

może

nierozwiązane

przyczynić się

dotąd

w

do rozwoju

orzecznictwie,

prawa.

którego

Jak wyjaśniono

w orzecznictwie Sądu Najwyższego przedstawienie okoliczności, uzasadniających

rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne

zagadnienie prawne, polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu

argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Konieczne jest wyjaśnienie,

jakie zagadnienie prawne występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo

określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem,

na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem

rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienia z dnia

10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r.,

III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Skarżący w sposób ogólny odwołał się do wymienionej wyżej przesłanki,

przedstawiając pytania, na które – jego zdaniem – Sąd Najwyższy powinien

odpowiedzieć, nie przedstawił natomiast pogłębionego jurydycznie uzasadnienia

mającego przekonać, że występują okoliczności uzasadniające przyjęcia skargi do

rozpoznania.

Skarżący

podnosi

również,

że

skarga

kasacyjna

jest

oczywiście

uzasadniona. W takiej sytuacji należy jednak wskazać przepisy prawa, które

naruszono, a w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący w czym

wyraża się ta "oczywistość" i przedstawić argumenty wykazujące, iż rzeczywiście

skarga jest oczywiście uzasadniona. Ograniczenie się tylko do stwierdzenia,

że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, bez wskazania przepisów,

których naruszenie taki wniosek uzasadnia, nie spełnia wymagania uzasadnienia

wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, z dnia 18 stycznia 2006 r., II CSK 166/05 oraz

z dnia 3 kwietnia 2006 r., III CSK 85/06, nie publ.).

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd

Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c.