I CNP 94/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 94/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 stycznia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca)

SSA Bogumiła Ustjanicz

w sprawie ze skargi K.J. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego dnia 21 września 2007r.,

wydanego w sprawie z powództwa K.J.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń S.A.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 stycznia 2009 r.,

oddala skargę.

Uzasadnienie

K.J., powódka w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń S.A. o zapłatę,

wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 21 września 2007 r. Wyrokiem tym Sąd drugiej instancji

zmienił wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 17 maja 2007 r. i oddalił powództwo,

w którym K.J. domagała się podwyższenia dożywotniej kwartalnej renty należnej

powódce z umowy ubezpieczenia. Sąd wskazał, że podstawą żądania zmiany

wysokości renty może być jedynie art. 907 § 2 k.c., a tymczasem powódka oparła

swoje żądanie na art. 3581 § 3 k.c. Sąd odwołał się do uchwały Sądu Najwyższego

z dnia 20 lutego 1994 r., III CZP 58/94 (OSNCP 1994, nr 11, poz. 207).

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego orzeczenia

podnosi się, że nastąpiło naruszenie prawa materialnego, tzn. art. 907 § 2 k.c.

Przedmiotem żądania powódki była waloryzacja renty z umowy ubezpieczenia,

a do oceny takich żądań należy stosować art. 3581 § 3 k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

może zostać oparta m.in. na podstawie naruszenia prawa materialnego (art. 424 4

k.p.c.) i na taką podstawę powołuje się skarżąca. Jednak sformułowany w skardze

zarzut naruszenia prawa materialnego nie jest zasadny. W orzecznictwie Sądu

Najwyższego zostało już przesądzone, że istotny spadek siły nabywczej pieniądza

może uzasadniać zmianę wysokości renty odszkodowawczej wyłącznie na

podstawie art. 907 § 2 k.c. Takie stanowisko zaprezentowane zostało

w przywołanej wyżej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1994 r.,

III CZP 58/94, która, jak trafnie zauważył Sąd Okręgowy, zachowała aktualność.

Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił skargę stwierdzając, brak podstaw

do stwierdzenia niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia (art. 424 11 § 1

k.p.c.).