I CNP 90/10 · Sąd Najwyższy

.Sygn. akt I CNP 90/10

POSTANOWIENIE

Dnia 29 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie ze skargi W. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 17 grudnia 2008 r., wydanego

w sprawie z wniosku J. K.

przy uczestnictwie E. K. i W. K.

o stwierdzenie nabycia spadku,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 czerwca 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 17 grudnia 2008 r. Sąd Rejonowy na skutek wniosku J. K.

stwierdził, że spadek po zmarłej dnia 10 sierpnia 2008 r. w W. J. K. nabyli na

podstawie ustawy wprost bratankowie W. K., E. K. i J. K. po 1/3 części spadku

każde z nich.

We wniesionej na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. skardze o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia W.K. zażądał stwierdzenia

niezgodności z prawem wskazanego postanowienia, zarzucając m.in. naruszenie

art. 932 § 5 k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c., w sytuacji, gdy strona nie skorzystała

z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi od orzeczenia

sądu pierwszej lub drugiej instancji uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia

dwóch

przesłanek:

istnienia

wyjątkowego

wypadku

oraz

występowania

niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego

2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113).

Skarżący powołał się na wyjątkowy wypadek wynikający z jego sytuacji

osobistej związanej z ograniczeniem sprawności ruchowej i ułomności psychicznej

będących następstwem udziału w wypadku drogowym, mającym miejsce

kilka lat wcześniej. Zdaniem skarżącego, uniemożliwiło mu to wnikliwą ocenę

własnej sytuacji prawnej i podejmowanie rozsądnych decyzji procesowych

w trakcie postępowania, w szczególności co do zaskarżenia postanowienia.

Argumenty te nie mogą zostać jednak uwzględnione, gdyż skarżący w toku

postępowania przed Sądem Rejonowym jako jedyny uczestnik postępowania był

reprezentowany przez adwokata. Prowadzi to do wniosku, że ewentualne

ograniczenia sprawności skarżącego nie mogły

mieć decydującego wpływu na

możliwość oceny jego sytuacji prawnej. Udział pełnomocnika zapewnił skarżącemu

należyte prawo do obrony i możliwość podjęcia racjonalnej decyzji w przedmiocie

skorzystania z ewentualnych środków zaskarżenia. Nie można więc w omawianej

sytuacji dostrzec wyjątkowego wypadku przemawiającego za odstąpieniem

od skorzystania z przysługującej skarżącemu drogi prawnej. Również wniesienie

obecnie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

wskazuje na dostateczne rozeznanie skarżącego co do przysługujących mu

uprawnień.

W myśl art. 4248 § 2 in fine k.p.c. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli nie

zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. Wypełniając dyspozycję

tego przepisu, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.