I CO 24/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CO 24/07

POSTANOWIENIE

Dnia 21 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Grzelka

w sprawie z wniosku Y. J. i s-ka sp.j. z siedzibą w W.

i A. J.

przy uczestnictwie Z. O.

o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 listopada 2007 r.,

skargi uczestnika postępowania o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego

z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn. akt I CSK 445/06,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2006 r. I CSK 445/06 Sąd Najwyższy

odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej uczestnika postępowania Z. O.

wniesionej od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 maja 2006 r.

wydanego w sprawie o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 3989 § 2 zdanie drugie k.p.c. postanowienie Sądu Najwyższego

nie wymagało pisemnego uzasadnienia i takowego nie zawierało.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 maja 2007 r. sygn. SK 68/06,

opublikowanym w Dzienniku Ustaw nr 106, poz. 731 z dnia 15 czerwca 2007 r.

orzekł o niezgodności z Konstytucją przepisu art. 3989 § 2 zdanie drugie k.p.c.

Powołując się na wymieniony wyrok uczestnik Z. O. wniósł skargę o

wznowienie postępowania przez Sądem Najwyższym wywołanego

wniesieniem

skargi kasacyjnej. Domagał się zmiany postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14

grudnia 2006 r. przez przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Podniósł, że

wobec braku uzasadnienia istnieje nieusuwalna wątpliwość, czy i w jakim zakresie

podstawy i motywy skargi kasacyjnej zostały w pełni przeanalizowane w

odniesieniu do przesłanek zasadności skargi kasacyjnej wymienionych w art. 398 9

§ 1 k.p.c. Powyższe, jak również okoliczność, że bez ponownego merytorycznego

rozpoznania skargi kasacyjnej na podstawie art. 398 9 § 1 k.p.c. żadne

rozstrzygnięcie nie będzie mogło być należycie uzasadnione zgodnie z wymogami

art. 387 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c. usprawiedliwia

- zdaniem skarżącego -

wystąpienie na podstawie art. 4011 k.p.c. ze skargą o wznowienie postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4011 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania

w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją aktu

normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W związku

z tym, że skarga o wznowienie postępowania ma na celu uchylenie lub zmianę

zaskarżonego orzeczenia (art. 409 k.p.c.) orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego

może być podstawą wznowienia postępowania wówczas, gdy stwierdzenie

niezgodności z Konstytucją dotyczy aktu normatywnego, którego treść była

podstawą rozstrzygnięcia w zaskarżonym orzeczeniu.

W rozpoznawanej sprawie podstawą odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania była ocena, że w sprawie nie występowało wskazywane przez

skarżącego istotne zagadnienie prawne ani potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości, a także nie zachodziła nieważność postępowania.

Prawną podstawą wydania zaskarżonego postanowienia w części obejmującej

rozstrzygnięcie były przepisy art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 3 w zw. z art. 39813 k.p.c.

stosowane a contrario, a nie powoływany przez skarżącego art. 3989 § 2 zdanie

drugie k.p.c. Ten ostatni przepis dotyczył kwestii sporządzenia pisemnego

uzasadnienia, a więc czynności z natury rzeczy późniejszej w stosunku do

czynności decyzyjnej sądu. Unormowanie kwestii sporządzenia pisemnego

uzasadnienia nie stanowiło podstawy orzekania o odmowie przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania ani nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Na podstawie

art. 3989 § 2 zdanie drugie k.p.c. Sąd Najwyższy jedynie nie uzasadnił pisemnie

swojego rozstrzygnięcia. Nie oznacza to, że potrzebę zajęcia w sprawie stanowiska

w związku z wnioskiem o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Sąd

Najwyższy rozważał według innych kryteriów niż czyniłby to obecnie począwszy od

dnia 15 czerwca 2007 r. Kryteria te, pozostawione przez ustawodawcę

dyskrecjonalnej władzy Sądu Najwyższego były i są takie same i wynikają z art.

3989 § 1 k.p.c.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 maja 2007 r. dotyczy zdania

drugiego art. 3989 § 2 k.p.c. Postanowienie będące przedmiotem skargi

o wznowienie postępowania, w części obejmującej odmowę przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, nie zostało wydane na podstawie art. 398 9 § 2 zdanie

drugie k.p.c. Mając to na względzie należało uznać, że skarga uczestnika

postępowania Z. O. o wznowienie postępowania w sprawie I CSK 445/06 Sądu

Najwyższego nie została oparta na podstawie, o której mowa w art. 401 1 k.p.c. w

związku z czym podlegała odrzuceniu (art. 410 § 1 k.p.c.).