I CNP 89/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 89/09

POSTANOWIENIE

Dnia 5 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie ze skargi M. T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt IV Cz (…),

wydanego w sprawie z wniosku dłużnika M. T.

o wyłączenie komornika z udziałem wierzyciela Agencji Nieruchomości Rolnych

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 lutego 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wniesiona przez dłużnika M. T. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 maja 2009 r.

podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn.

W skardze o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

należy wskazać przepis prawa, który zaskarżone orzeczenie narusza. Wprawdzie

skarżący wskazuje przepisy, które jego zdaniem zostały naruszone, ale z uzasadnienia

skargi wynika, że zarzut ich naruszenia jest bezpodstawny. Nie ulega wątpliwości, że

pomimo podjęcia postanowienia o wyłączeniu komornika po przeprowadzeniu rozprawy

sąd uzasadnia postanowienie tylko gdy podlega ono zaskarżeniu. Skoro zaś zgodnie z

art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (jedn.

tekst: Dz. U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191 ze zm.) postanowienie o wyłączeniu komornika

nie podlega zaskarżeniu postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 maja 2009 r.

nie naruszyło powołanych w skardze przepisów. Skarga nie wskazuje więc w istocie

przepisu prawa, z którym orzeczenie jest sprzeczne.

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w

części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki

przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi „wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że

skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących

środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego

orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść

skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od

zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby

nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia.

Należy podkreślić, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną lub skargę

o wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub

uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności

orzeczenia (zob. J. Gudowski w: Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego,

Część pierwsza - Postępowanie rozpoznawcze, Część druga – Postępowanie

zabezpieczające, wyd. 2, tom 2, red. T. Ereciński, Warszawa 2007, s. 327).

Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi

„wykazać" (nie tylko „wskazać"), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w

skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze

stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco uzasadnić.

Nie można także uznać, aby w skardze uprawdopodobniono szkodę jaką

mogłoby wyrządzić zaskarżone postanowienie. Wskazana różnica pomiędzy wycena

dokonaną przez komornika a aktualną wyceną nieruchomości stosowaną przez biura

obrotu nieruchomościami, nie pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z

postanowieniem oddalającym wniosek o zmianę komornika.

Mając na uwadze powyższe względy Sąd Najwyższy, na podstawie art. 424 8 § 1

k.p.c., orzekł jak w sentencji.