I CO 10/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CO 10/12

POSTANOWIENIE

Dnia 4 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie ze skargi S. R. o wznowienie postępowania

zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r.

w sprawie z wniosku B. R.

przy uczestnictwie S. R.

o podział majątku,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 kwietnia 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Skarżący wniósł osobiście sporządzoną skargę o wznowienia postępowania

zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r., którym

odrzucono jego skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Apelacyjnego z 3

czerwca 2008 r. Zgodnie z art. 871 k.p.c., w postępowaniu cywilnym przed Sądem

Najwyższym

obowiązuje

przymus adwokacko-radcowski. Przymus ten

ma

charakter bezwzględny, co oznacza, że strony muszą być w tym postępowaniu

reprezentowane przez adwokata lub radcę prawnego. Samodzielny, osobisty udział

strony w postępowaniu kasacyjnym, bez przymusowego zastępstwa przez

adwokata lub radcę prawnego, wchodzi w rachubę tylko w wypadku przysługiwania

stronie tzw. zdolności postulacyjnej. W przepisie art. 87 1 § 2 k.p.c. zdolność tę

przyznano osobom posiadającym wykształcenie prawnicze i dodatkowe kwalifikacje

w zawodach prawniczych. W każdym innym wypadku wniesienia skargi

o wznowienie postępowania z naruszeniem art. 871 k.p.c., czyli samodzielnie przez

stronę niereprezentowaną przez adwokata lub radcę prawnego (art. 87 1 § 1 k.p.c.)

albo nieposiadającą zdolności postulacyjnej ze względu na kwalifikacje prawnicze

(art. 871 § 2 k.p.c.), skarga o wznowienia postępowania adresowana ze względu na

właściwość do Sądu Najwyższego podlega odrzuceniu.

Jeżeli więc skarżący nie miał zdolności postulacyjnej do osobistego złożenia

skargi o

wznowienia

postępowania,

postanowienia (art. 410 § 1 k.p.c.).

to należało

orzec,

jak

w sentencji