I CO 20/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CO 20/13

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lipca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Wojciech Katner

w sprawie skargi Z. K. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem

Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2009 r., sygn. akt I CSK 491/08, w sprawie z

powództwa Z. K.

przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Skarbu Państwa

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2013 r.,

skargę odrzuca.

Uzasadnienie

W dniu 3 czerwca 2013 r. pełnomocnik powoda Z. K., radca prawny A. G.

wniosła do Sądu Najwyższego o wznowienia postępowania zakończonego

postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2009 r., I CSK 491/08,

którym odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Jak wydaje się

wynikać z treści zgłoszonego w piśmie żądania, stanowi ono skargę o wznowienie

postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym

orzeczeniem jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, przysługującym stronie

w ściśle określonych przepisami sytuacjach. Ponadto skarga musi spełniać

konieczne wymagania formalne przewidziane dla tego nadzwyczajnego środka, a

także być wniesiona w określonym terminie.

Wymagania właściwe dla skargi o wznowienie postępowania zawiera art.

409 k.p.c. W myśl tego przepisu skarga o wznowienie powinna czynić zadość

warunkom pozwu oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę

wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do

wniesienia skargi oraz wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.

Skarga złożona przez radcę prawnego A. G. tych wymagań nie spełnia. Brak jest w

skardze wskazania podstawy wznowienia, jej uzasadnienia, a także okoliczności

stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Powyższego nie sposób

także wywieść z obszernego uzasadnienia wniesionej skargi.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 409 k.p.c., skargę należało

odrzucić, o czym orzeczono jak w sentencji.