I CNP 9/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 9/09

POSTANOWIENIE

Dnia 9 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie ze skargi Banku B. S.A. o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W.

z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt [...], wydanego w sprawie

ze skargi W.W. AB

przy uczestnictwie Banku B. S.A.

na czynności komornika,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 kwietnia 2009 r.,

odrzuca skargę oraz zasądza od Banku B. S.A. na rzecz W.W.

AB kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania wywołanego skargą.

Uzasadnienie

Wniesiona w imieniu Banku B. S.A. skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia

10 października 2006 r. sprostowanego postanowieniem z dnia 27 października

2006 r. podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn:

Przede wszystkim należy wskazać, że skarga o stwierdzenie niezgodności

prawomocnego orzeczenia z prawem w części określającej jej istotę (jej treść),

w której należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 1 – 6

k.p.c., powinna zawierać między innymi uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt

4 k.p.c.).

Skarga będąca przedmiotem badania nie spełnia tego wymagania, bowiem

w jej treści nie są zawarte jakiekolwiek wywody prowadzące do uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia.

Ponadto wskazać trzeba, że zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarga

powinna zawierać „wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe”. Takie ujęcie tego warunku

skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej

przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu

do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno

nie mogłoby odnieść skutku. Również ten warunek nie został przez skarżącego

spełniony, bowiem treść skargi ogranicza się w tym zakresie jedynie do stwierdzenia,

że skarżący nie mógł skorzystać z przysługujących mu środków zaskarżenia,

a zmiana lub uchylenie skarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych

nie jest możliwa.

Skarga nie spełnia także wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 1 k.p.c.,

ponieważ nie określa granic zaskarżenia orzeczenia od którego została wniesiona.

Tego braku nie sanuje zawarte w ramach wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt

6 k.p.c. stwierdzenie że „orzeczenie jest w całości niezgodne z prawem”.

Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1

k.p.c.).