I CO 17/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CO 17/05

POSTANOWIENIE

Dnia 2 listopada 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa K. J. i Z. C.

przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie X. i Miastu W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 listopada 2005 r., na skutek

skargi powódek

o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu

Najwyższego z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt I CK (…),

uznaje się niewłaściwym i skargę powódek o wznowienie postępowania

przekazuje Sądowi Apelacyjnemu.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 405 k.p.c., do wznowienia postępowania z przyczyn

nieważności oraz na podstawie przewidzianej w art. 401 1 właściwy jest sąd, który

wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów różnych

instancji, właściwy jest sąd instancji wyższej. Do wznowienia postępowania na innej

podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał co do istoty sprawy. Skarżące

powołują się na podstawę wznowienia przewidzianą w art. 401 1 k.p.c., w

szczególności zaś na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 września 2005 r.,

P 18/04 (Dz. U. Nr 181, poz. 1524), którym orzeczono o niezgodności d. art. 160 §

5 kpa z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Oceniając zatem kwestię

właściwości sądu w odniesieniu do wniesionej skargi należy uwzględnić

okoliczność, że kognicja Sądu Najwyższego rozpoznającego kasację powódek od

wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 czerwca 2004 r., I ACA (..) była ograniczona i

wyznaczały ją granice zaskarżenia oraz podstawy kasacji (d. art. 39311 k.p.c.).

Powódki

w

kasacji

w

ramach

pierwszej

podstawy

kasacyjnej

- dotyczącej naruszenia prawa materialnego - zarzuciły jedynie naruszenie

art. 417 k.c. w zw. z art. 77 Konstytucji RP. Oznacza to, że Sąd Najwyższy

oddalając kasację nie opierał swego orzeczenia na podstawie przepisu prawnego,

którego konstytucyjność została podważona przez Trybunał Konstytucyjny.

W tym stanie rzeczy należało orzec, jak w sentencji.