I CNP 9/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 9/13

POSTANOWIENIE

Dnia 13 sierpnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie ze skargi D. P. o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego

w W. z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. Akt […],

wydanego w sprawie z wniosku S. P.

przy uczestnictwie D. P. i K. P.

o dział spadku,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 sierpnia 2013 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Uczestniczka D. P. zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika

wniosła

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 listopada 2010 r. Skarga podlega

odrzuceniu.

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia

warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c.,

uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody

powinna zawierać między innymi

spowodowanej

przez

wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Obowiązek

uprawdopodobnienia szkody wyrządzonej zaskarżonym orzeczeniem zostaje

spełniony, jeśli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie znane mu fakty,

które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem a doznanymi

wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powoła

dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu

szkody wiarygodnym. W postępowaniu wywołanym skargą Sąd Najwyższy – jak już

podniesiono – wprawdzie nie bada tych dowodów, ale ich powołanie jest konieczne

dla uprawdopodobnienia (uwiarygodnienia) szkody. W przeciwnym razie mogłoby

się okazać, że skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia

z prawem przyjęta zostanie do merytorycznego rozpoznania, mimo że zaskarżone

orzeczenie nie spowodowało szkody, albo wywołało skutki, które tylko w mniemaniu

skarżącego stanowią o szkodzie, która w istocie nie zaistniała.

Uczestniczka nie uprawdopodobniła w skardze wyrządzenia szkody

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 424 5 § 1 pkt

4 k.p.c.).

Struktura artykułu 4245 k.p.c. (podział na dwa paragrafy) daje możliwość

precyzyjnego oddzielenia wymagań konstrukcyjnych skargi (§ 1) od wymagań

stawianych skardze jako pismu procesowemu (§ 2). Braki w zakresie wymagań

konstrukcyjnych nie podlegają uzupełnieniu, a jedynie braki skargi jako pisma

procesowego mogą być naprawione po wezwaniu przez przewodniczącego (art.

4246 § 2 k.p.c.).

Uprawdopodobnienie

szkody

wyrządzonej

zaskarżonym

orzeczeniem

stanowi wymaganie konstrukcyjne skargi, które nie podlega uzupełnieniu.

W konsekwencji niedopuszczalne było wezwanie uczestniczki do uzupełnienia

tego rodzaju braku skargi, a skarga dotknięta wskazanym brakiem podlega

odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).