I CNP 87/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 87/09

POSTANOWIENIE

Dnia 18 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz

w sprawie skargi L.G.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego

w W.

z dnia 21 grudnia 2007 r., sygn. akt [...],

wydanego w sprawie z powództwa "G." Spółki z o.o.

przeciwko L.G.

o zapłatę

oraz z powództwa wzajemnego L.G.

przeciwko "G." Spółce z o.o.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 listopada 2009 r.,

odrzuca skargę;

zasądza od L.G. na rzecz "G." Spółki z o.o. kwotę 1.800 (jeden

tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

L.G., pozwana w sprawie wytoczonej przez G. POLSKA Sp. z o.o. o zapłatę,

zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 21 grudnia

2007 r., wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku.

Powódka wniosła o odrzucenie bądź oddalenie skargi i zasądzenie na jej

rzecz kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać m.in. wskazanie przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (pkt 3) a ponadto – gdy skargę

wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że występuje wyjątkowy wypadek

uzasadniający wniesienie skargi (pkt 5 in fine). Wymagania te mają charakter

konstrukcyjny, w związku z czym skarga nie spełniająca któregokolwiek z nich

dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Przepis art. 4245 § 1 k.p.c. wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania

przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga

musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie (postanowienia

Sądu Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia

18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, nie publ. oraz z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP

23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r.,

III CNP 23/05, postawienie przez prawodawcę jako dwu odrębnych wymagań

przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym

i uzasadnionym. Po pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi, o której mowa,

została ustanowiona w celu stworzenia możliwości realizacji uprawnień wypływających z art. 4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji,

przewidującym

odpowiedzialność

Skarbu

Państwa

za

szkody

wyrządzone

przez niezgodne z prawem działania przy wykonywaniu władzy publicznej.

Jest w tej

sytuacji

oczywiste,

że

niezgodność

z

prawem

uzasadniająca

odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia skargi –

jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest

niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie

skarżonego orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują

niezgodność orzeczenia z prawem (por. art. 4244 k.p.c.), a jeśli nawet tak się

dzieje, to przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być –

i często nie są – tożsame z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest

niezgodne. Z tych przyczyn, zważywszy także na względy czysto normatywne,

tj. na konstrukcję art. 4245 k.p.c., należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia

wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się do podstaw

skargi lub ich uzasadnienia.

W skardze

pozwanej

powołano,

jako

jej

podstawę,

nieważność

postępowania (art. 379 pkt 4 k.p.c.), naruszenie prawa materialnego – art. 65 i 3531

k.c., sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego materiału oraz jako

naruszenie przepisów postępowania naruszenie art. 233 k.p.c. Nie wskazano

jednakże przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Skarga nie spełnia zatem wymagania przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c.

Skarga pozwanej nie spełnia także wymagania przewidzianego w art. 424 5

§ 1 pkt 5 in fine k.p.c. Skarga wniesiona została od prawomocnego orzeczenia

sądu pierwszej instancji. Ma więc do niej zastosowanie art. 4241 § 2 k.p.c.

W skardze nie wykazano jednak, że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający

wniesienie skargi. Wymagania tego nie spełnia stwierdzenie zawarte w skardze, że

utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku może stanowić precedens pozwalający

mocniejszym podmiotom gospodarczym upłynniać swoje stany magazynowe

towarów niechodliwych, „zbywając” je na siłę podmiotom słabszym. Wykazanie, że

występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, powinno polegać

na wykazaniu okoliczności mających charakter wyjątkowy, które spowodowały, że

wyrok sądu pierwszej instancji nie został skutecznie zaskarżony przysługującym od

niego zwykłym środkiem zaskarżenia. Odrzucenie apelacji ze względu na

nienależyte jej opłacenie nie stanowi wyjątkowego wypadku uzasadniającego

wniesienie skargi.

Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.

postanowił odrzucić skargę.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 108 § 1 zd. pierwsze

w zw. z art. 98 § 1 i 3 i art. 99 k.p.c. w zw. z § 12 ust. 5 pkt 2 i § 6 pkt 6

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego

z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).